|
Hic excludit remedium orationis: et primo profertur sententia: nec
assumas, etiam ab eis rogatus, et non obsistas, quia oratio sanctorum
quodammodo detinet, et excludit Dei sententiam. Sapient. 18:
properans homo sine querela deprecari pro populis, proferens servitutis
suae scutum, orationem, et per incensum deprecationem allegans
resistit irae, et finem imposuit necessitati, ostendens quoniam tuus
est famulus: Isa. 64: non est qui invocet nomen tuum, qui
consurgat, et teneat te. Sed contra. Job 9: Deus cujus irae
resistere nemo potest. Respondetur, quod verum est virtutis robore;
sed oratione, et humilitate. Quia non exaudiam, more curialis
domini, qui non vult faciem servi rogantis confundere. 4 Reg.
14: lugere te simula, et induere veste lugubri, et ne ungaris oleo
et cetera. Secundo ponit causam ex culpa, primo proponens culpam,
ostendens eam patentem, quia publice factam nonne vides? Ezech.
16: fili hominis, notas fac Jerusalem abominationes suas: et
communem quantum ad omnem sexum, et aetatem: filii colligunt ligna,
et patres succendunt ignem, et mulieres conspergunt adipem, ut faciant
placentas reginae caeli, idest lunae; vel militiae, et omnibus
astris. Infra 44: quod si nos sacrificamus reginae caeli, et
libamus ei libamina: numquid sine viris nostris fecimus ei placentas ad
colendum eam? Secundo ostendit peccantium stultitiam, quia non
Deum, sed seipsos offenderunt: numquid me ad iracundiam provocant?
Job 35: si peccaveris, quid nocebis ei? Psal. 7: convertetur
dolor ejus in caput ejus, et in verticem ipsius iniquitas ejus
descendet. Tertio comminatur poenam: ideo haec dicit dominus. Supra
4: ne forte egrediatur ut ignis indignatio mea, et succendatur, et
non sit qui extinguat, propter malitiam cogitationum vestrarum.
|
|
