|
Quia truncum inter gradus non computat. Truncum appellat
consanguinitatis radicem, qui est pater filiorum. Principium autem
alicujus generis potest accipi dupliciter. Uno modo principium quod
est in genere illo; ut si primam partem lineae principium dicamus.
Alio modo principium, quia non recipit generis praedicationem, sicut
principium lineae dicitur punctus; et hoc modo principium et radix
consanguinitatis potest dici dupliciter. Uno modo ipsa persona prima a
qua consanguinitas dicitur, quae persona non est consanguinitas, sed
consanguinitatis principium; et secundum hoc filius qui distat a
persona patris, facit primae distantiae gradum, et filius filii
secundum, et sic deinceps. Alio modo prima consanguinitas quae est
causa omnis alterius consanguinitatis; et sic ipsa consanguinitas quae
est inter patrem et filium, radix ponitur, et computantur secundum hoc
pater et filius pro uno principio, a quorum consanguinitate primo
distat filius filii; et ideo haec distantia facit primum gradum, et
sic deinceps; et secundum hoc diversimode fit computatio graduum in
littera. Sed primus modus computandi magis est in communi usu. Sicut
sex aetatibus mundi generatio et hominis status finitur; ita
propinquitas generis tot gradibus terminetur. Mundo non assignantur
aetates quantum ad substantiam, quia sic in perpetuum durabit; sed
quantum ad statum; sic enim transibit mundus, et sic antiquatur et
senescit; et secundum hoc distinguuntur aetates mundi metaphorice ad
similitudinem aetatis unius hominis. Variantur enim in homine aetates
secundum diversas notabiles varietates in statu ipsius; unde prima
aetas dicitur infantia usque ad septimum annum; secunda pueritia usque
ad quartumdecimum; tertia adolescentia usque ad vigesimum quintum;
quae tres aetates computantur quandoque pro una; quarta est juventus
usque ad quinquaginta annos; quinta vero aetas est senectus usque ad
septuaginta; sexta senium usque in finem. Et similiter in mundo
dicitur prima aetas ab Adam usque ad Noe, in qua fuit humani generis
institutio et lapsus; secunda a Noe usque ad Abraham, in qua fuit
humani generis destructio per diluvium, et renovatio; tertia ab
Abraham usque ad David, in qua fuit circumcisionis institutio;
quarta a David usque ad transmigrationem Babylonis, in qua lex
floruit sub regibus et prophetis; quinta a transmigratione Babylonis
usque ad Christum, in qua fuit populi captivatio et liberatio; sexta
a Christo usque ad finem, in qua est humani generis redemptio. Sed
tamen non oportet quod aequali numero annorum mundi aetas humani generis
compleatur, sicut nec aetas unius hominis; quia ultima aetas hominis
quandoque habet tantum quantum omnes primae.
|
|
