|
1. Deus in nomine tuo. Supra in aliis Psalmis Psalmista
exaggeravit iniquitatem peccatorum quantum ad affectum peccati et
contemptum Dei; hic exponit persecutionem quam ab eis patitur.
Titulus: in finem intellectus David in carminibus. Prima pars
tituli plana est. Secunda tangit historiam quae scripta est I Reg.
XXIII, quando David pervenit ad desertum Ziph civitatis, et
homines illius civitatis accusaverunt David Sauli, et Saul
persecutus est eum, non tamen potuit eum comprehendere; unde haec
accusatio non nocuit David, in quo significatur quod Ziphaei, idest
florentes in hoc mundo; Isai.: gloria mundi quasi flos agri,
accusant sanctos, nec tamen nocere possunt, quia sanctus occultatur
apud Ziphaeos, quia sanctus inter peccatores non floret, sed floritio
eius est in occulto; scilicet flores honestatis. Coloss. III:
vita vestra abscondita est cum Christo. Agit ergo David in Psalmo
isto de bonis qui absconditi sunt inter malos et persecutionem patiuntur
ab eis. Dividitur ergo Psalmus iste in partes tres. Primo
praemittit orationem. Secundo ostendit necessitatem orandi, ibi,
quoniam alieni. Tertio praemittit recompensationem, ibi, voluntarie
sacrificabo. Circa primum duo facit. Primo ponit petitionem.
Secundo ponit exauditionem, ibi, Deus exaudi. Petitio sua circa
duo versatur. Primo enim petit pro se. Secundo pro inimicis. Pro
se enim petit ut salvetur, non per merita sua sed propter amorem divini
nominis. Unde dicit: Deus in nomine tuo salvum me fac. Act.
IV: non est aliud nomen datum sub coelo, et cetera. Prov.
XVIII: turris fortissima nomen domini. Pro adversariis petit
iudicium quod potest tripliciter intelligi. Uno modo de iudicio
discretionis, ut scilicet eius causa discutiatur ab eis. Ps.:
iudica me, Deus, et discerne. Alio modo ut intelligatur de iudicio
persecutionis, ut scilicet secundum suam iustitiam iudicet eum,
liberando ipsum a malis. Isai. XII: iudicabit in iustitia
pauperes. Alio modo de iudicio condemnationis. Et hoc non petit ex
desiderio vindictae sed conformando se divinae iustitiae. Vel hoc
dicit malorum iudicium praevidendo. Et hoc est quod dicit, et in
virtute tua iudica me, Deus, exaudi orationem meam. Hic ponitur
exauditio. In oratione sunt duo. Scilicet illud quod petitur, et
petitio. Quandoque autem Deus exaudit quod petitur, et non ipsam
petitionem, quia id quod petitur aliquis impetrat ex gratia et
misericordia; et haec sunt a Deo donata. Sed ipsa petitio aliquando
fit a peccatore; et ideo non est exaudita, quia non est Deo accepta.
Et ideo petit, scilicet ut sua oratio sive petitio impleatur cum
dicit: Deus, exaudi orationem meam, et quod sua verba percipiat
auribus, auribus percipe verba oris mei; quod fit quando sua verba
Deus acceptat et approbat. Ps.: verba mea auribus, et cetera.
2. Quoniam alieni insurrexerunt. Hic ponit necessitatem orandi,
ubi exaggerat persecutionem hostium, primo ex eorum affectu. Secundo
ex potentia. Tertio ex contemptu Dei. Ex affectu quia quando
aliquis omnino alienus ab aliquo persequitur aliquem, hoc est
periculosum, quia sine misericordia in eum insurgit; et ideo dicit,
quoniam alieni, idest Daemones, vel peccatores. Si referatur ad
quemlibet iustum, insurrexerunt adversum me sine aliqua compassione
sive misericordia. Sed alieni possunt dici qui aliter se habent quam
amici, sicut Saul alienus erat a David, et Ziphaei qui accusaverunt
eum Sauli. Iob XIX: noti mei quasi alieni recesserunt a me. Ex
potentia, quia quando debilis invadit potest se quis defendere; sed
isti sunt fortes, quia fortes quaesierunt animam meam. I Reg.
XXIV: Saul elegit tria millia virorum ad persequendum David.
