|
Hic convincit eos de culpa in proximum: et primo probat culpam;
secundo comminatur confusionis poenam, ibi, et ab Aegypto
confunderis. Circa primum tria. Primo ponit proximorum occisionem,
admirans excusationem: ad quaerendam dilectionem; quasi per haec me
possis placare. Ponens occisionem spiritualem: quae insuper
docuisti, malis exemplis. Infra 13: tu docuisti eos adversum te,
et erudisti in caput tuum. Et pones occisionem corporalem, in alis,
idest in avibus: loquitur ad similitudinem avis rapacis. Pauperum,
quos idolis immolasti. Zach. 5: vidi, et ecce duae mulieres
egredientes, et spiritus in alis earum, et habebant alas quasi alas
milvi. Secundo culpae manifestationem: non in fossis inveni eos,
quasi occulte a latronibus occisos: in omnibus, scilicet collibus, et
locis amoenis. Isai. 59: corruit in platea veritas, et aequitas
non potuit ingredi. Et facta est veritas in oblivione, et qui
recessit a malo, praedae patuit. Et miratur excusationem. Et
dixisti. Job 11: dixisti: purus est sermo meus, et mundus sum in
conspectu tuo. Tertio ostendit culpae iterationem, praemittens
excusationis admirationem, ecce ego. Quam vilis facta es nimis,
iterans vias tuas. Peccata. Thren. 1: vide, domine, et
considera, quoniam facta sum vilis.
|
|
