|
Ostenso quorum sit Dei scientia, hic determinat de scientia per
comparationem ad ipsa scita; et dividitur in partes duas. In prima
inquirit utrum scientia Dei sit scitorum causa; in secunda ostendit
qualis causa sit, ibi, 39 dist.: praeterea solet quaeri, utrum
scientia Dei possit augeri vel minui. Prima in duas: in prima
inquirit de causalitate divinae scientiae; in secunda de ineffabilitate
ipsius, ibi: ad hoc autem quod supra dictum est (...) solet a
quibusdam sic opponi. Prima in duas: in prima movet quaestionem; in
secunda determinat eam, ibi: hanc igitur, quae videtur, repugnantiam
de medio tollere cupientes, dicimus, res futuras nullatenus causam
esse praescientiae. Circa primum tria facit: primo ostendit quod
scientia Dei sit causa scitorum, ratione et auctoritate; secundo
ostendit quod neque est causa eorum neque causata ab eis; quae duo
duabus rationibus ostendit, ibi: quod si ita est, est ergo causa
omnium malorum. Tertio ostendit auctoritate Origenis, scientiam Dei
causatam esse a scitis, ibi: Origenes tamen (...) ait: non
propterea aliquid erit, quia id scit Deus futurum. Ad hoc autem quod
supra dictum est (...) solet a quibusdam ita opponi. Hic inquirit
de ineffabilitate divinae scientiae; et supposito quod sit ineffabilis
ex praedictis, hic solvit objectiones in contrarium factas; unde
dividitur in duas partes: in prima ponit objectionem et solvit eam; in
secunda objicit contra solutionem, et iterum solvit, ibi: sed adhuc
urgent quaestionem. Hic quinque quaeruntur: 1 utrum scientia Dei
sit causa rerum; 2 utrum omnia uniformiter cognoscat; 3 utrum sit
enuntiabilium; 4 utrum eorum quae non sunt; 5 utrum sit
contingentium.
|
|
