|
Quaestiuncula 1
1. Ad sextum sic proceditur. Videtur quod ante circumcisionem non
valebat ad remissionem originalis peccati pro parvulis sola fides.
Efficacior enim est caritas quam fides. Sed caritas aliena nunquam
sufficit ad meritum. Ergo nec fides ad justificationem.
2. Praeterea, si fides aliena valebat, ergo eadem ratione etiam
infidelitas nocebat; et ita ex peccato actuali parentum puer
puniretur; quod est inconveniens.
3. Praeterea, fides non magis juvat alium quam habentem. Sed illi
qui habebant fidem, non semper juvabantur a fide: quia poterat esse
quod haberent fidem informem. Ergo nec puero valebat fides parentum ad
delendum originale peccatum.
1. Sed contra est quod dicit Gregorius in littera.
2. Praeterea, peccatum quod ex altero contrahitur, ex altero potest
habere medicinam. Sed peccatum originale parvuli ex altero
contrahebatur. Ergo poterat ex fide aliena ab ipso mundari.
Quaestiuncula 2
1. Ulterius. Videtur quod fides non suffecerit sine aliquo
exteriori signo. Dicit enim Augustinus contra Faustum, quod in
nullum nomen religionis, sive verum, sive falsum, poterant homines
sine aliquo signo visibili adunari. Sed per illud quo originale
deletur, homines in religionem verae fidei adunantur: quia oportet
hujusmodi remedium esse intrantium. Ergo oportebat quod fieret aliquo
visibili signo.
2. Praeterea, actus mentis potest se extendere ad natos et non
natos, sed conceptos, aequaliter. Si ergo fides sine exteriori signo
sufficiebat ad deletionem originalis, videtur quod poterant etiam
nondum nati ab originali peccato per fidem mundari.
3. Praeterea, modo non valet fides ad salutem sine aliquo signo
exteriori. Si ergo tunc valuisset, videtur quod fuisset majoris
efficaciae quam modo.
1. Sed contra est, quia secundum hoc non esset differentia inter
parvulos et adultos, quam tamen Gregorius assignat.
2. Praeterea, omnia sacramenta illius temporis habebant totam
efficaciam suam ex fide. Ergo tantum faciebat fides sine exteriori
signo, quantum cum eo; et ita exteriora signa non requirebantur, ut
videtur.
Quaestiuncula 3
1. Ulterius. Videtur quod in adultis non requireretur sacrificium,
vel aliud hujusmodi. Non minus enim valet alicui fides propria quam
alteri fides aliena. Sed pueris sufficiebat fides aliena sine
exteriori signo, ut probatum est. Ergo et adultis.
2. Praeterea, Hugo de sancto Victore dicit, quod nullus
obligabatur ad sacramenta illius temporis, sed voto celebrabantur.
Sed quod est hujusmodi, non est de necessitate salutis. Ergo absque
sacrificiis poterat emundari ab originali.
1. Sed contra est quod Gregorius in littera dicit, quod pro
parvulis sola fides, pro adultis sacrificia et oblationes valebant.
Quaestiuncula 1
Respondeo dicendum, quod peccatum originale est peccatum naturae:
natura autem reparari non poterat nisi per Christum; et ideo nunquam
poterat remitti peccatum originale alicujus nisi facta relatione, et
quadam continuatione illius qui curari debebat, ad Christum, quod per
fidem fiebat; et ideo fides mediatoris semper fuit efficax ad curandum
ab originali: in illis quidem qui usum liberi arbitrii habebant,
propria; in aliis vero aliena, ut nec eis omnino deesset divinum
remedium.
Ad primum ergo dicendum, quod fides in cognitione est, caritas autem
in affectione. Affectio autem est ejus quod est sibi bonum; sed
cognitio est ejus quod est verum simpliciter; et ideo fides poterat
magis respicere mediatorem, prout erat causa salutis alteri, quam
caritas; et propter hoc magis justificatio quae fit in sacramentis,
attribuitur fidei quam caritati.
