|
Operatur liberando et praeparando; ut liberatio referatur ad
expulsionem peccati, et praeparatio ad informationem animae. Non
tamen justitiae habendae, vel retinendae; contra. Supra dictum est,
quod quamvis homo non haberet unde proficere posset, habuit tamen unde
posset stare. Ergo liberum arbitrium sufficiebat ad justitiam
retinendam. Et dicendum, quod ab eadem causa est esse rei et
conservatio ejus; unde sicut esse justitiae gratuitae non est nisi a
Deo; ita etiam et conservatio ejus. Sed verum est quod homo habens
gratiam non indiget alia gratia ad ejus conservationem, et propter hoc
dicitur, quod homo potest per se stare. Quibus respondentes,
dicimus, eum quidem non tunc habuisse has virtutes quando peccavit;
sed ante, et tunc amisisse. Videtur hoc falsum: quia si quando
peccavit, non habuit, non prius amisit quam peccaret, quod videtur
falsum. Sed dicendum, quod ante intentionem peccati habuit virtutes:
sed simul ista duo fuerunt, commissio peccati et amissio virtutis,
sicut unum est instans in quo expellitur nigredo et inducitur albedo.
Homo ante peccatum beatissimus auram carpebat aetheream. Non est
intelligendum de patriae beatitudine, sed secundum quod beatitudo
includit talem perfectionem qualis illi statui congruebat: et capiebat
auram aetheream, inquantum fixus in divinorum contemplatione manebat.
Atque usi fuisse concessis. Ex hoc non sufficienter probatur, quod
homo in statu illo de ligno vitae comedebat. Praeceptum enim
affirmativum non obligat ad semper; unde etsi praeceptum sibi fuerit
quod lignis omnibus concessis uteretur, potuit tamen esum alicujus
eorum differre usque ad terminum sibi a Deo praefinitum; et ideo a
quibusdam non conceditur quod Magister hic determinat. Sed quid
verius sit determinari non potest; cum Scriptura non determinet, nec
ratione probari possit.
|
|
