|
Iustus perit. Hic ostendit diversitatem obedientium divinis consiliis
ab illis qui non obediunt, quantum ad evasionem periculorum: et primo
assignat diversitatem; secundo ponit utriusque partis confirmationem,
qui autem habet fiduciam. Circa primum duo. Primo promittit justis a
periculis quietem; secundo aufert impiis evasionis spem, vos autem
accedite. Circa primum duo facit. Primo ponit justorum
tribulationem, quia sine aliqua reputatione occiduntur: colliguntur,
a praesenti vita, et a terra sua captivi, ac si non essent justi, a
facie malitiae, idest a praesentia malorum. Habac. 1: quare
respicitis contemptores, vel a facie malitiae, idest ne in malitiam
mutarentur. Sapient. 4: raptus est, ne malitia mutaret cor ejus.
Secundo promittit eis quietem: veniet pax in cubili; idest, in domo
sua securus erit, vel in quiete cordis sui. Job 5: scies quoniam
pacem habeat habitaculum tuum. Vos autem accedite. Hic aufert
injustis evasionis spem: et primo arguit ipsorum culpam; secundo
aufert evasionis fiduciam, ego autem annuntiabo. Circa primum duo.
Primo arguit peccati perversitatem; secundo in peccato obstinationem,
in multitudine. Circa primum duo. Primo arguit in eis blasphemiam,
ponens peccati consuetudinem, inquantum in hoc patres suos imitantur,
filii auguratricis, quae contra meum praeceptum auguriis intendebat,
adulterae, inquantum me derelicto idolis adhaerebat, Oseae 2:
judicate matrem vestram, judicate. Ponens etiam peccati speciem:
super quem lusistis? Quasi dicat, super Deum, blasphemantes ipsum.
Supra 37: cui exprobrasti. Secundo arguit in eis idolatriam: et
primo ponit consuetudinem: numquid non, supra 1: vae genti
peccatrici, populo nequam, filiis sceleratis. Secundo ponit peccati
speciem, qui consolamini. Aggravat autem in eis peccatum idolatriae
ex tribus. Primo ex locorum diversitate; secundo ex divini foederis
violatione, quia juxta me; tertio ex peccandi aviditate, dilexisti
stratum. Diversitas autem locorum in quibus sacrificabant ostenditur
tripliciter. Primo quantum ad loca amoena; secundo quantum ad loca
sublimia, super montem; tertio quantum ad loca familiaria, et post
ostium. Circa primum quatuor. Primo describit locorum amoenitatem,
vel ex umbris arborum, quia consolamini: Jer. 2: sub omni ligno
frondoso tu prosternebaris meretrix: vel ex ubertate aquarum:
immolantes parvulos, idest filios tuos. Ezech. 16: tulisti filios
tuos et filias tuas quas generasti mihi, et immolasti eis ad
devorandum, Ps. 105: effuderunt sanguinem. Secundo peccati
dilectionem: in partibus torrentis pars, quasi: hoc sortem tuam
reputasti. Sap. 2: ubique relinquamus signa laetitiae nostrae:
quoniam haec est pars nostra. Tertio sacrificii oblationem: et ipsis
effudisti libamen, quantum ad humida; sacrificium, quantum ad sicca.
Supra 1: confundimini ab idolis vestris. Quarto justam Dei
indignationem: numquid, Jerem. 5: numquid non super his visitabo?
Dicit dominus. Super montem. Hic ponit loca sublimia, in quibus
immolabant. Cubile: loquitur ad similitudinem meretricis, quae se
amatoribus prostituit. 4 Reg. 17: fecerunt sibi statuas. Et
post ostium. Hic designat loca familiaria, quia juxta introitum
domorum idola ponebant, ut in magna memoria haberent. Ezech. 8:
adduxit me in visione. Quia juxta me. Hic aggravat peccatum ex
divini foederis violatione, quo Deo quasi sponsa conjuncta erat; et
loquitur sub similitudine adulterae, quae ampliat lectum, ut iuxta
virum, adulterum suscipiat, et cum eo facit pactum de contrahendo,
dimisso viro; in quo significatur quod in templo idola coluit.
