|
Postquam determinavit de propriis et appropriatis personarum, hic
inquirit qualiter ad invicem divinae personae comparentur secundum
propria vel appropriata; et dividitur in partes tres: in prima
ostendit qualiter comparentur secundum proprium vel appropriatum
spiritui sancto; in secunda qualiter comparentur secundum proprium vel
appropriatum filii, ibi: praeterea diligenter investigari oportet,
utrum pater sapiens sit sapientia quam genuit; in tertia inquirit
qualiter comparentur secundum utrumque simul; scilicet de uno per
comparationem ad alterum, ibi: praeterea diligenter notandum est.
Circa primum duo facit: primo movet quaestionem; secundo determinat
eam, ibi: huic quaestioni (...) id solum respondemus. Praeterea
diligenter investigari oportet. Hic inquirit quomodo comparentur
secundum appropriatum filii, quod est sapientia; et dividitur in
partes duas: in prima movet quaestionem, et determinat veritatem; in
secunda excludit quamdam dubitationem ex determinatione occasionatam,
ibi: post haec quaeri solet a quibusdam, utrum filius sit sapiens
sapientia genita, vel ingenita. Prima in duas: in prima inquirit
utrum pater sit sapiens sapientia genita, vel ingenita, et determinat
eam; in secunda inquirit utrum filius sit sapiens sapientia genita,
vel ingenita et determinat eam; primo ostendens quod non est sapiens
sapientia genita sed sapientia ingenita; secundo ostendens quod est
sapiens per sapientiam genitam. Et sic patet responsio ad quaestionem
per distinctionem; quia ablativus sapientia potest construi in
habitudine principii efficientis; et sic est sensus, quod sit sapiens
a sapientia genita; et hoc falsum est: vel potest construi in
habitudine causae formalis; et sic est sensus, quod sit sapiens per
sapientiam genitam formaliter, et hoc verum est; et hoc dicit, ibi:
ex praedictis constat quod filius non est sapiens a se, neque de se.
Post haec a quibusdam solet quaeri, utrum una tantum sit sapientia
patris. Hic excludit dubitationem ex praedictis ortam; et circa hoc
tria facit: primo movet dubitationem; secundo ponit determinationem,
ibi: haec et similia tamquam sophistica, (...) abjicimus; tertio
manifestat per similitudinem; ibi: et sicut in Trinitate dilectio est
quae est pater, filius et spiritus sanctus (...) et tamen spiritus
sanctus dilectio est, quae non est pater vel filius (...) ita in
Trinitate sapientia est quae est pater et filius et spiritus sanctus
(...) et tamen filius est sapientia quae non est pater vel spiritus
sanctus. Praeterea diligenter notandum est. Hic inquirit de uno per
comparationem ad aliud; et primo movet quaestionem; secundo addit
quaestionis difficultatem, relinquens quaestionem insolutam, ibi:
difficilem mihi fateor hanc quaestionem. Hic est duplex quaestio.
Primo de his quae pertinent ad spiritum sanctum. Secundo de his quae
pertinent ad filium. Circa primum quaeruntur tria: 1 utrum pater
diligat filium spiritu sancto; 2 utrum pater diligat se spiritu
sancto; 3 utrum pater et filius diligant nos spiritu sancto.
|
|
