|
Quaestiuncula 1
1. Ad secundum sic proceditur. Videtur quod in hoc sacramento
ordinis non conferatur gratia gratum faciens. Quia communiter
dicitur, quod sacramentum ordinis ordinatur contra defectum
ignorantiae. Sed contra ignorantiam non datur gratia gratum faciens,
sed gratia gratis data: quia gratia gratum faciens magis respicit
affectum. Ergo in sacramento ordinis non datur gratia gratum faciens.
2. Praeterea, ordo distinctionem importat. Sed membra Ecclesiae
non distinguuntur per gratiam gratum facientem, sed secundum gratiam
gratis datam, de qua dicitur 1 Corinth., 12, 4; divisiones
gratiarum sunt. Ergo in ordine non datur gratia gratum faciens.
3. Praeterea, nulla causa praesupponit effectum suum. Sed in eo
qui accedit ad ordines praesupponitur gratia, per quam fit idoneus ad
executionem ordinis. Ergo talis gratia non confertur in ordinis
collatione.
1. Sed contra, sacramenta novae legis efficiunt quod figurant. Sed
ordo per numerum septenarium significat septem spiritus sancti dona, ut
in littera dicitur. Ergo dona spiritus sancti, quae non sunt sine
gratia gratum faciente, in ordine dantur.
2. Praeterea, ordo est sacramentum novae legis. Sed in definitione
talis sacramenti ponitur, ut gratiae causa existat. Ergo causat
gratiam in suscipiente.
Quaestiuncula 2
1. Ulterius. Videtur quod in sacramento ordinis non imprimatur
character quantum ad omnes ordines. Quia ordinis character est quaedam
spiritualis potestas. Sed quidam ordines non ordinantur nisi ad
quosdam actus corporales, scilicet ostiarii vel acolythi. Ergo in eis
non imprimitur character.
2. Praeterea, omnis character est indelebilis. Ergo per
characterem homo ponitur in statu a quo non possit recedere. Sed illi
qui habent aliquos ordines, possunt licite redire ad laicatum. Ergo
non imprimitur character in omnibus ordinibus.
3. Praeterea, ut supra, dist. 3, dictum est, per characterem
homo adscribitur ad aliquod sacramentum dandum vel accipiendum. Sed ad
susceptionem sacramentorum sufficienter homo ordinatur per characterem
baptismalem; dispensator autem sacramentorum non constituitur homo nisi
in ordine sacerdotali. Ergo in aliis ordinibus non imprimitur
character.
1. Sed contra, omne sacramentum in quo non imprimitur character est
iterabile. Sed nullus ordo est iterabilis. Ergo in quolibet ordine
imprimitur character.
2. Praeterea, character est signum distinctivum. Sed in quolibet
ordine est aliqua distinctio. Ergo quilibet ordo imprimit
characterem.
Quaestiuncula 3
1. Ulterius. Videtur quod character ordinis non praesupponat
characterem baptismalem. Quia per characterem ordinis homo efficitur
dispensator sacramentorum; per characterem baptismalem susceptivus
eorumdem. Sed potestas activa non praesupponit de necessitate
passivam, quia potest esse sine ea, sicut patet in Deo. Ergo
character ordinis non praesupponit de necessitate characterem
baptismalem.
2. Praeterea, potest contingere quod aliquis non sit baptizatus,
qui se baptizatum aestimat probabiliter. Si ergo talis ad ordines
accedat, non consequitur characterem ordinis, si character ordinis
praesupponat baptismalem; et sic ea quae faciet vel in consecratione
vel in absolutione, nihil erunt; et in hoc Ecclesia decipietur, quod
est inconveniens.
1. Sed contra, Baptismus est janua sacramentorum. Ergo cum ordo
sit quoddam sacramentum, praesupponit Baptismum.
Quaestiuncula 4
1. Ulterius. Videtur quod praesupponat de necessitate characterem
confirmationis. Quia in his quae sunt ordinata ad invicem; sicut
medium praesupponit primum, ita ultimum praesupponit medium. Sed
character confirmationis praesupponit baptismalem quasi primum. Ergo
character ordinis praesupponit characterem confirmationis quasi medium.
2. Praeterea, qui ad alios confirmandos ponuntur, maxime debent
esse firmi. Sed illi qui sacramentum ordinis suscipiunt, sunt aliorum
confirmatores. Ergo ipsi maxime debent habere sacramentum
confirmationis.
