|
Moyses et Aaron sacerdotes. Moyses sacerdos dicitur non officio
oblationes offerendi, sed quia sacra primitus populo dedit immediate a
Deo accepta, Psal. 98, 6: Moyses et Aaron in sacerdotibus
ejus. Cum esset pontifex anni illius, prophetavit. Sciendum, quod
in verbo Caiphae fuerunt quatuor. Primo inspiratio immissa, per quam
utilitas passionis Christi cordi ejus inspirata fuit a spiritu sancto;
secundo intellectus quem ipse ex illa inspiratione concepit; tertio
intentio exprimendi intellectum suum, et ad effectum perducendi;
quarto verba ipsa prolata. Primum quidem fuit quaedam participatio
prophetiae; secundum fuit falsus intellectus a seipso; tertium fuit
iniqua intentio: quantum fuit vera locutio, quamvis non secundum
intellectum ejus; et ideo primum fuit a spiritu sancto, non autem
secundum, neque tertium; sed quartum aliqualiter fuit a spiritu sancto
regulante verba illius ut consonarent inspirationi ab eo factae.
Nullus officio sacerdotis uti debet nisi immunis sit ab illis quae in
aliis judicat. Hoc intelligendum est de mortalibus: quia sacerdos
potest sine peccato de illis venialibus absolvere in quibus ipse est:
quia per ea non redditur executione officii indignus. Ideo liberavit
peccatricem, quia non erat qui juste projiceret lapidem; idest, ex
hoc occasionem liberationis ejus sumpsit. Diligens ergo investigator
sapienter interroget a peccatore quod forsitan ignorat, vel verecundia
velit occultare. Sed contra, defecerunt scrutantes scrutinio, qui
scrutati sunt iniquitates, ut dicitur in Psal. 63. Ergo videtur
quod sacerdos non debeat perscrutari conscientiam subditorum. Et
dicendum, quod sacerdos debet perscrutari conscientiam peccatoris in
confessione quasi medicus vulnus, et judex causam: quia frequenter
quae prae confusione confitens taceret, interrogatus revelat. Sed
tamen in interrogationibus faciendis tria sunt attendenda. Primo ut
quilibet peccator interrogetur de peccatis quae consueverunt in
hominibus illius conditionis abundare. Non enim oportet quod a milite
quaeratur de peccato clericorum aut religiosorum, aut e converso.
Secundo ut non fiat explicita interrogatio de peccatis, nisi de illis
quae omnibus manifesta sunt; de aliis autem adinventionibus peccatorum
ita debet a longinquo fieri interrogatio, ut si commisit, dicat; et
si non commisit, non addiscat. Tertio ut de peccatis praecipue
carnalibus non descendat nimis ad particulares circumstantias: quia
hujusmodi delectabilia quanto magis in speciali considerantur, magis
concupiscentiam nata sunt movere, ut dicitur in 3 Ethic.; et ideo
potest contingere ut confessor talia quaerens et sibi et confitenti
noceat; et sic quandoque deficiant in suo scrutinio iniquitates
scrutantes. Maledicam benedictionibus vestris, quae scilicet ita sunt
vestrae quod non Dei.
|
|
