|
Hic incipit vaticinium ipsius Jeremiae jam in prophetali officio
constituti; et dividitur in partes tres. In prima praedicit
captivitatem futuram; in secunda plangit jam factam, in threnis; in
tertia inducit jam captivatos ad poenam in libro Baruch. Prima in
duas. In prima praedicit captivitatem per modum prophetiae; in
secunda narrat eam per modum historiae, in cap. 53: filius viginti
et unius anni. Prima in duas. In prima prophetat ad populum
Judaeorum; in secunda ad diversos populos gentium, quia illis etiam
propheta constitutus est, ut patet ex praecedenti parte; et hoc cap.
46, quod factum est verbum domini ad Jeremiam prophetam contra
gentes. Prima in duas. In prima ponitur prophetia ad populum
captivandum ante captivitatem; in secunda ad reliquias captivitatis
post captivitatem, cap. 39: anno nono Sedeciae regis Juda.
Prima in duas. In prima ponitur Jeremiae praedicatio; in secunda
audientium contradictio, cap. 34: verbum quod factum est ad
Jeremiam a domino. Prima in duas. Primo ponit comminationem;
secundo consolationem, cap. 30: hoc verbum, quod factum est ad
Jeremiam a domino, dicens et cetera. Prima in duas. In prima ponit
veram comminationem; secundo excludit falsam consolationem, in c.
27. In principio regni Joakim filii Josiae regis Juda. Prima in
duas. In prima ponitur comminatio ad populum universaliter; in
secunda ad majores specialiter, 20 cap.: et audivit Phassur filius
Emmer sacerdos, qui constitutus erat princeps in domo domini,
Jeremiam prophetantem sermones istos. Prima in duas. In prima ponit
comminationem; in secunda propheta quasi compatiens interponit suam
orationem, cap. 14: quod factum est verbum domini ad Jeremiam de
sermonibus siccitatis. Prima in duas. In prima per judicium
convincit culpam; in secunda revocat ad poenitentiam, cap. 3: vulgo
dicitur et cetera. Prima in duas. In prima assignat tantae
dignationis rationem, eo scilicet quod non statim post culpam vindictam
inferat, sed judicio contendat, ut revocet; in secunda prosequitur
judicii ordinem, ibi, audite verbum domini, domus Jacob. Circa
primum duo. Primo sumit rationem ex Dei pietate: clama, aperte
pronuntia, Jerusalem, habitatorem ipsius. Et ponit tria quae movent
ad pietatem. Primum est puritas aetatis, adolescentiam tuam, in qua
sponsae vehementius amantur, quando secuta es quando egrediebantur de
Aegypto. Oseae 2: et canet ibi juxta dies juventutis suae, et
juxta dies ascensionis suae de terra Aegypti. Secundum est memoriam
pristini amoris, et charitatis, qua scilicet desponsavi te mihi in
legislatione. Infra 31: in caritate perpetua dilexi te, ideo
attraxi te miserans. Tertium est obedientia operis: quando secuta es
me in deserto, in terra quae non seminatur; quae seri non potest.
Unde nec difficultate itineris retrahebaris, quamvis quidam
murmurantes dixerint, Numer. 20: adduxisti nos in locum istum
pessimum, qui seri non potest, et cetera. Secundo sumit rationem ex
populi dignitate: unde primo ponit dignitatem populi, sanctus, quasi
dicatus ad cultum domini, et domino consecratus. Primitiae, quia te
elegit dominus de cunctis populis, quasi primitias de frugibus.
Deuter. 7 et 32: pars autem domini populus ejus, Jacob funiculus
hereditatis ejus. Oseae 9: quasi prima poma ficulneae in cacumine
ejus, vidi patres eorum. Secundo excludit comminationem hostis:
omnes qui devorant eum: secundum legem quae habetur Levit. 7, quod
primitias solis sacerdotibus comedere licebat. Ps. 13: qui
devorant plebem meam sicut escam panis.
|
|