1. Sed contra, apostoli receperunt potestatem ordinis ante
ascensionem, Joan. 20, 22, ubi dictum est eis: accipite
spiritum sanctum. Sed confirmati sunt post ascensionem per adventum
spiritus sancti. Ergo ordo non praesupponit confirmationem.
Quaestiuncula 5
1. Ulterius. Videtur quod character unius ordinis praesupponat de
necessitate characterem alterius. Quia major est convenientia ordinis
ad ordinem quam ordinis ad aliud sacramentum. Sed character ordinis
praesupponit characterem alterius sacramenti, scilicet Baptismi.
Ergo multo fortius character unius ordinis praesupponit characterem
alterius.
2. Praeterea, ordines sunt quidam gradus. Sed nullus potest
pervenire ad posteriorem gradum nisi prius priorem conscenderit. Ergo
nullus potest accipere characterem ordinis sequentis nisi primum
accipiat ordinem praecedentem.
1. Sed contra, si omittatur aliquid in sacramento quod sit de
necessitate sacramenti, oportet quod sacramentum iteretur. Sed si
aliquis accipiat sequentem ordinem praetermisso primo, non
reordinatur; sed confertur sibi quod deerat, secundum statuta
canonum. Ergo praecedens ordo non est de necessitate sequentis.
Quaestiuncula 1
Respondeo dicendum ad primam quaestionem, quod Dei perfecta sunt
opera, ut dicitur Deuter. 32, 4; et ideo cuicumque datur
potentia aliqua divinitus, dantur ea per quae executio illius potentiae
potest congrue fieri; et hoc etiam in naturalibus patet: quia
animalibus dantur membra quibus animae potentiae possunt exire in actus
suos, nisi sit defectus ex parte materiae. Sicut autem gratia gratum
faciens est necessaria ad hoc quod homo digne recipiat sacramenta, ita
etiam ad hoc quod homo digne dispenset; et ideo sicut in Baptismo,
per quem homo fit susceptivus aliorum sacramentorum, datur gratia
gratum faciens, ita in sacramento ordinis, per quod homo ordinatur ad
aliorum sacramentorum dispensationem.
Ad primum ergo dicendum, quod ordo datur non in remedium unius
personae, sed totius Ecclesiae; unde quod dicitur contra ignorantiam
dari, non est intelligendum ita quod per susceptionem ordinis pellatur
ignorantia in suscipiente; sed quia suscipiens ordinem praeficitur ad
pellendum ignorantiam in plebe.
Ad secundum dicendum, quod quamvis dona gratiae gratum facientis sint
communia omnibus membris Ecclesiae, tamen per actus illorum donorum,
secundum quae attenditur distinctio in membris Ecclesiae, idoneus
susceptor aliquis esse non potest nisi caritas adsit; quae quidem sine
gratia gratum faciente esse non potest.
Ad tertium dicendum, quod ad idoneam executionem ordinum non sufficit
bonitas quantacumque, sed requiritur bonitas excellens: ut sicut illi
qui ordinem suscipiunt, super plebem constituuntur gradu ordinis, ita
et superiores sint merito sanctitatis; et ideo praeexigitur gratia quae
sufficiebat ad hoc quod digne connumerarentur in plebe Christi; sed
confertur in ipsa susceptione ordinis amplius gratiae munus, per quod
ad majora reddantur idonei.
Quaestiuncula 2
Ad secundam quaestionem dicendum, quod circa hoc fuit triplex opinio.
Quidam enim dixerunt, quod in solo ordine sacerdotali character
imprimitur. Sed hoc non videtur verum: quia actum diaconi nullus
potest exercere licite nisi diaconus: et ita patet quod habet aliquam
spiritualem potestatem in dispensatione sacramentorum, quam alii non
habent. Et propter hoc alii dixerunt, quod in sacris ordinibus
imprimitur character, non autem in minoribus. Sed hoc nihil iterum
est: quia per quemlibet ordinem aliquis constituitur super plebem in
aliquo gradu potestatis ordinatae ad sacramentorum dispensationem.
Unde cum character sit signum distinctivum ab aliis; oportet quod in
omnibus character imprimatur: cujus etiam signum est quod perpetuo
manent, et nunquam iterantur. Et haec est tertia opinio, quae
communior est.
Ad primum ergo dicendum, quod quilibet ordo vel habet actum circa
ipsum sacramentum, vel ordinatum ad sacramentorum dispensationem;
sicut ostiarii habent actum admittendi homines ad divinorum
sacramentorum inspectionem, et sic de aliis; et ideo in omnibus
requiritur specialis potestas.