Ezech. 16: facta es quasi mulier adultera, quae super virum suum
inducit alienos. Dilexisti. Hic aggravat peccatum ex peccandi
solicitudine: et primo quantum ad pronitatem peccandi, manu aperta,
idest sine aliquo impedimento. Jer. 3: frons meretricis facta est
ei, noluit erubescere. Ez. 16: nec sic es satiata. Secundo
quantum ad studium placendi, quia ornabat se: et ornasti te, idest
thymiama meum proponens in eorum cultum. Prov. 7: aspersisti cubile
tuum thymiama. Tertio quantum ad sollicitudinem invitandi: misisti
legatos, quia etiam a longinquis terris diversa idola congregabat; et
sic usque ad Inferos, idest usque ad profundum peccatorum. Ezech.
23: insanivit super eos. In multitudine. Hic ostendit in peccatis
obstinationem. Primo, quia non revocabantur peccati labore, in
multitudine, idest in multiplici cultu idolorum. Sap. 5: lassati
sumus in via iniquitatis et perditionis. Secundo quia non revocabantur
temporali prosperitate. Vitam manus, idest, ad manum habebas unde
posses vivere; et ideo non rogasti me, sed solicita, pro divitiis
tuis, idola timuisti, mei oblita. Job 21: ducunt in bonis dies
suos, et in puncto ad Inferna descendunt. Tertio quia non es
revocata divina expectatione: et mei non es. Tacens, dissimulans,
expectans te ad misericordiam. Sap. 11: dissimulans peccata
propter poenitentiam. Supra 42: tacui, semper silui. Ego autem
annuntiabo justitiam tuam, quam facis, vel quam suscipere debes:
opera, idola. Congregati, ex diversis gentibus. Deut. 32:
surgent, et opitulentur vobis, et in necessitate vos protegant. Qui
autem. Hic confirmat diversitatem: et primo quantum ad justos;
secundo quantum ad injustos: impii autem. Evasionem autem bonorum a
periculis confirmat ex tribus. Primo ex divina mansuetudine,
promittens evasionem quantum ad patriae restitutionem. Qui confidunt
in idolis, opera eorum non proderunt eis. Qui autem terram
promissionis. Ps. 36: mansueti autem hereditabunt terram. Et
quantum ad viae expeditionem: et dicam, scilicet principibus
Medorum: viam facite, liberando, praebete iter, dando licentiam
repatriandi, declinate, ut nos non impediatis, auferte, ut nec
alii. Jerem. 50: tollite de via lapides, Ps. 21: tu autem in
sancto habitas laus Israel. Et quantum ad divinam pietatem: et cum
contrito. Psalm. 50: cor contritum et humiliatum Deus non
despiciet. Secundo assignat rationem, ex culpae purgatione promittens
remissionem: non enim in sempiternum, Psalm. 102: non in
perpetuum irascetur, neque in aeternum comminabitur. Et subjungit
rationem, ponens expletam in puniendo justitiam, propter iniquitatem.
Abscondi, ut non adjuvarem. Abiit vagus, quasi ovis sine pastore.
Job 22: propter peccata tua plurima, et infinitas iniquitates
tuas. Promittens in salvando misericordiam: vias ejus vidi, oculo
misericordiae, ipsi, quantum ad principes, lugentibus, quantum ad
populum; vel ipsi, quantum ad Judaeos, aut quantum ad advenas
adiunctos; vel quantum ad terram et habitatores. Psalm. 102: qui
propitiatur omnibus iniquitatibus tuis, qui sanat omnes infirmitates
tuas. Tertio confirmat ex prophetarum praenuntiatione: creavi, quasi
ex nihilo eos restituens, labiorum, prophetarum qui haec
praedixerunt, qui longe, in captivitate dispersi sunt. Ephe. 2:
et veniens evangelizavit pacem his qui prope, et his qui longe. Impii
autem. Hic confirmat quod dixerat de malis per quamdam similitudinem:
et primo ponit ipsam. Fervens, idest semper fluctuans, redundant,
ad littus ubi lutum faciunt, et conculcantur. Iob 41: fervescere
faciet. Et concludit propositum: non est pax, ut scilicet
salventur. Supra 48 idem. Nota super illo verbo, justus perit,
et non est qui recogitet, quod in passione Christi homo debet
recogitare primo dilectionem, ad reamandum. Can. 8: pone me ut
signaculum super cor tuum. Secundo amaritudinem, ad compatiendum.
Thren. 3: recordare paupertatis et transgressionis meae, et
absynthii et fellis. Tertio fortitudinem, ad fortiter patiendum.
Heb. 12: recogitate eum qui talem pro vobis sustinuit a
peccatoribus adversus semetipsum contradictionem ut non fatigemini
animis vestris deficientes. Quarto utilitatem, ad gratias agendum.
Can. 7: ascendam in palmam, et accipiam fructus ejus.
|
|
