|
Quaestiuncula 1
1. Ad primum sic proceditur. Videtur quod filius possit generare
filium alium. Secundum enim potentiam non impeditam est aliquid potens
operari. Sed in filio est aliquo modo potentia generandi, ut dictum
est, art. anteced. Cum igitur potentia Dei non possit impediri,
videtur quod filius possit generare alium filium.
2. Praeterea, filius est imago patris perfecte repraesentans ipsum,
secundum perfectam similitudinem. Sed pater potest generare. Ergo
videtur quod etiam filius; alias non perfecte assimilatur sibi.
3. Praeterea, quaecumque operatio est alicujus naturae communis, si
est in uno suorum suppositorum, est et in alio: sicut intelligere et
ratiocinari est operatio naturae humanae in Socrate et Platone. Sed
generatio est operatio divinae naturae in patre. Ergo et in filio.
Videtur ergo quod filius possit generare filium.
4. Item, posse generare est aliquid dignitatis patris; alias non
esset proprietas personalis. Sed nulla dignitas est in patre quae non
sit in filio, cum sint omnino aequales in dignitate. Ergo filius
potest generare.
1. Contra, secundum Augustinum, minimum inconveniens Deo est
impossibile. Sed si filius generaret filium, sequeretur in Deo
inconveniens, quia ille filius generaret alium, et sic in infinitum.
Ergo videtur quod filius non possit generare.
2. Praeterea, non esset ibi summa unio et indistantia aequalis,
quia filius Deus propinquius se haberet ad filium quam ad patrem, et
hoc non videtur in divinis competere.
3. Praeterea, qui non potest esse pater, non potest generare. Sed
filius non potest esse pater, quia sequeretur confusio personarum.
Ergo et cetera.
Quaestiuncula 2
1. Ulterius quaeritur, utrum pater possit generare alium filium: et
videtur quod sic. Quia per generationem in nullo diminuitur ejus
potentia. Ergo qua ratione potest generare unum, potest et generare
plures.
Quaestiuncula 1
Respondeo dicendum, quod quidam dixerunt quod filius potest generare
alium filium, sed ista potentia nunquam reducetur in actum propter
inconveniens, quod Augustinus inducit in littera. Sed hoc nihil
est: quia in perpetuis, secundum philosophum, non differt esse et
posse, et multo minus in divinis: unde quidquid non est in Deo non
potest esse ibi, alias Deus esset mutabilis. Unde dicendum
simpliciter, quod filius non potest generare filium. Et ratio hujus
est, quia ille filius in nullo distingueretur ab alio. Cum enim
personae divinae non distinguantur secundum divisionem materiae, quia
non sunt materiales, non remanet ibi alia distinctio nisi per
relationes originis. Impossibile est autem quod una relatio originis,
sicut filiatio, multiplicetur secundum numerum, quia talis
multiplicatio esset materialis. Unde in Deo non potest esse nisi una
filiatio, et una filiatione non constituitur nisi unus filius; et ita
in divinis non possunt esse plures filii, nec plures patres; et hoc
pertinet ad perfectionem filii, quia nihil de filiatione est extra
ipsum in divinis, unde est perfectus filius.
Ad primum ergo dicendum, quod in filio non est potentia generandi;
nisi secundum quod radicatur in essentia, et non ex parte qua
conjungitur actui generandi: et ideo non sequitur quod sit actus ibi.
Ad secundum dicendum, quod ubicumque est similitudo, oportet quod ibi
sit aliqua distinctio: quia, secundum Boetium, similitudo est rerum
differentium eadem qualitas, alias non esset similitudo, sed
identitas. Unde inter filium et patrem salvatur perfecta similitudo.
Sed remanente distinctione, in omnibus attributis conveniunt. Si
autem filius generaret non remaneret distinctio inter patrem et filium,
cum non sit ibi distinctio, nisi per relationes originis; et non
possit ibi esse nisi una paternitas tantum, ut dictum est, in corp.
art.
Ad tertium dicendum, quod generare non est actus divinae naturae,
nisi secundum quod natura divina est ipsa paternitas; et sub tali
ratione natura divina non est in filio.
Ad quartum dicendum, quod dignitas est de absolute dictis: et ideo
eadem est dignitas patris et filii numero, sicut eadem essentia. Unde
sicut paternitas in patre est essentia, et eadem essentia est in filio
non paternitas, sed filiatio; ita eadem dignitas numero quae in patre
est paternitas, in filio est filiatio.
Quaestiuncula 2
Ad id quod ulterius quaeritur, patet solutio etiam per praedicta;
quia impossibile est in divinis plures esse filios: hoc enim non est ex
defectu potentiae patris, sed ex distinctione suppositorum divinae
naturae, quae tolleretur, ut dictum est, in corp. art.
|
|
