|
Sed non perficere bonum. Intelligendum est de bono meritorio. Quia
nihil in eo erat quod ad malum impelleret. Videtur haec causa esse
insufficiens: quia in Christo etiam nihil fuit ad malum impellens, et
tamen resistendo malo meruit. Et dicendum, secundum quosdam, quod
hoc intelligitur non de quolibet merito, sed de merito satisfactionis,
ad quam poena requiritur. Sed hoc non videtur esse ad propositum,
quia Adam merito satisfactionis non indigebat: et ideo aliter potest
dici, quod ratio meriti ex duobus potest sumi; vel ex habitu
informante; et sic omnis actus, vel facilis vel difficilis, gratia
informatus meritorius est: vel ex conditione actus, praecipue in quo
est difficultas; et hanc rationem merendi in resistendo peccato non
habuit.
|
|
