|
Nihil quidem secundum accidens dicitur. Videtur ratio haec non
valere; quia multa sunt accidentia inseparabilia, quae semper
consequuntur subjectum inamissibiliter. Ad quod dicendum, quod omne
subjectum accidentis potest intelligi sine accidente, quamvis quandoque
accidens inseparabiliter sequatur subjectum; et ideo, quia ipsum
suppositum relationis non potest intelligi sine relatione, cum ipsa
relatio sit suppositum subsistens, non potest esse accidens. In omni
enim accidente quod advenit, est quaedam compositio subjecti ad
accidens, propter quod sine eo intelligi potest; et ubi est
compositio, est mutabilitas quantum ad naturam compositionis; quia
omne quod compositum est, divisibile est, nisi aliqua causa
impediatur. Item omnes enim homines filii Dei sunt factura, idest
creatione; non tamen omnis creatura habet nomen filiationis, sed solum
illa quae ad imaginem est. Vel melius. Homo dicitur filius factura
etiam per adoptionem, quia cum prius non esset filius, factus est
filius; et non habet hoc ex origine nativitatis suae quod sit filius
Dei, sicut habet aeternus filius. Et haec expositio consonat
sequentibus. De hac filiatione adoptionis dicetur in 3, dist.
10, qu. 3, art. 1. Nec quidquam proprie, nisi filius. Hoc
dicit, quia filiatio est tota substantia ipsius; unde essentia divina
non excluditur, quia essentia divina in filio est filiatio. Origine
non adoptione. Hoc est contra Nestorium et Photinum, qui dicebant,
aliam esse personam Dei et hominis; et ita sequitur quod filius
hominis non sit filius Dei naturaliter, sed per adoptionem. Veritate
non nuncupatione. Contra Sabellium, qui dixit his nominibus, pater
et filius nullam distinctionem in re subjacere. Nativitate non
creatione. Contra Arium, qui dixit Dei filium creaturam. Alia
patent ex his quae dicta sunt de spiritu sancto, dist. 18, qu.
1, art. 2.
|
|
