|
Postquam determinavit de peccato originali quantum ad principium et
quantum ad terminum, ostendens quomodo a parentibus contrahatur, et
quomodo per Baptismum dimittatur; hic determinat de eo quantum ad
numerum, inquirens, utrum originale sit unum, vel multa; et
dividitur in duas. In prima inquirit, si peccatum originale sit
unum, quasi ex uno peccato causatum et inductum; an multa, quasi ex
peccatis omnium praecedentium parentum relictum: et ostendit quod ex
peccato primi parentis inducitur tantum. In secunda inquirit, si ex
peccato proximorum parentum aliqua poena in filios redundet, ibi: et
licet peccatis parentum, nisi Adae, parvuli non obligentur, non est
tamen diffitendum peccata parentum in filios redundare. Prima
dividitur in duas: in prima ostendit quod ex solo peccato primi
parentis tota posteritas originali inficitur; in secunda inquirit de
illo peccato primo, cujusmodi fuerit, ibi: hic quaeri solet, utrum
peccatum Adae transgressionis, ex quo processit originale (...)
gravius fuerit ceteris peccatis. Prima dividitur in tres: in prima
movet quaestionem; in secunda inducit probationem ad partem falsam, ad
ostendendum peccata praecedentium parentum in parvulos transire, ibi:
de hoc Augustinus in Enchiridio ambigue disserit; in tertia inducit
ad partem veram, ibi: deinde de parentum praecedentium peccatis,
utrum parvulis imputentur, magis opinando quam asserendo disceptat.
Quod autem peccatum originale ex pluribus peccatis causetur, et non ex
uno tantum primi parentis, tripliciter in secunda parte ostendit.
Primo ex auctoritate Exodi 20, 5: ego sum Deus visitans
iniquitates patrum usque in tertiam et quartam generationem. Secundo
ex hoc quod in Scriptura originale pluraliter significatur, ibi: et
quod non illud solum primi hominis delictum parvulos teneat, sed etiam
alia, illi quibus ita videtur, ex eo confirmant quod etiam parvuli
(...) dicuntur baptizari in remissionem peccatorum. Tertio ex
multiplicitate peccati ipsius Adae, ibi: quod vero in actuali Adae
peccato plura notari valeant peccata, Augustinus in Enchiridio
insinuat. Deinde de parentum praecedentium peccatis, utrum parvulis
imputentur, magis opinando quam asserendo disceptat. Hic inducit ea
quae sunt ad contrariam partem; et primo ostendit quod etiam ea quae
praedicta sunt ab Augustino, per modum dubitationis tradita sunt;
secundo ostendit quod etiam ejus sententiae contradiceret, si ita
poneretur, ibi: alioquin sibi contradiceret; ubi etiam solvit ea quae
pro parte alia inducuntur, ibi: quod si est, non ergo peccatis patrum
praecedentium obligantur, nisi Adae. Hic quaeri solet, utrum
peccatum Adae (...) gravius fuerit ceteris peccatis. Hic
inquirit, quale fuerit illud Adae peccatum, quod totam humanam
naturam infecit; et dividitur in partes duas: in prima inquirit de
gravitate ejus, utrum scilicet ceteris peccatis gravius fuerit; in
secunda inquirit de remissione ipsius, utrum scilicet primis parentibus
remissum sit, ibi: si vero quaeritur, an illud peccatum fuerit
dimissum primis parentibus; dicimus eos per poenitentiam veniam
consecutos. Circa primum tria facit: primo movet quaestionem;
secundo inducit quamdam opinionem, et probationem ejus, ibi:
quibusdam ita esse videtur; tertio inducit solutionem illius
probationis, ibi: ad quod dici potest. Et licet peccatis parentum,
nisi Adae, parvuli non obligentur, non est tamen diffitendum peccata
parentum in filios redundare. Ostenso quod peccata proximorum parentum
in filios non redundant quantum ad infectionem originalis maculae, hic
inquirit utrum in eos redundent aliquo modo quantum ad aliquam poenam;
et dividitur in partes duas: in prima movet dubitationem; in secunda
determinat eam, ibi: sed ut ait Hieronymus (...) attendamus
finem illius auctoritatis. Et dividitur in duas: quia primo
determinat eam, exponendo auctoritates ad litteram; in secunda
exponendo eas mystice, ibi: quod etiam mystice intelligendum esse
ostendit. Circa primum duo facit: primo ponit auctoritates, et
expositionem per quam ad concordiam reducuntur; secundo excludit
quamdam objectionem, ibi: verumtamen si de imitatoribus illud
accipitur, quare tertiam et quartam generationem tantum commemoravit.
Quod etiam mystice intelligendum esse ostendit. Hic determinat
dubitationem secundum mysticam positionem; et primo ponit
expositionem; secundo inducit probationem ejus quod supposuerat, ibi:
ad probandum vero, ut ait Hieronymus, quod primus pulsus cogitationis
non puniatur aeternaliter a Deo, illud de Genesi afferendum est.
Hic est duplex quaestio. Prima de unitate originalis peccati.
Secunda de poena ejusdem. Circa primum quaeruntur tria: 1 si
peccata proximorum parentum in filios transeant quantum ad infectionem
maculae originalis; 2 dato quod non, si eos ad aliquam poenam
obligatur; 3 si originale peccatum est unum, vel multa.
|
|
