|
Quaestiuncula 1
1. Ad primum sic proceditur. Videtur quod nativitas ex utero non
sit expectanda. Nulli enim statui hominis praecluditur via salutis ab
eo qui vult omnes homines salvos fieri. Sed existentes in maternis
uteris homines sunt, cum sint jam animam rationalem sortiti, et sunt
in periculo damnationis propter peccatum originale contractum, et
facilitatem corruptionis. Ergo cum eis non possit remedium adhiberi
perveniendi ad vitam nisi per Baptismum, videtur quod debeant
baptizari.
2. Praeterea, puer in materno utero existens est quasi quaedam pars
matris, sicut fructus pendens in arbore, pars arboris. Ergo
baptizata matre, baptizatur puer in ventre ejus existens.
3. Praeterea, contingit quandoque quod aliqua pars prius egreditur,
sicut legitur, Gen. 25, de Esau, quod exivit primo manus; et
tamen timetur de periculo mortis. Ergo videtur quod saltem in tali
casu non sit expectanda nativitas ex utero sed pars egressa aspergenda
baptismali aqua.
4. Praeterea, mors aeterna pejor est quam mors corporalis in
infinitum. Sed de duobus malis eligendum est minus malum. Ergo debet
mater scindi, et extrahi puer, ut baptizatus a morte aeterna liberetur
et non expectari nativitas ex utero.
1. Sed contra, 1 Corinth. 15, 46: non prius quod spirituale
est, sed quod animale, deinde quod spirituale. Sed Baptismus est
quaedam regeneratio spiritualis. Ergo prius homo animali, et carnali
nativitate nasci debet quam baptizetur.
2. Praeterea, sacramentum est actio militantis Ecclesiae. Sed
quamdiu puer est in ventre matris, nondum connumeratur aliis membris
Ecclesiae. Ergo non potest sibi Baptismus exhiberi.
Quaestiuncula 2
1. Ulterius. Videtur quod nullus etiam in materno utero possit
sanctificari per gratiae gratum facientis donum. Quia, ut Isidorus
dicit, regeneratio in eo dici non potest in quem generatio non
praecessit. Sed per gratiam gratum facientem fit homo filius Dei, et
ita regeneratur. Ergo non potest homo sanctificari antequam nascatur
ex utero.
2. Praeterea, sicut peccatum actuale contrahitur ex actu, ita
originale contrahitur ex origine. Sed peccatum actuale non potest
remitti quamdiu homo est in actu peccandi. Ergo nec peccatum originale
potest remitti puero in materno utero existenti, qui adhuc est
actualiter in origine existens.
3. Praeterea, ubi est majus periculum, ibi magis divina
misericordia subvenit. Sed illi qui morituri sunt antequam ex utero
nascantur, sunt in majori periculo quam Joannes Baptista et
Hieremias, qui ex utero postmodum nati sunt. Si ergo non dicimus
pueros dictos sanctificari in utero, ne praeveniantur morte, videtur
quod multo fortius nec Joannes nec Hieremias sanctificati fuerunt.
1. Sed contra est quod dicitur Hierem. 1, 5: antequam exires de
vulva sanctificavi te; et Luc. 1, 16, dicitur de Joanne: et
spiritu sancto replebitur adhuc ex utero matris suae. Ergo aliqui in
utero sanctificantur.
2. Praeterea, de nullo celebrat Ecclesia festum, nisi de sancto
aliquo. Sed celebrat nativitatem Joannis. Ergo tunc nascens sanctus
erat; ergo in utero sanctificatus fuit.
Quaestiuncula 3
1. Ulterius. Videtur quod in utero sanctificati non sunt
baptizandi. In sanctificatione enim in utero datur major gratia quam
in Baptismo: quia sanctificationis gratia dicitur esse confirmans
saltem contra mortale peccatum. Sed injuriam faceret Baptismo qui
baptizatum iterum baptizaret. Ergo injuriam facit sanctificationi in
utero qui sanctificatum iterum baptizando sanctificaret.
