|
1. Ad secundum sic proceditur. Videtur quod in patria nullus erit
utens. Via enim non est necessaria habito fine; unde Bernardus:
quid necesse est scala tenenti jam solium? Sed usus est eorum quae
sunt ad finem, quae se habent per modum viae. Igitur in beatis
consecutis finem non erit usus.
2. Praeterea, uti est referre aliquid in alterum. Sed hoc non
potest fieri nisi unum cogitetur post aliud; quod non videtur esse in
patria, secundum Augustinum, quia non sunt ibi cogitationes
volubiles. Ergo videtur quod non sit ibi usus.
1. Contra, constat quod in patria manet dilectio Dei et proximi,
quia caritas nunquam excidit, 1 Corinth. 13, 8. Sed proximus
nunquam diligetur propter se, sed propter Deum. Semper ergo erit ibi
dilectio usus.
Respondeo dicendum, quod usus est eorum quae sunt ad finem. Sed
eorum quae sunt ad finem, quaedam sunt includentia finem et
contingentia ipsum, et haec sunt quae non repugnant perfectioni finis,
sicut dispositiones materiae manent cum forma substantiali; et talium
erit usus in patria; sicut perfectiones naturales, et septem dona
spiritus sancti, et alia quae ex sua ratione imperfectionem non
dicunt. Quaedam autem sunt ad finem sicut distantia a fine, ut motus
et hujusmodi; et ista propter suam imperfectionem non compatitur
finis: unde talium non erit usus in patria; sicut poenae, et actus
fidei et spei et cibi et hujusmodi.
Ad primum ergo dicendum, quod sicut invenimus in processu
cognitionis, quod in cognitionem principiorum venit quis per
principiata, quibus tamen habitis, magis ipsa cognoscit quam
principiata; nec indiget principiatis ad cognitionem principiorum quae
jam per se cognoscit; neque tamen principiatorum cognitionem amittit;
immo illa cognitio per principia perficitur: ita est in processu
hominis in Deum, qui per creaturas in Deum venit: quo habito,
creaturis non eget ad ipsum habendum, sed per ipsum venit in perfectum
usum omnium aliorum. Sic etiam est in processu naturae, quod per
dispositiones acquiritur forma, quae habita, est principium omnium
accidentium; et ita est in omnibus aliis invenire.
Ad secundum dicendum, quod cogitatio volubilis proprie dicitur quae
est per discursum rationis, cui non offertur statim quod quaerit: unde
oportet quod inveniat procedendo ab uno in aliud. Ibi autem statim
sine difficultate occurret in illo divino lumine quidquid quaeretur:
unde etiam homines intelligent intellectu deiformi, sicut et Angeli.
Non autem excluditur successio cogitationum in patria, et multo minus
ordo unius ad alterum, qui etiam sine successione esse potest.
Aliud concedimus.
|
|
