|
Hic sumit argumentum a prophetarum praenuntiatione: et primo ponitur
prophetae allegatio, a, a, a, pro triplici poena, quam immediate
tetigerat. Prophetae, falsi, pacem veram, diuturnam, et non
simulatam ab hostibus. Supra 4: ergo ne decepisti populum istum, et
Jerusalem dicens: pax erit vobis? Et ecce pervenit gladius usque ad
animam. Secundo ponitur domini responsio: et dixit dominus. Et
primo ostendit prophetarum falsitatem quantum ad actionem quam
assumunt: non misi, ad exequendum, non praecepi, injungendo
officium, neque locutus sum, inspirando prophetiae donum. Infra
23: non mittebam prophetas, et ipsi currebant; non loquebar ad
eos, et ipsi prophetabant. Et quantum ad pacem quam praedicabant:
visionem mendacem, seductionem cordis, idest verba excogitata ad
seducendum. Ezech. 13: vident vana, et divinant mendacium,
dicentes, ait dominus, cum dominus non miserit eos. Secundo
comminatur poenam tam prophetis praedicantibus, quam populo credenti:
ideo haec dicit dominus. Isa. 9: erunt qui beatificant populum
istum seducentes, et qui beatificantur praecipitati. Tertio
annuntiatur populo prophetae compassio: et dices ad eos: deducant
oculi mei (vel vestri) lacrymam. Et sic indicitur planctus
poenitentiae. Thren. 2: deduc quasi torrentem lacrymas. Cujus
ratio assignatur: quoniam contritione, propter multitudinem
occisorum, pessima propter incorrigibilitatem, vehementer, propter
continuitatem. Isa. 30: comminuam eos sicut conteritur lagena
figuli, contritione pervalida. Et assignat contritionis modum,
quantum ad poenam occisionis: si egressus, foris, et si introiero,
per considerationem. Thren. 1: foris interficiet eos gladius, et
intus pavor, juvenem simul, et virginem, lactentem cum homine sene.
Quantum ad captivitatem, propheta quoque. Supra 9: disperdam eos
in gentibus, quas non noverunt ipsi, et patres eorum.
|
|
