|
Postquam Magister ostendit quod scientia Dei universaliter est
omnium, et exinde dicuntur res in Deo esse; hic inquirit, quomodo
cognita sint in ipso Deo cognoscente, et dividitur in partes duas: in
prima ostendit, quomodo res quas cognoscit, sint in Deo; in secunda
quomodo Deus sit in rebus, 37 distinct.: et quoniam demonstratum
est ex parte quomodo omnia dicantur esse in Deo, addendum videtur hic
quibus modis dicatur Deus esse in rebus. Prima in duas: in prima
inquirit, utrum omnia quae Deus scit, possint dici in essentia ejus
esse; et ostendit quod non; in secunda inquirit, utrum omnia possint
esse in Deo, ibi: post praedicta quaeritur (...) utrum
concedendum sit simpliciter mala esse in Deo. Et circa hoc tria
facit: primo movet quaestionem et determinat eam; secundo confirmat
determinationem, ibi: proinde si diligenter inspiciamus, idem videtur
esse omnia esse ex Deo et per ipsum et in ipso; tertio inducit
epilogando conclusionem in tota distinctione intentam, ibi: ex
praemissis apertum est quod in Dei cognitione, sive praescientia,
sunt omnia. Circa secundum tria facit: primo probat mala non esse in
Deo, cum non sint ex ipso vel per ipsum; secundo ostendit, quomodo
haec tria distinguenda sunt: ex ipso, et per ipsum, et in ipso,
secundum quod ad personas distinctas referuntur, ibi: praeterea
sciendum est; tertio distinguit inter esse de ipso et esse ex ipso,
ibi: illud etiam hic annectendum est. Hic est duplex quaestio.
Prima de his quae a Deo cognoscuntur. Secunda de ideis, per quas
res cognoscit. Circa primum quaeruntur tria: 1 utrum Deus cognoscat
singularia; 2 utrum cognoscat mala; 3 qualiter ea quae cognoscit,
in ipso esse dicuntur.
|
|
