|
Quaestiuncula 1
1. Ad secundum sic proceditur. Videtur quod servitus non impediat
aliquem a susceptione ordinis. Subjectio enim corporalis non repugnat
praelationi spirituali. Sed in servo est subjectio corporalis. Ergo
non impeditur quin debeat suscipere praelationem spiritualem, quae in
ordine datur.
2. Praeterea, illud quod est occasio humilitatis non debet impedire
susceptionem alicujus sacramenti. Sed servitus est hujusmodi; unde
apostolus consulit quod si aliquis possit, utatur servitute, 1
Corinth. 7. Ergo non debet impedire a promotione ordinis.
3. Praeterea, magis est turpe clericum in servum vendi quam servum
in clericum promoveri. Sed licite clericus in servum vendi potest:
quia episcopus Nolanus, scilicet beatus Paulinus, seipsum in servum
vendidit, ut in dialogis legitur. Ergo multo fortius potest servus in
clericum promoveri.
4. Sed contra, videtur quod impediat quantum ad necessitatem
sacramenti. Quia mulier non potest suscipere sacramentum ratione
subjectionis. Sed major subjectio est in servo; quia mulier non datur
viro in ancillam, propter quod non est de pedibus sumpta. Ergo et
servus sacramentum non suscipit.
5. Praeterea, aliquis, ex quo suscipit ordinem, tenetur in ordine
ministrare. Sed non potest simul ministrare domino suo carnali, et in
spirituali ministerio. Ergo videtur quod non possit ordinem
suscipere, quia dominus debet conservari indemnis.
Quaestiuncula 2
1. Ulterius. Videtur quod propter homicidium aliquis non debeat
prohiberi a sacris ordinibus. Quia ordines nostri sumpserunt initium a
Levitarum officiis, ut in praecedenti dist. dictum est. Sed
Levitae consecraverunt manus suas in sanguinis effusione fratrum
suorum, ut patet Exod. 32. Ergo et in novo testamento non debent
aliqui a susceptione ordinum prohiberi propter sanguinis effusionem.
2. Praeterea, propter actum virtutis nullus debet impediri ab aliquo
sacramento. Sed aliquando sanguis effunditur per justitiam, sicut a
judice; et peccaret habens officium, si non effunderet. Ergo non
impeditur propter hoc a sacramenti susceptione.
3. Praeterea, poena non debetur nisi culpae. Sed aliquis sine
culpa quandoque homicidium committit, sicut se defendendo, vel etiam
casualiter. Ergo non debet incurrere irregularitatis poenam.
1. Sed contra hoc sunt plura canonum statuta, et Ecclesiae
consuetudo.
Quaestiuncula 3
1. Ulterius. Videtur quod illegitime nati non debeant impediri a
susceptione ordinum. Quia filius non debet portare iniquitatem
patris. Portaret autem, si propter hoc impediretur ab ordinibus
suscipiendis. Ergo et cetera.
2. Praeterea, magis impeditur aliquis propter defectum proprium quam
alienum. Sed a susceptione ordinum propter illicitum concubitum suum
non semper aliquis impeditur. Ergo nec propter illicitum concubitum
patris sui.
1. Sed contra est quod dicitur Deuter. 23: mamzer non
ingredietur, hoc est de scorto natus, Ecclesiam Dei usque ad decimam
generationem. Ergo multo minus debent promoveri ad ordines.
Quaestiuncula 4
1. Ulterius. Videtur quod propter defectum membrorum non debeat
aliquis impediri. Quia afflictio non debet addi afflicto. Ergo non
debet privari ordinis gradu propter poenam corporalis defectus.
2. Praeterea, plus exigitur ad actum ordinis integritas discretionis
quam integritas corporis. Sed aliqui possunt promoveri ante annos
discretionis. Ergo et cum corporis defectu.
1. Sed contra est quod tales prohibebantur a ministerio veteris
legis. Ergo multo fortius debent in nova lege prohiberi.
2. De bigamia dicetur in tractatu de matrimonio dist. 27.
Quaestiuncula 1
Respondeo dicendum ad primam quaestionem, quod in susceptione ordinis
mancipatur homo divinis officiis. Et quia nullus potest alteri dare
quod suum non est; ideo servus qui non habet potestatem sui, non
potest ad ordines promoveri: si tamen promovetur, ordinem suscipit,
quia libertas non est de necessitate sacramenti, licet sit de
necessitate praecepti; cum non impediat potestatem, sed actum tantum.
Et similis ratio est de omnibus qui sunt aliis obligati; ut
ratiociniis detenti, et hujusmodi personae.
