|
Quaestiuncula 1
1. Ad tertium sic proceditur. Videtur quod causa repudii fuerit
odium uxoris, secundum hoc quod dicitur Malach. 2, 16: si odio
habueris eam, dimitte illam.
2. Praeterea, Deuteronom. 24, 1, dicitur: cum non invenerit
gratiam in oculis ejus propter aliquam foeditatem, scribet libellum
repudii. Ergo idem quod prius.
3. Sed contra, sterilitas et fornicatio magis contrariantur
matrimonio quam odium. Ergo illa potius debuerunt esse causa repudii
quam odium.
4. Praeterea, odium potest creari ex virtute ejus qui odio habetur.
Si ergo odium est sufficiens causa, tunc mulier posset repudiari
propter virtutem suam; quod est absurdum.
5. Praeterea, Deuteronom. 22, dicitur: si duxerit vir uxorem
suam, et postea odio eam habuerit, et objecerit ei stuprum aut
conjugium; si in probatione defecerit, verberabitur, et centum siclis
argenti condemnabitur, et non poterit eam dimittere omni tempore vitae
suae. Ergo odium non est causa sufficiens repudii.
Quaestiuncula 2
1. Ulterius. Videtur quod repudii causae debebant in libello
scribi. Quia per libellum repudii scriptum a poena legis
absolvebatur. Sed hoc omnino videtur injustum, nisi causis
sufficientibus repudii assignatis. Ergo oportebat illas scribere in
libello.
2. Praeterea, ad nihil illa scripta valere videbantur nisi ut causae
repudii ostenderentur. Ergo si non inscribebantur, frustra libellus
ille sibi tradebatur.
3. Praeterea, hoc Magister dicit in littera.
1. Sed contra, causae repudii aut erant sufficientes, aut non. Si
sufficientes, praecludebatur mulieri via ad secundas nuptias, quae ei
secundum legem concedebantur. Si autem insufficientes, ostendebatur
injustum repudium; et sic repudium fieri non poterat. Ergo nullo modo
causae repudii inscribebantur.
Quaestiuncula 1
Respondeo dicendum ad primam quaestionem, quod causa permissionis
repudiandi uxorem fuit vitatio uxoricidii, ut sancti communiter
dicunt. Proxima autem causa homicidii est odium; et ideo proxima
causa repudii est odium. Sed odium ex aliqua causa causatur, sicut et
amor; et ideo etiam oportet alias causas repudii ponere remotas, quae
erant causa odii. Dicit autem Augustinus in Glossa, Deuteron.
24: multae erant in lege causae dimittendi uxores: Christus solam
fornicationem excipit; ceteras molestias jubet pro fide et castitate
conjugii sustineri. Hae autem causae intelliguntur foeditates in
corpore, puta infirmitas, vel aliqua notabilis macula; vel in anima,
sicut fornicatio, vel aliquid hujusmodi, quod in moribus inhonestatem
facit. Sed quidam has causas magis coarctant, satis probabiliter
dicentes, quod non licebat uxorem repudiare nisi propter aliquam causam
post matrimonium supervenientem; nec propter quamlibet talem, sed
propter illas solum quae possunt bonum prolis impedire, vel in
corpore, ut sterilitas aut lepra, vel aliquid hujusmodi; vel in
anima, ut si esset malorum morum, quos filii ex conversatione ad ipsam
imitarentur. Sed quaedam Glossa super illud Deuteron. 24: cum
non invenerit gratiam etc., videtur magis arctare, scilicet ad
peccatum, cum dicit ibi, per foeditatem peccatum intelligi. Sed
peccatum Glossa nominat non solum in moribus animae, sed etiam in
natura corporis.
Sic ergo prima duo concedimus.
Ad tertium dicendum, quod sterilitas, et alia hujusmodi, sunt causa
odii; et sic sunt causae remotae.
Ad quartum dicendum, quod propter virtutem non est aliquis odibilis,
per se loquendo; quia bonitas causa est amoris; et ideo ratio non
sequitur.
Ad quintum dicendum, quod hoc dabatur in poenam viri, quod non posset
in perpetuum repudiare uxorem in casu illo, sicut etiam in alio casu,
quando puellam defloraverat.
Quaestiuncula 2
Ad secundam quaestionem dicendum, quod causae repudii in speciali non
scribebantur in libello, sed in generali, ut ostenderetur justum
repudium. Sed secundum Josephum, ut mulier habens libellum
conscriptum de repudio alteri posset nubere: alias enim ei traditum non
fuisset; unde, secundum eum, erat Scriptura talis: promitto tibi
quod nunquam tecum conveniam. Sed secundum Augustinum, ideo libellus
scribebatur, ut mora interveniente, et consilio Scribarum
dissuadente, vir a proposito repudiandi desisteret.
Et per hoc patet solutio ad objecta.
|
|