2. Praeterea, natura non facit per plura quod per unum potest
facere. Sed operatio gratiae est ordinatior quam natura. Cum ergo ad
salutem sufficiat gratia sanctificationis, videtur quod frustra
Baptismus addatur.
3. Praeterea, divina operatio non est minus efficax in sanatione
spirituali quam corporali. Sed in illis quos curavit corporaliter,
non oportebat aliquem medicum ab homine superaddi. Ergo et in illis
quos curat per gratiam sanctificationis interius non sunt adhibenda
sacramentorum medicamenta.
1. Sed contra, Baptismus circumcisioni successit. Sed Joannes
sanctificatus in utero, octavo die legitur circumcisus, Luc. 1.
Ergo et sanctificatus in utero esset baptizandus.
2. Praeterea, sanctificatio in utero est Baptismus flaminis. Sed
adulti baptizati per contritionem Baptismo flaminis, sunt baptizandi
Baptismo fluminis. Ergo et similiter sanctificati in utero.
Quaestiuncula 1
Respondeo dicendum ad primam quaestionem, quod Baptismus est actio
hierarchica secundum Dionysium; unde per ministros Ecclesiae
conferendus est, vel per eos qui in necessitate vicem ministrorum
obtinent. Puer autem quamdiu est in utero matris existens, non potest
subjici operationi ministrorum Ecclesiae nec est hominibus notus; et
ideo tunc baptizari non potest. Quidam autem assignant alias causas,
quae non sunt magni ponderis: quarum una est quod divina justitia
exigit quod peccatum quodlibet non dimittatur sine poena aliqua, quam
puer in Baptismo sentit, quod esse non posset, dum adhuc est in utero
matris. Sed hoc nihil est quia Baptismus, secundum Ambrosium, non
requirit poenam exteriorem. Et praeterea peccato originali non debetur
poena sensibilis inflicta. Alia est quod gratia dat esse ordinatum;
et ideo regeneratio gratiae praesupponit generationem naturae. Alia
est quod puer quamdiu est in materno utero, adhuc conjungitur causae
originalis peccati; et ideo non potest ab eo mundari. Sed hae duae
causae repugnant sanctificationi in utero, sicut et Baptismo. Alia
est quod in Baptismo debet esse aqua et spiritus contra infectionem
carnis, et animae per originale; et ideo oportet praeexistere ad
Baptismum nativitatem in utero, qua infunditur anima, et nativitatem
ex utero, qua nascitur corpus. Sed hoc nihil est: quia nativitas
neque est animae neque corporis, sed conjuncti; unde in nativitate in
utero nascitur et corpus et anima. Unde primae rationi standum est.
Ad primum ergo dicendum, quod non est ex defectu divinae misericordiae
quod in maternis uteris existentibus remedium non exhibetur, sed quia
non sunt capaces illius remedii, per quod secundum legem communem
participes passionis Christi efficiantur, a qua est remissio
peccatorum: quia non possunt subjici operationi ministrorum
Ecclesiae, per quos talia remedia ministrantur.
Ad secundum dicendum, quod puer in materno utero existens, quamvis
sit conjunctus matri secundum corpus, quod ab ipsa traxit tamen est
omnino distinctus secundum animam rationalem quam ab extrinseco habet;
et ideo secundum immutationem corporalem matris, immutatur
corporaliter, sed non oportet quod sanctificata matre per Baptismum,
spiritualiter sanctificetur.
Ad tertium dicendum, quod expectanda est totalis egressio ex utero,
nisi periculum mortis timeatur; tunc autem egressa parte principali
scilicet capite, in quo operationes animae magis manifestantur, ut
quidam dicunt, baptizari debet: secus autem est de aliis partibus, ut
de manu et pede, quamvis non noceat etiam si tunc asperguntur illae
partes baptismali aqua, quia divina misericordia non est arctanda. Si
tamen postea plenarie nascatur non est rebaptizandus, secundum
quosdam. Sed nihil periculi accidit, si ad majorem cautelam
baptizetur sub hac forma: si non es baptizatus, ego te baptizo et
cetera.
