|
Cum facta fuerit resurrectio, bonorum gaudium amplius erit et cetera.
Hoc intelligendum est materialiter, quia de pluribus gaudebunt; sed
non formaliter, quia non magis gaudebunt, ut dictum est. Sed de hoc
magis infra dicetur, dist. 49. Nam qui sine fide operante per
dilectionem, ejusque sacramentis, de corpore exierunt, frustra illis
a suis hujusmodi pietatis officia impenduntur. Secundum hoc videtur
quod suffragia Ecclesiae non prosunt catechumenis in fide Ecclesiae
decedentibus; cum tamen illi sint in statu salutis, ut patet ex dictis
supra, dist. 4. Et dicendum, quod licet non susceperint sacramenta
Ecclesiae actu, susceperunt tamen voto, quod pro facto computatur,
cum deest facultas. Mediocriter malis suffragantur et cetera. Ista
verba a diversis diversimode exponuntur. Illi enim qui dicunt
suffragia Ecclesiae prodesse existentibus in Inferno, dicunt alios
esse mediocriter bonos, et alios mediocriter malos. Dicunt enim valde
malos esse eos qui sine fide et sacramentis Ecclesiae decesserunt; et
his dicunt nihil prodesse suffragia: sed mediocriter malos eos qui cum
fide et sacramentis Ecclesiae, in peccato tamen mortali,
decesserunt; quibus, secundum eos, valent suffragia ad poenae
mitigationem, non autem ad poenae solutionem. Sed valde bonos dicunt
illos qui sine criminali decedentes, statim evolant; qui suffragiis
non indigent: mediocriter vero bonos qui cremabilia secum ferunt, et
in Purgatorio detinentur; et his dicunt prodesse suffragia ad plenam
absolutionem. Qui vero dicunt suffragia non prodesse his qui sunt in
Inferno, dicunt eosdem esse mediocriter malos et mediocriter bonos.
Omnes enim qui sunt in Inferno valde malos dicunt; qui vero in patria
valde bonos; eos vero qui sunt in Purgatorio dicunt mediocriter
bonos, inquantum deficiunt a perfectione bonitatis; sed et mediocriter
malos, inquantum deficiunt a perfecta malitia, quae est peccatum
mortale. His autem suffragia quandoque prosunt ad mitigationem
poenae, quandoque ad plenam absolutionem, secundum differentiam
quantitatis cremabilium et suffragiorum; et haec expositio est
convenientior. Injuria est pro martyre in Ecclesia orare. Hoc
videtur contra illud quod supra dictum est, quod orationes pro valde
bonis sunt gratiarum actiones. Et dicendum, quod superior auctoritas
loquitur, quando incertum est nobis, quando sint valde boni, pro
quibus oratur; hic autem Augustinus loquitur, quando certum est qui
sunt valde boni: sic enim qui pro eis orat, quodammodo eos indigentes
ostendit, et sic eis injuriam facit. Aestimo eum quasi per ignem
transeuntem et cetera. Hic ponuntur duo auxilia: quorum unum
adjuvabit illos qui in fine mundi invenientur per modum satisfactionis,
scilicet ignis quo facies mundi purgabitur: poterit enim esse ut
intensio poenae suppleat quidquid deest ad temporis brevitatem; et
praecipue cum sit probabile quod pauca cremabilia sint habituri, utpote
purgati per terrorem futuri judicii ex signis praecedentibus
praeostensi. Aliud autem est ex vi caritatis, scilicet merita et
intercessiones sanctorum, quae eis suffragantur virtute caritatis.
Sive consulendo quid faciat et cetera. Istud consilium nihil est
aliud quam conversio eorum ad Deum, ut ab eo illuminationem percipiant
de agendis.
|
|
