|
Quaestiuncula 1
1. Ad primum sic proceditur. Videtur quod definitio de simonia data
sit incompetens, scilicet: simonia est studiosa voluntas emendi vel
vendendi aliquid spirituale, vel spirituali annexum. Quia ex simonia
aliquis efficitur irregularis. Sed pro sola voluntate nullus efficitur
irregularis. Ergo simonia non consistit in sola voluntate.
2. Praeterea, illa sola peccata fiunt per studium quae ex certa
malitia committuntur. Sed simonia non semper committitur ex certa
malitia, sed quandoque ex infirmitate vel ignorantia. Ergo in
definitione ejus studiosum poni non debet.
3. Praeterea, omne peccatum in electione principaliter consistit.
Sed voluntas eligens non est de impossibili, ut dicitur in 3
Ethic., cap. 4 vel 5. Cum ergo emere spirituale sit
impossibile, quia donum Dei pecunia non possidetur, ut dicitur Act.
8; in definitione peccati simoniae, voluntas emendi spirituale poni
non debet.
4. Praeterea, simonia a Simone mago dicitur. Sed ille noluit
vendere spiritualia, sed emere. Ergo non debet poni venditio in
definitione simoniae.
5. Praeterea, omnibus temporalibus propter spiritualia uti debemus.
Si ergo in emptione annexorum spiritualibus simonia consistit, omnis
emptio vel venditio simonia erit, quod falsum est.
Quaestiuncula 2
1. Ulterius. Videtur quod simonia sit haeresis. Quia Gregorius
in registro dicit: altare, decimas et spiritum sanctum emere vel
vendere, simoniacam haeresim esse nullus fidelium ignorat.
2. Praeterea, nullum peccatum est gravius infidelitate. Sed
simonia est gravior: quia in decretis dicitur, causa 1, quaest.
2, quod impia haeresis Macedonii, et eorum qui circa ipsum sunt,
est tolerabilior quam simonia. Ergo simonia est haeresis.
1. Sed contra, omnis haeresis est contra aliquem articulum fidei,
de quo non recta opinio habetur. Sed aliquis simoniacus potest habere
rectam opinionem de omnibus articulis fidei. Ergo non est haeresis.
Quaestiuncula 3
1. Ulterius. Videtur quod simoniacus non perdat executionem
ordinis. Quia contingit in ordinatione alicujus committi simoniam eo
ignorante. Sed homicidium casuale propter hoc quod est per ignorantiam
commissum non facit irregularitatem. Ergo et similiter ille qui
simoniace ordinatur.
2. Praeterea, ab eo qui non habet executionem ordinis, nullus debet
accipere sacramentum. Sed ab eo quem scio simoniacum, debeo ordines
accipere si mihi praecipiatur, ne inobediens sim. Ergo non amittit
ordinis executionem.
3. Sed contra, videtur quod simoniacus nec ordinem recipiat. Quia
defectus intentionis evacuat sacramentum. Sed ille qui pretio aliquid
intendit acquirere in susceptione ordinis, non intendit suscipere quod
Ecclesia tradit, quia illud non cadit sub pretio. Ergo non suscipit
ordinem.
Quaestiuncula 1
Respondeo dicendum ad primam quaestionem, quod materia moralium
virtutum dividitur in passiones et actiones, ut in 3 Lib., dist.
33, dictum est. Sicut autem in passionibus potest esse peccatum ex
eo quod est circa quod non oportet, vel quantum, vel quomodo, et sic
de aliis circumstantiis; ita et in actionibus; unde in emptione et
venditione, quae sunt quaedam actiones, potest esse peccatum vel in
quid vel in quantum. Si in quantum, sic est injustitia; sicut cum
quis emit aut vendit non justo pretio: si autem in quid, ut cum vendit
aut emit quod non cadit sub pretio, sic est peccatum simoniaci. Et
quia omne peccatum in actu voluntatis consistit, ideo in definitione
simoniae haec tria praedicta ponuntur; et primo actus voluntatis in hoc
quod dicit: studiosa voluntas; secundo materia proxima hujus peccati,
scilicet emptio et venditio, ibi: emendi vel vendendi; tertio materia
remota, scilicet objectum actionis praedictae, ibi: spirituale, aut
spirituali annexum.
Ad primum ergo dicendum, quod homines judicant ea quae foris parent,
sed Deus intuetur cor, ut dicitur 1 Reg. 16, et ideo in
simonia, et in omnibus aliis peccatis, ex sola voluntate efficitur
aliquis peccator secundum reatum poenae, quae ad judicium Dei
pertinet, sed non quantum ad reatum poenae quae pertinet ad judicium
Ecclesiae; unde homicida voluntate incurrit reatum poenae aeternae,
sed non irregularitatem, vel excommunicationem, vel aliquid
hujusmodi; et similiter dicendum est de simoniaco.
Ad secundum dicendum, quod unumquodque debet definiri secundum
completum esse suum. Complementum autem peccati et virtutis consistit
in electione: et ideo electio ponitur et in definitione virtutis, et
in definitione peccati; et hanc electionem importat studiosa voluntas.