Ad quartum dicendum, quod non sunt facienda mala, ut veniant bona,
sicut dicitur Rom. 3; et ideo homo potius debet dimittere perire
infantem quam ipse pereat, homicidii crimen in matre committens.
Quaestiuncula 2
Ad secundam quaestionem dicendum, quod sicut Deus non alligavit
virtutem suam rebus naturalibus, ut non possit praeter eas operari cum
voluerit quod in miraculosis actibus facit, ita non alligavit virtutem
suam sacramentis, ut non possit sine sacramentorum ministris aliquem
sanctificare; et ideo aliquos praeter legem communem quasi miraculose
in maternis uteris sanctificasse legitur, illos praecipue qui
immediatius ordinabantur ad ejus sanctissimam conceptionem; et ideo
mater sanctificata creditur, et Joannes Baptista, qui ei in utero
existenti testimonium perhibuit, et Hieremias, qui ipsius
conceptionem vaticinio expresso praedixit: novum, inquit, faciet
dominus super terram. Mulier circumdabit virum: Hierem. 31,
22; et ideo etiam in beata virgine fuit amplior sanctificatio, in
qua fomes adeo debilitatus est vel extinctus, ut ad peccatum actuale
nunquam inclinaretur; in aliis autem inclinavit ad veniale, non autem
ad mortale; et in Joanne Baptista etiam fuit expressior quam in
Hieremia cujus interior sanctificatio exultatione quadam in notitiam
hominum prodiit, quia dictum est: exultavit infans in utero ejus,
Luc. 1, 41, ut secundum gradum propinquitatis ad Christum sit
gradus sanctificationis.
Ad primum ergo dicendum, quod generatio spiritualis praesupponit
naturalem sibi correspondentem; et ideo generatio spiritualis quae fit
per ministerium hominum in Baptismo praesupponit nativitatem ex utero,
qua homo in notitiam et societatem hominum prodit. Sed regeneratio
quae fit divinitus, non praesupponit de necessitate nisi nativitatem in
utero, qua homo a Deo creatus, formatus est.
Ad secundum dicendum, quod jam formato puerperio anima rationali
infusa, puer non accipit a matre nisi nutrimentum. Peccatum autem
originale non contrahitur per actum nutritivae, sed generativae; et
ideo non est actu in contrahendo originale, nisi in ipsa infusione
animae; et propter hoc nihil prohibet puerum in statu illo post
infusionem a peccato originali mundari.
Ad tertium dicendum, quod ea quae fiunt praeter legem communem, non
fiunt principaliter ad subveniendum uni personae, sed ad insinuationem
et commendationem gratiae; et ideo quamvis non fuerit tantum periculum
in sanctificatis in utero, qui prodituri erant, tamen quia eligebantur
divinitus ut gratiae speciales praecones et ministri, ideo tali
privilegiata sanctificatione dotati sunt.
Quaestiuncula 3
Ad tertiam quaestionem dicendum, quod sanctificatus in utero debet
baptizari, propter tres rationes. Primo propter acquirendum
characterem, quo annumeretur ad populum Dei, et quasi deputetur ad
percipienda divina sacramenta. Secundo, ut per Baptismi perceptionem
passioni Christi etiam corporaliter conformetur. Tertio propter bonum
obedientiae: quia praeceptum de Baptismo omnibus datum est, et ab
omnibus impleri debet, nisi articulus necessitatis sacramentum
excludat.
Ad primum ergo dicendum, quod Baptismus quantum ad aliquid extensive
excedit sanctificationem: quia in Baptismo imprimitur character, et
corporaliter homo morti Christi configuratur: quamvis intensive in
sanctificatione amplior gratia fortassis praebeatur; et ideo non fit
injuria sanctificationi, si sanctificatis Baptismus conferatur.
Ad secundum dicendum, quod non totum quod facit Baptismus, factum
est per sanctificationem, quia non imprimit characterem; et ideo non
frustra Baptismus additur, in quo etiam sanctificatis gratia augetur.
Ad tertium dicendum, quod per medicinam corporalem nihil addi posset
ad salutem eorum quos Christus curaverat; et ideo non est similis
ratio.
|
|
