|
Tene certum. Loquitur de certitudine conjecturae, non de certitudine
scientiae; quia nemo scit utrum sit dignus odio, vel amore: Eccl.
9. Arbitrii libertatem quaerit, idest liberam electionem, ut
scilicet homo non dimittat peccatum quia jam non potest peccare, sed
quia non vult Deum offendere, etiam si posset; quod etiam in tarde
poenitentibus quandoque contingit, ut dictum est. Horrendum est
incidere in manus Dei viventis. Verum est quantum ad statum futurae
vitae, ubi habet locum principaliter justitia; quia in hac vita, ubi
est locus misericordiae, verum est quod dicitur 2 Reg. ult. 14:
melius est mihi incidere in manus Dei quam in manus hominis. Si enim
semper viveret, semper peccaret; idest, semper in peccato
permaneret; quia de se non posset a peccato liberari, cum sit spiritus
vadens, et non rediens; non quod semper actum peccati exerceret.
Statim ut conversus fuit, Paradisum ingredi meruit. Hoc non est
intelligendum de terrestri, ut quidam dicunt: quia passio Christi non
reducit ad illum Paradisum; sed ad caelestem; qui quidem Paradisus
potest accipi dupliciter: scilicet secundum gloriam fruitionis, et sic
statim moriens in Paradiso fuit; vel quantum ad locum gloriae
convenientem; et sic nullus intravit ante ascensionem. Non est
imponenda in articulo mortis poenitentia, sed innotescenda. Quia per
hoc quod imponitur aliqua poenitentia alicui, obligatur ad illam
faciendam. Nullus autem debet ad aliquid obligari quod non potest
facere. Sed est innotescenda, ut procuret per amicos et eleemosynas
expiari, et ut ejus complendae propositum habeat, si evadat. Tamen
est confortandus ex divina misericordia, ne in desperationem cadat.
Non enim debet presbyter poenitentem inconsulto episcopo reconciliare.
Hoc intelligendum est de ligato ab episcopo per excommunicationem, vel
de agente poenitentiam solemnem. Puellarum consecratio per presbyterum
fieri valeat consulto episcopo. Hoc non est de jure communi; quia
solis episcopis, qui sunt vicem sponsi gerentes, competit desponsare,
et uni viro virginem castam exhibere Christo, 2 Corinth. 11,
2. Unde modo non habet locum, sed fuit ex aliqua dispensatione
factum in aliquo loco. Vel loquitur de benedictione viduarum, quae
per presbyteros fieri valet.
|
|