Ad tertium dicendum, quod aliquid dicitur spirituale dupliciter. Uno
modo per essentiam, sicut gratia et virtutes; et ista non possunt
aliquo modo vendi; nec super hoc voluntas deliberata emptionis cadere
potest. Alio modo dicitur aliquid spirituale per causam, sicut
sacramenta quae sunt causa gratiae; et ista, inquantum sunt corporalia
quaedam, habent speciem quod vendi possunt, quamvis non ex hoc quod
sunt spiritualia; et sic in eis committitur simonia.
Ad quartum dicendum, quod Simon magus spiritualia emere voluit, ut
postea venderet; et ideo in ejus emptione etiam venditio continebatur
implicite; et propter hoc secundum communem usum loquendi uterque
vocatur simoniacus, emens et vendens; sed tamen, si distincte loqui
volumus, ementes dicuntur simoniaci, vendentes Giezitae: quia Giezi
spiritualia vendere voluit, ut patet 4 Reg. 4.
Ad quintum dicendum, quod spiritualia in praedicta definitione
accipiuntur, ut dictum est, quae sunt spiritualis gratiae causa,
sicut sacramenta: sed spiritualibus annexa, quae ad usum horum sunt
deputata, sicut calices, et bona ecclesiastica, quae sunt deputata ad
usum ministrorum: non autem dicuntur spiritualibus annexa quibus potest
esse usus in spiritualibus, si non sint ad hoc specialiter deputata.
Quaestiuncula 2
Ad secundam quaestionem dicendum, quod aliquid attribuitur alteri
dupliciter. Uno modo simpliciter, alio modo propter similitudinem
actus: sicut dicit philosophus, quod incontinentes quandoque dicuntur
intemperati, quia faciunt quae intemperati sunt, sed non eodem modo:
sicut etiam dicit quod Milesii stulti non sunt, sed operantur qualia
stulti; et secundum hoc dicendum, quod simoniaci non sunt proprie et
per se loquendo haeretici, cum non habeant aliquam falsam opinionem;
sed dicuntur haeretici propter similitudinem actus, quia ita operantur
ac si aestimarent donum spiritus sancti pecunia possideri: quae
aestimatio esset haeretica. Unde Gregorius in Regist. dicit: cum
omnis avaritia sit idolorum servitus; quisquis hanc in ecclesiasticis
dignitatibus dandis non praecavet, infidelitatis perditioni
subjicitur, etiam si fidem quam negligit, tenere videatur.
Et per hoc patet solutio ad primum.
Ad secundum dicendum, quod ratione falsae aestimationis quam
simoniacus in actu demonstrat, dicitur simonia esse gravior quam
Macedonii haeresis, qui posuit spiritum sanctum esse patris et filii
servum. Simoniaci autem ostendunt in suo actu se aestimare quod sit
servus hominis, si ab homine potest emi et vendi. Vel dicendum, quod
dicitur gravius peccatum propter pronitatem ad ipsum ex cupiditate
humana, et propter nocumentum majus, quia totum ordinem Ecclesiae
pervertit.
Quaestiuncula 3
Ad tertiam quaestionem dicendum, quod efficacia sacramentorum non est
ex humano merito: et ideo propter hominis peccatum non impeditur
sacramentum; unde peccatum simoniae nec sacramentum suscipiendum
impedit, nec susceptum tollit. Potest tamen impedire ultimam rem
sacramenti, si sit peccatum ex parte recipientis. Sed tamen per
simoniam aliquis ab executione ordinis aut officii suspenditur. Sed in
hoc distinguendum est. Quia si dicatur simoniacus ex hoc quod recipit
ordinem per simoniam, non recipit executionem, et est ipso jure
suspensus et quo ad se, et quo ad alios: et punitur ulterius per
depositionem, quando constiterit de crimine judici. Si autem dicatur
simoniacus, quia contulit ordinem simoniace, vel quia dedit vel
recepit simoniace beneficium, vel quia mediator fuit simoniae; si sit
occultum, suspensus est ipso jure quo ad se: si autem manifestum est,
suspensus est quo ad se, et quo ad alios. Et iterum ille qui recepit
beneficium per simoniam, tenetur ad restitutionem omnium fructuum
perceptorum, et beneficio renuntiare.
Ad primum ergo dicendum, quod propter homicidium non fit aliquis
defectus in ipsa ordinatione, sed in ordinato tantum; et ideo sufficit
quod ordinatus sit immunis ab homicidio: sed per simoniam fit defectus
in ipsa ordinatione; et ideo etiam si ipse sit immunis, tamen est
suspensus, quando ad notitiam ejus devenerit.
Ad secundum dicendum, quod quando est manifestum crimen simoniae,
tunc amittit executionem, et suspensus est quo ad se et quo ad alios:
sed quando est occultum, tunc est suspensus quo ad se tantum; et ideo
si sit manifestum, secundum quod in jure aliquid dicitur manifestum;
tunc nullo modo aliquis debet obedire, nec ab eo ordinem suscipere.
Si autem non sit manifestum; si non potest subterfugere, debet
obedire, etiam si ipse sciat eum esse simoniacum qui ordines celebrat.
Ad tertium dicendum, quod ipse non intendit emere illud quod est per
se spirituale, ut characterem; sed operationem ministri, quae est
corporalis, et causa sacramentalis rei spiritualis.
|
|