Vel fortes, idest Daemones. Luc. XI: cum fortis armatus, idest
Diabolus, et cetera. Ex contemptu Dei, quia aliquando aliquis
desistit a persecutione in quantum retinetur amore Dei. Sed isti nec
propter hoc dimittunt, unde dicit, et non proposuerunt Deum ante
conspectum suum. Psalm.: dixit enim in corde suo: non requiret
Deus.
3. Ecce enim Deus adiuvat me. Hic ostendit se esse in oratione
exauditum. Et primo ostendit se esse exauditum quantum ad aliquid.
Secundo ponit exauditum quantum ad alia, ibi, averte mala. Dictum
est supra quod oratio erat pro se cum dicit: salvum me fac, et pro
inimicis cum dicit in virtute. Primo ergo dicit se exauditum pro se
quia dicit se salvatum; et deinde dixit de inimicis qui insurrexerunt
contra eum et qui quaerebant animam suam; et in utroque est salvatus,
quia contra insultum inimicorum dicit, ecce Deus adiuvat me, scilicet
praebet mihi auxilium. Isai. l: dominus Deus auxiliator meus.
Contra hoc quod quaerit animam meam dicit, dominus susceptor est
animae meae, quasi dicat: dominus salvavit me suscipiendo me in sua
tutela. Sapient. III: iustorum animae in manu Dei sunt.
Psalm.: tu autem, domine, susceptor, et cetera.
4. Averte mala inimicis meis. Hic petit se exaudiri pro inimicis.
Et petit duo contra duo quae faciebant in illo, quia persequebantur
eum, et quaerebant eum occidere; et ideo petit ut ipsi patiantur
persecutionem et occidantur. Quantum ad primum dicit, averte,
scilicet a me, inimicis meis mala, quae mihi quaerunt inferre, quasi
dicat: in eos illa mala verte quae volunt inferre mihi. Quantum ad
secundum dicit, disperde illos, idest fac ut disperdantur; idest
occidantur; et hoc in virtute tua. Vel in virtute tua, idest propter
potentiam tuam. Sed hoc videtur esse contra verbum Christi, qui
dicit: orate pro persequentibus. Dicendum quod omnes istae
imprecationes quae leguntur in prophetis, tripliciter possunt
intelligi. Uno modo per modum pronunciationis quia loquebantur spiritu
Dei et praedicebant futura. Per modum orationis, quasi dicat
averte, etc., idest avertes. Unde in Hebraeo habetur de
praesenti, avertis. Alio modo secundum conformitatem ad divinam
iustitiam. Tertio secundum spiritualem denunciationem. Peccatores
quando desinunt peccare, tunc moriuntur et desinunt esse peccatores.
Et hoc est continue precandum.
5. Voluntarie sacrificabo tibi. Hic ponit recompensationem. Et
primo ponitur recompensatio. Secundo ponitur recompensationis ratio.
Duo intendit recompensare sacrificium et confessionem. Quantum ad
primum dicit, voluntarie sacrificabo tibi. Contra supra dixit si
voluisses sacrificium, dedissem. Et dicendum quod hic dicit de
sacrificio quod est acceptum Deo, quod est sacrificium spiritus
contribulati et castigationis corporis. I Cor. IX: castigo corpus
meum, et cetera. Rom. XII: exhibeatis corpora vestra hostiam
viventem, et cetera. Tertium sacrificium est de rebus melioribus.
Hebr. ult.: beneficentiae et communionis nolite oblivisci, talibus
enim hostiis promeretur, idest placatur Deus. Hoc ergo triplici
sacrificio sacrificabo tibi, voluntarie quia cum gaudio. I Esdrae
III: in omnibus in quibus offerebatur ultro sacrificium. II
Cor. IX: hilarem datorem diligit Deus. Quantum ad secundum
dicit, confitebor nomini tuo, domine, quoniam, scilicet per
gratiarum actionem. Tob. XII: benedicite Deum coeli, idest
gratias agite. Et quare? Non propter bona temporalia, sicut
peccatores faciunt, de quibus dicitur confitebitur tibi cum benefeceris
ei. Sed propter Dei bonitatem et benignitatem, et propter beneficia
suscepta, quia exauditus sum in petitionibus meis. Unde dicit se
exauditum in se cum dicit, quoniam ex omni tribulatione eripuisti me.
Et tibi quantum ad inimicos, quia super inimicos meos despexit oculus
meus, quia non potuerunt mihi nocere. Vel despexit, etc. quia
contempsit eorum felicitatem et prosperitatem: ad nihilum deductus
est, et cetera.
|
|