Ad secundum dicendum, quod fides aliena non juvabat inquantum erat
actus personae, sed ex parte illa qua respiciebat objectum suum,
scilicet Christum, quod erat medicina totius naturae; in quo habebat
quamdam similitudinem cum sacramentis nostris, inquantum justificabat
ex objecto, quasi ex opere operato, non autem ex opere operante.
Et per hoc patet solutio ad tertium: quia formatio et informitas fidei
sunt conditiones ejus ex parte operantis, non autem ex parte objecti;
et ideo informitas fidei in parente non impediebat effectum salutis in
filio; impediebat autem in ipso, quia informitas illa proveniebat ex
aliquo quod erat contrarium saluti, scilicet ex peccato mortali.
Quaestiuncula 2
Ad secundam quaestionem dicendum, quod circa hoc est duplex opinio.
Quidam enim dicunt, quod non sufficiebat fides sine protestatione
fidei facta per aliquod exterius signum; et erat differentia inter
parvulos et adultos quantum ad hoc tantum quod parvulis sufficiebat
fides aliena cum exteriori signo ab aliis facto, sed adultis fides
propria cum signo ab eis facto. Sed quia hoc non videtur consonare cum
verbis Gregorii in littera positis, ideo alii probabilius dicunt,
quod parvulis sufficiebat sola fides sine omni exteriori signo; non
autem habitus fidei solum, sed motus ejus relatus ad salutem pueri in
vi cujusdam professionis interioris fidei, quicumque esset ille qui
quoquo modo professionem fidei suae ad puerum suum referret; magis
tamen pertinebat hoc ad parentes, qui pueri curam habere debebant, et
per quos originale contraxerat.
Ad primum ergo dicendum secundum hoc, quod illud per quod homines
tempore legis naturae in veram religionem congregabantur, non habebat
virtutem nisi ex fide; et ideo non erat necessitatis, sed pro voto
celebrabatur, ut unus alii innotesceret.
Ad secundum dicendum, quod puer adhuc in utero matris existens,
quantum ad humanam cognitionem pertinet, non habet esse distinctum a
matre, et ideo per actum hominis consequi non potest nec nunc ut
mundetur ab originali per Baptismum, nec tunc ut mundaretur per fidem
parentum: sed divinitus mundari potest, sicut de sanctificatis in
utero apparet.
Ad tertium dicendum, quod fidei efficacia non est diminuta, cum omnia
sacramenta ex fide efficaciam habeant; sed est ei aliquid adjunctum
quod necesse est observari; sicut non est minoris efficaciae lex moris
in religioso quam in saeculari; quamvis praecepta moralia sufficiant ad
salutem in saeculari, sed in religioso requirantur consilia, ad quae
se ex voto obligavit.
Quaestiuncula 3
Ad tertiam quaestionem dicendum, quod illa sacramenta legis naturae
non erant ex praecepto divino obligantia, sed ex voto celebrabantur,
secundum quod unicuique dictabat sua mens, ut fidem suam aliis
exteriori signo profiteretur ad honorem Dei, secundum quod habitus
caritatis inclinabat ad exteriores actus; et sic dicimus de caritate,
quod sufficit motus interior; quando autem tempus habet operandi,
requiruntur etiam exteriores actus. Ita etiam quantum ad adultos in
lege naturae sufficiebat sola fides, cum etiam modo sufficiat ei qui
non ex contemptu sacramenta dimittit; sed ipsa fides, quando tempus
habebatur, instigabat ut se aliquibus signis exterioribus
demonstraret. Quando autem illa signa adhibebantur, non erat
efficacia remissionis culpae ex illis exterioribus, sed ex interiori
fide; et sic intelligenda sunt verba Gregorii.
Et per hoc patet solutio ad objecta.
|
|