Ad primum ergo dicendum, quod in susceptione spiritualis potestatis
est aliqua obligatio ad aliqua etiam corporaliter agenda; et ideo per
corporalem subjectionem impeditur.
Ad secundum dicendum, quod ex multis aliis quae non praestant
impedimentum executioni ordinum, potest aliquis occasionem humilitatis
accipere; et ideo ratio non sequitur.
Ad tertium dicendum, quod beatus Paulinus ex abundantia caritatis
spiritu Dei actus hoc fecit, quod rei eventus probat, quia per ejus
servitutem multi de grege suo sunt a servitute liberati; et ideo non
est ad consequentiam trahendum: quia ubi spiritus domini, ibi
libertas, 2 Corinth. 3, 17.
Ad quartum dicendum, quod signa sacramentalia ex naturali similitudine
repraesentant; mulier autem ex natura habet subjectionem, et non
servus; et ideo non est simile.
Ad quintum dicendum, quod si est promotus sciente domino suo, et non
reclamante, ex hoc ipso efficitur ingenuus. Si autem eo nesciente;
tunc episcopus, et ille qui praesentavit, tenentur domino in duplum
quam sit pretium servi, si sciverunt ipsum esse servum: alias si
servus habeat peculium, debet seipsum redimere; alioquin redigetur in
servitutem domini sui, non obstante quod ordinem suum exequi non
potest.
Quaestiuncula 2
Ad secundam quaestionem dicendum, quod omnes ordines referuntur ad
sacramentum Eucharistiae, quod est sacramentum pacis nobis per
sanguinem Christi effusum factae. Et quia homicidium maxime
contrariatur paci, et homicidae magis conformantur occidentibus
Christum quam ipsi Christo occiso, cui omnes ministri praedicti
sacramenti debent conformari; ideo de necessitate praecepti est quod
non sit homicida qui ad ordines promovetur, quamvis non sit de
necessitate sacramenti.
Ad primum ergo dicendum, quod vetus lex inferebat poenam sanguinis,
non autem lex nova; et non est simile de ministris veteris et novae
legis, quae est jugum suave et onus leve.
Ad secundum dicendum, quod irregularitas non incurritur propter
peccatum tantum, sed principaliter propter ineptitudinem personae ad
sacramentum Eucharistiae ministrandum: et ideo judex, et omnes qui in
causa sanguinis ei participant, sunt irregulares propter hoc quod
effusio sanguinis non decet ministros dicti sacramenti.
Ad tertium dicendum, quod nullus facit nisi illud cujus causa est quod
est voluntarium in homine; et ideo ille qui ignoranter hominem occidit
homicidio casuali, non dicitur homicida, nec irregularitatem
incurrit: nisi dederit operam rei illicitae, vel nisi omiserit debitam
diligentiam, quia jam quodammodo efficitur voluntarium. Nec hoc est
propter hoc quod culpa careat, quia etiam sine culpa incurritur
irregularitas; et ideo etiam ille qui se defendendo in aliquo casu non
peccat homicidium committendo, nihilominus irregularis est.
Quaestiuncula 3
Ad tertiam quaestionem dicendum, quod ordinati, in quadam dignitate
prae aliis constituuntur; ideo ex quadam honestate requiritur in eis
claritas quaedam, non de necessitate sacramenti, sed de necessitate
praecepti: ut scilicet sint bonae famae, bonis moribus ornati, non
publice poenitentes. Et quia obscuratur hominis claritas ex vitiosa
origine, ideo etiam de illegitimo thoro nati a susceptione ordinum
repelluntur, nisi cum eis dispensetur; et tanto est difficilior
dispensatio, quanto eorum origo est turpior.
Ad primum ergo dicendum, quod irregularitas non est poena iniquitati
debita; et ideo patet quod illegitime nati non portant iniquitatem
patris ex hoc quod irregulares sunt.
Ad secundum dicendum, quod ea quae per actum committuntur, possunt
per poenitentiam et actum contrarium aboleri; non autem ea quae ex
natura sunt; et ideo non est simile de vitioso actu et vitiosa
origine.
Quaestiuncula 4
Ad quartam quaestionem dicendum, quod, sicut ex dictis patet,
aliquis efficitur ineptus ad susceptionem ordinis vel propter
impedimentum actus, vel propter impedimentum claritatis personae; et
ideo patientes defectum in membris impediuntur a susceptione ordinis,
si sit talis defectus qui maculam notabilem inferat, per quem
obscuretur personae claritas, ut abscissio nasi; vel periculum in
executione facere possit; alias non impediuntur. Haec autem
integritas exigitur de necessitate praecepti, sed non de necessitate
sacramenti.
Et per hoc patet solutio ad objecta.
|
|
