|
Invisibilia, quantum ad attributa quibus Deus in se perfectus est:
virtus, secundum quam creaturas producit; divinitas, secundum quod
creaturae recurrunt in ipsum ut in finem. Vel invisibilia dicit
quantum ad opera, virtus quantum ad potentiam, divinitas quantum ad
essentiam. Propter excellentiam. Contra, Angelus praecellit
hominem, ut in Psalm. 8, 7: minuisti eum paulo minus ab
Angelis. Dicendum, quod homo et Angelus possunt tripliciter
considerari. Aut per relationem ad finem; et sic sunt aequales:
erunt enim homines sicut Angeli in caelo, sicut habetur Matth.
22. Aut quantum ad reparationem divinam; et sic homo major est
Angelo, inquantum humana natura assumpta est in unitatem personae
divinae. Aut quantum ad utramque naturam in se; et sic natura Angeli
nobilior est. Vel dicendum, quod mundus accipitur hic, secundum quod
est continentia visibilium tantum; et ita inter creaturas mundi, quas
homo excellit, non computatur Angelus. Ex perpetuitate namque
creaturarum intelligitur conditor aeternus. Quia causa semper est
nobilior causato; unde si causatum est perpetuum, oportet quod causa
prima sit aeterna; et sic de aliis. Perfectissima pulchritudo
intelligitur filius. Pulchritudo consistit in duobus, scilicet in
splendore, et partium proportione. Veritas autem habet splendoris
rationem et aequalitas tenet locum proportionis.
|
|