Ad secundum dicendum, quod quantumcumque ad laicatum se transferat,
semper tamen manet in eo character: quod patet ex hoc quod si ad
clericatum revertatur, non iterum ordinem quem habuerat, suscipit.
Ad tertium dicendum sicut ad primum.
Quaestiuncula 3
Ad tertiam quaestionem dicendum, quod nihil potest aliquid recipere
cujus receptivam potentiam non habet. Per characterem autem
baptismalem efficitur homo receptivus aliorum sacramentorum; unde qui
characterem baptismalem non habet, nullum alterum sacramentum suscipere
potest; et sic character ordinis baptismalem characterem praesupponit.
Ad primum ergo dicendum, quod in eo qui habet potentiam activam a se,
potentia activa non praesupponit passivam; sed in eo qui habet
potentiam activam ab altero, praeexigitur ad potentiam activam potentia
passiva, quae recipere possit potentiam activam.
Ad secundum dicendum, quod talis si ad sacerdotium promoveatur, non
est sacerdos, nec conficere potest, nec absolvere in foro
poenitentiali; unde secundum canones debet baptizari iterato, et
ordinari. Et si etiam in episcopum promoveatur; illi quos ordinat,
non habent ordinem. Sed tamen pie credi potest quod quantum ad ultimos
effectus sacramentorum summus sacerdos suppleret defectum, et quod non
permitteret hoc ita latere quod periculum Ecclesiae imminere posset.
Quaestiuncula 4
Ad quartam quaestionem dicendum, quod ad susceptionem ordinis
praeexigitur aliquid quasi de necessitate sacramenti, et aliquid de
congruitate. De necessitate enim sacramenti praeexigitur quod ille qui
accedit ad ordines, sit ordinis susceptivus, quod competit ei per
Baptismum; et ideo character baptismalis praesupponitur de necessitate
sacramenti, ita quod sine eo sacramentum ordinis conferri non potest.
Sed de congruitate requiritur omnis perfectio, per quam aliquis
reddatur idoneus ad executionem ordinis; et unum de istis est ut sit
confirmatus; et ideo de congruitate character ordinis characterem
confirmationis praesupponit, et non de necessitate.
Ad primum ergo dicendum, quod non est similis habitudo hujusmodi medii
ad ultimum, et primi ad medium: quia per characterem baptismalem fit
homo susceptivus sacramenti confirmationis; non autem per sacramentum
confirmationis fit homo susceptivus sacramenti ordinis; et ideo non est
similis ratio.
Ad secundum dicendum, quod illa ratio procedit de idoneitate quantum
ad congruitatem.
Quaestiuncula 5
Ad quintam quaestionem dicendum, quod non est de idoneitate superiorum
ordinum quod aliquis minores ordines prius habeat: quia potestates sunt
distinctae; et una, quantum est de sui ratione, non requirit aliam in
eodem subjecto: et ideo etiam in primitiva Ecclesia aliqui
ordinabantur in presbyteros qui prius inferiores ordines non
susceperant; et tamen poterant omnia quae inferiores ordines possunt:
quia inferior potestas comprehenditur in superiori virtute, sicut
sensus in intellectu, et ducatus in regno. Sed postea per
constitutionem Ecclesiae determinatum est quod ad majorem se non
ingerat qui prius in minoribus officiis se non humiliavit. Et inde est
quod qui ordinantur per saltum, secundum canones non reordinantur; sed
id quod omissum fuerat de praecedentibus ordinibus, eis confertur.
Ad primum ergo dicendum, quod magis conveniunt ordines ad invicem
secundum similitudinem speciei quam ordo cum Baptismo; sed secundum
proportionem potentiae ad actum magis convenit Baptismus cum ordine
quam ordo cum ordine; quia per Baptismum acquirit homo potentiam
passivam recipiendi ordines; non autem per ordinem inferiorem datur
potentia passiva recipiendi majores ordines.
Ad secundum dicendum, quod ordines non sunt gradus qui occurrant in
actione una, vel in uno motu, ut oporteat ad ultimum per primum
devenire; sed sunt sicut gradus in diversis rebus constituti, sicut
est gradus inter hominem et Angelum: nec oportet quod ille qui fit
Angelus, prius fuerit homo. Similiter etiam est gradus inter caput
et omnia membra corporis; nec oportet quod illud quod est caput, prius
fuerit pes; et similiter est in proposito.
|
|
