|
Etsi vitiis et peccatis obnubilentur et corrumpantur, bona tamen
sunt. Haec obnubilatio et corruptio intellectus non intelligitur
quantum ad actum proprium ipsius intellectus secundum se considerati,
cum in multis peccatoribus acutissima ingenia inveniantur; sed
intelligitur secundum habilitatem ad gratiam et virtutem et ad opus
bonum, prout etiam dicitur, quod omnis malus ignorans est. Sunt
tamen quaedam peccata quae etiam intellectus contemplationem
obnubilant, inquantum per ea homo passionibus perturbatur et
distrahitur, et a contemplationis actu impeditur, ut praecipue in
peccatis carnalibus patet; unde etiam Commentator in 7 Phys.
dicit, quod virtutes morales perficiunt ad scientias, et praecipue
virtus castitatis. Brevius respondent dicentes, actum voluntatis non
esse de naturalibus. Haec responsio utrique opinioni communis esse
potest, praecipue quantum ad actum malum, in quem voluntas naturaliter
non ordinatur. Sed voluntas haec semper caret effectu. Hoc potest
intelligi de effectu ultimo voluntatis, quo scilicet in ultimum finem
ordinatur, scilicet de actu meritorio; et tunc per gratiam
intelligitur gratia gratum faciens, sine qua meritum esse non potest.
Si autem intelligitur universaliter effectus bonae voluntatis quantum
ad quodcumque bonum, sic per gratiam oportet intelligere gratuitum Dei
auxilium, quo omnibus non tantum gratuita, sed etiam naturalia
confert, sine quo nihil boni in nobis esse potest. Alii autem
dicunt, unam esse voluntatem. Ista opinio videbatur ponere, quod
quia voluntas naturaliter vult bonum, iste motus voluntatis semper
maneat, et secundum additionem actus voluntatis deliberative dicitur
bonus vel malus simpliciter. Sed si per motum intelligebant actum
quemdam voluntatis, qui est operatio; sic falsum dicebant: quia
voluntas non est determinata naturaliter ad unum, ut semper agat. Si
autem per motum intelligebant inclinationem voluntatis in bonum, sic
verum dicebant; quia illa inclinatio semper manet eadem, sive quis ex
deliberatione bonum sive malum velit.
|
|
