|
Postquam determinavit de propriis personarum, hic determinat de
appropriatis ipsarum; et dividitur in partes duas: in prima determinat
appropriata personarum; in secunda inquirit quomodo secundum illa
appropriata divinae personae ad invicem comparentur, 32 distinct.:
hic oritur quaestio. Prima in duas: in prima determinat
significationes quorumdam nominum, quae personis divinis
appropriantur; in secunda prosequitur diversas sanctorum
appropriationes, ibi: non est igitur hic praetermittendum. Circa
primum tria facit: primo inquirit de significatione hujus nominis
aequalitas; secundo de simili et similitudine, ibi: hoc idem etiam
dicimus de simili et similitudine; tertio ex dictis approbat quorumdam
sententiam, ibi: unde quibusdam non indocte videtur nomine
aequalitatis vel similitudinis non aliquid poni, sed removeri. Non
est igitur hic praetermittendum. Hic ponit appropriata personarum; et
dividitur in partes duas: in prima ponit appropriationem Hilarii; in
secunda appropriationem Augustini, ibi: illud etiam sciri oportet.
Circa primum duo facit: primo ponit appropriationem Hilarii cum
expositione Augustini; secundo Magister removet quaedam dubia circa
expositionem Augustini, ibi: non enim secundum praemissam
expositionem distinguuntur hic tres illae proprietates superius
assignatae. Illud etiam sciri oportet. Hic ponit appropriationem
Augustini; et circa hoc duo facit: primo narrat appropriationem;
secundo inquirit appropriationis rationem, ibi: sed plures movet quod
patri attribuit unitatem, filio aequalitatem. Et circa hoc facit
tria: primo ostendit quare patri appropriatur unitas; secundo quare
filio aequalitas, ibi: nunc videamus quare aequalitas dicatur esse in
filio; tertio, quare spiritui sancto connexio, ibi: quod autem in
spiritu sancto dicitur esse utriusque concordia (...) facilior est
intelligentia. Circa primum duo facit: primo quaerit quare unitas
patri appropriatur; secundo qualiter unitas in divinis praedicetur in
neutro vel in masculino genere, ibi: hic dici oportet, quod pater et
filius et spiritus sanctus recte dicuntur esse unum, et unus Deus.
Hic quatuor quaeruntur: 1 de aequalitate; 2 de appropriatione in
communi; 3 de ratione appropriationis Hilarii; 4 de appropriatione
Augustini.
|
|
