|
Cogit peccatorem omnia libenter ferre. Intelligendum est de illis
quae sunt necessaria ad peccati remissionem; et sic est accommodata
distributio. Sunt enim tres differentiae peccati et cetera. Contra.
Omittit peccatum oris. Praeterea, Gregorius, addit super illud
Job 3: quare non in vulva mortuus sum? Quartum, scilicet fomentum
adulationis. Et dicendum quod haec distinctio peccatorum differt a
prima: quia prima est secundum diversitatem instrumentorum, haec autem
secundum progressum peccati, quod primo de intus, secundo ad extra
procedit, tertio confirmatur per consuetudinem; et adaptatur partibus
poenitentiae: quia contritio in corde latet, confessio ad exteriora
poenitentiam manifestat, sed satisfactio boni operis consuetudinem
adjungit. Non tamen hoc ita est intelligendum, quasi singulae
poenitentiae partes singulis conditionibus peccati respondeant, sed per
adaptationem, sicut et de aliis dictum est. Ad primum ergo dicendum,
quod verbum habet eumdem gradum quantum ad manifestationem cum ipso
facto; et ideo in facto includitur. Ad secundum dicendum, quod illud
quod Gregorius addit, non est in ipso peccante, sed in alio; et ideo
Augustinus illud omittit. Satisfactio praecipitur a Joanne etc.,
non quod Joannes fuerit auctor praecepti, sed denuntiator; Christus
autem sacramenti institutor, et partium ejus. Ponat se omnino in
judicio. Ergo videtur quod si sacerdos injungat alicui quod intret
religionem, teneatur facere; et praecipue quia quidam canones videntur
istam poenitentiam taxare; et similiter quod quantumcumque magnam
poenitentiam pro parvo peccato injungat, poenitens facere teneatur.
Et dicendum, quod intelligendum est de his quae sacerdos, inquantum
habet clavem scientiae et auctoritatis per divinum judicium, et non
secundum humanum errorem, injungit. Introitus autem in religionem cum
sit voluntatis, non potest alicui injungi; et si aliqui canones
injungere inveniantur, magis est consilium quam praeceptum: qualibet
enim poenitentia taxata, levissima religio est major satisfactio,
inquantum homo abdicat propriam voluntatem, qua nihil est homini
carius. Caveat ne ductus verecundia dividat apud se confessionem. De
hoc inquiretur, cum de confessione quaestio erit. Caveat etiam ne
prius ad dominicum corpus accedat quam confortetur bona conscientia.
Bona conscientia confortatur, quando certis signis conjicere potest
peccatum sibi dimissum; et hoc quando facit quod in se est; et ideo
qui habet copiam sacerdotis, et necessitate non urgetur ad
communicandum, sicut urgentur sacerdotes parochiales, non debet
accedere ante confessionem; sed etiam post contritionem et confessionem
gravium peccatorum, consilium videtur esse Augustini, quod non statim
accedat propter reverentiam sacramenti, et ut magis seipsum probet.
Quae non secundum auctoritatem sanctorum imponuntur. Non tamen
oportet quod semper ad litteram serventur poenitentiae in canone
injunctae; sed consideratis conditionibus peccati et peccatoris
poenitentiae sunt moderandae. Quae fit pro illis peccatis quae legis
Decalogus continet, sicut directe contra Decalogi praecepta
existentia, ut mortalia; non autem sicut praeter praecepta, sicut
sunt peccata venialia. Sic veraciter dicitur: sicut et nos dimittimus
debitoribus nostris. Videtur quod ille qui non habet peccatum
aliquod, peccet in dicendo: pater noster: quia confitetur debita se
habere quae non habet. Praeterea, videtur idem de illo qui debita non
dimittit, quod peccet dicendo, pater noster. Et dicendum ad primum,
quod hoc non est alicui certum quod omnino a peccato, saltem veniali,
vel quantum ad aliquem reatum, immunis sit. Si tamen per revelationem
sciat, non peccat dicens in persona Ecclesiae. Et similiter dicendum
de secundo, quod in persona Ecclesiae dicit se debita dimittere; unde
non peccat hoc dicendo; sed remissionem non consequitur, nisi
dimittat.
|
|
