|
Postquam determinavit de missione visibili spiritus sancti, hic
determinat de missione ejus invisibili; et dividitur in duas partes:
in prima determinat veritatem, secundum suam opinionem; secundo
determinat objectiones in contrarium factas, ibi: hic quaeritur, si
caritas spiritus sanctus est, cum ipsa augeatur et minuatur in homine
(...) utrum concedendum sit quod spiritus sanctus augeatur vel
minuatur in homine. Circa primum tria facit: in prima praedicit
intentionem; in secunda proponit veritatem, ibi: hoc autem ut
intelligibilius doceri ac plenius perspici valeat, praemittendum est
quiddam ad hoc valde necessarium; in tertia inducit probationem, ibi:
ne autem in re tanta aliquid de nostro influere videamur, sacris
auctoritatibus, quod dictum est, corroboremus. Et haec dividitur in
duas, secundum duo quae probat: primo probat, caritatem esse ipsum
spiritum sanctum; secundo probat, spiritum sanctum tunc dari nobis
quando nos facit Deum diligere, ibi: tunc enim mitti vel dari
dicitur, cum ita in nobis est ut faciat nos diligere Deum. Prima in
duas: in prima probat, caritatem esse spiritum sanctum; in secunda
excludit quamdam responsionem, ibi: sed ne forte aliquis dicat, illud
dictum esse per expressionem causae, Deus caritas est (...)
occurrit Augustinus. Circa primum duo facit: primo ostendit,
caritatem esse Deum; secundo specialiter ipsam esse spiritum sanctum,
ibi: cum autem fraterna dilectio sit Deus, nec pater est nec filius,
sed tantum spiritus sanctus, qui proprie in Trinitate dilectio vel
caritas dicitur. Ad intellectum hujus partis quinque quaeruntur: 1
utrum caritas sit aliquid creatum in anima; 2 utrum sit substantia,
vel accidens; 3 ad quam mensuram detur; 4 utrum possit cognosci ab
habente ipsam; 5 utrum ipsa caritas sit ex caritate diligenda.
|
|
