|
Quaestiuncula 1
1. Ad primum sic proceditur. Videtur quod ipse spiritus sanctus non
procedat temporaliter vel detur. Illud enim quod secundum se est
ubique non videtur usquam secundum se procedere. Sed spiritus
sanctus, cum sit Deus, est ubique. Ergo non potest in quemquam
procedere.
2. Si dicas, quod potest esse secundum aliquem modum in aliquo
secundum quem prius non erat, adhuc habetur propositum; quia,
secundum Dionysium, et auctorem Lib. de causis. Deus eodem modo se
habet ad omnia, quamvis non omnia eodem modo se habeant ad ipsum. Sed
iste modus diversus in creaturis est ex diversis perfectionibus quas ex
Deo consequuntur. Ergo videtur quod ex hoc quod spiritus sanctus
dicitur aliter esse in isto quam prius non fuit, non propter aliud est
nisi quia aliquem effectum consequitur iste quem prius non
consequebatur: et sic tota datio vel processio refertur ad dona, et
non ad ipsum spiritum sanctum.
3. Item, ut dictum est, in hac dist., quaest. 1, art. 2,
processio temporalis nihil secundum rem addit ex parte ipsius
procedentis ad processionem aeternam. Sed secundum processionem
aeternam ipse spiritus sanctus non procedit in aliquam creaturam. Ergo
nec secundum temporalem, quantum ex parte ipsius spiritus sancti, sed
solum quantum ad dona ipsius.
4. Praeterea, constat quod virtus infusa non est deficientior in
operibus meritoriis, quam virtus acquisita in operibus politicis. Sed
virtus acquisita sufficienter dirigit hominem in omnibus civilibus.
Ergo infusa in omnibus meritoriis. Non igitur oportet, ut videtur,
quod cum virtute infusa ipse spiritus sanctus detur, sed vel solus
spiritus sanctus, vel sola virtus.
1. Contra, Rom. 5, 5, dicitur: caritas Dei diffusa est in
cordibus nostris per spiritum sanctum, qui datus est nobis. Ergo
videtur quod utrumque detur.
2. Praeterea, amor habet rationem primi doni, quia in ipso omnia ex
liberalitate conferuntur. Cum igitur spiritus sanctus sit amor,
videtur quod habeat rationem doni. Sed non nisi quia datur. Ergo
videtur quod ipse spiritus sanctus detur.
Quaestiuncula 2
1. Ulterius quaeritur circa hoc, si utrumque datur, quid per prius
datur. Et videtur quod spiritus sanctus: quia per ipsum dantur alia,
et quia habet rationem primi doni.
1. Sed e contrario videtur quod dona per prius. Quia dona ipsius
disponunt nos ad hoc quod ipsum habeamus. Dispositio autem prior est
eo ad quod disponit. Ergo et cetera.
Quaestiuncula 1
Respondeo dicendum, quod ipsemet spiritus sanctus procedit temporali
processione, vel datur, et non solum dona ejus. Si enim consideremus
processionem spiritus sancti ex parte ejus a quo procedit, non est
dubium quin secundum illum respectum ipsemet spiritus sanctus procedat.
Si autem consideremus processionem secundum respectum ad id in quo
procedit, tunc, sicut dictum est, in hac dist., quaest. 1, art.
1, respectus iste in spiritu sancto ponitur, non quia ipse realiter
referatur, sed quia alterum refertur ad ipsum. Cum igitur in
acceptione donorum ipsius non solum relatio nostra terminetur ad dona,
ut ipsa tantum habeamus, sed etiam ad spiritum sanctum, quia aliter
ipsum habemus quam prius; non tantum dicentur dona ipsius procedere in
nos, sed etiam ipsemet; secundum hoc enim ipse dicitur referri ad
nos, secundum quod nos referimur in ipsum. Et ideo procedit ipse in
nos et dona ipsius: quia et dona ejus recipimus et per eadem ad ipsum
nos aliter habemus, inquantum per dona ejus ipsi spiritui sancto
conjungimur, vel ille nobis, per donum nos sibi assimilans.
Ad primum igitur dicendum, quod cum dicitur Deus esse ubique,
importatur quaedam relatio Dei ad creaturam, quae quidem realiter non
est in ipso, sed in creatura. Contingit autem ex parte creaturae
istas relationes multipliciter etiam diversificari secundum diversos
effectus quibus Deo assimilatur; et inde est quod significatur ut
aliter se habens ad creaturam quam prius. Et propter hoc spiritus
sanctus, qui ubique est secundum relationem creaturae ad ipsum, potest
dici de novo esse in aliquo, secundum novam relationem ipsius creaturae
ad ipsum.
Ad secundum dicendum, quod quamvis ille modus aliter se habendi,
diversificetur ex diversis donis receptis in creatura, tamen relatio
creaturae non sistit in donis illis, sed ulterius tendit in eum per
quem illa dona dantur. Et ideo possumus significare, nos alio modo
habere spiritum sanctum, et spiritum sanctum aliter a nobis haberi; et
hoc significatur cum dicitur ipsemet in nos procedere vel nobis dari.
Ad tertium dicendum, quod non dicitur ipsemet in nos procedere, quia
circa ipsum aliquid fiat; sed quia ex eo quod nos ad ipsummet aliter
nos habemus, ipse potest significari sub alio respectu se habere ad
nos. Et ita dicitur in nos procedere quantum ad illum respectum quem
processio ponit ad id in quod est processio; licet non quantum ad illum
quem ponit ad id a quo est.
Ad quartum dicendum, quod virtus infusa est multo sufficientior quam
virtus acquisita, et ex ratione suae perfectionis habet quod nos maxime
Deo conjungat et assimilet; secundum quam conjunctionem innascitur
nobis novus respectus ad Deum. Unde quanto sufficientior est, tanto
magis in ipsa spiritus sanctus procedere dicitur et cum ipsa. Utrum
autem oporteat aliquod donum creatum dari cum spiritu sancto, erit
quaestio infra, dist. 18, quaest. unica, art. 3.
Alia duo concedimus.
Quaestiuncula 2
Ad id quod ulterius quaeritur, dicendum, quod ordo aliquorum secundum
naturam potest dupliciter considerari. Aut ex parte recipientis vel
materiae; et sic dispositio est prior quam id ad quod disponit: et sic
per prius recipimus dona spiritus sancti quam ipsum spiritum, quia per
ipsa dona recepta spiritui sancto assimilamur. Aut ex parte agentis et
finis; et sic quod propinquius erit fini et agenti, dicitur esse
prius: et ita per prius recipimus spiritum sanctum quam dona ejus,
quia et filius per amorem suum alia nobis donavit. Et hoc est
simpliciter esse prius.
|
|
