|
Postquam Magister in duobus praecedentibus libris determinavit de
rebus divinis secundum exitum a principio, in hoc libro incipit
determinare de rebus quae dicuntur divinae, secundum reditum in finem,
scilicet Deum; unde dividitur haec pars in duas partes: in prima
determinat istum reditum in finem ex parte reducentium; in secunda
quantum ad ea quae exiguntur ex parte reductorum, scilicet sacramenta,
quae ad gratiam disponunt: et hoc in 4 libro. Prima dividitur in
duas partes: in prima determinat de reducente effective, scilicet de
Deo incarnato; in secunda de reducentibus formaliter, ut sunt
virtutes et dona, 23 dist.: cum vero supra perhibitum sit Christum
plenum gratia fuisse, non est supervacuum inquirere, utrum fidem et
spem, sicut caritatem habuerit. Prima dividitur in duas partes: in
prima determinat de divina incarnatione; in secunda prosequitur
conditiones ipsius Dei incarnati, dist. 6: ex praemissis autem
emergit quaestio plurimum continens utilitatis. Prima dividitur in
tres partes: in prima determinat de incarnatione ex parte assumentis
carnem, quis sit; in secunda ex parte assumpti, quid sit, dist.
2: et quia in homine tota humana natura corrupta erat, totam
assumpsit; in tertia ex parte utriusque, cujusmodi sit, dist. 5:
praeterea inquiri oportet quid horum potius concedendum sit. Prima
dividitur in tres partes: in prima ostendit per auctoritatem apostoli,
quae sit persona assumens, quia filius; in secunda inquirit rationem,
quare potius filius quam alia persona, ibi: diligenter vero annotandum
est, quare filius, non pater vel spiritus sanctus, incarnatus est;
in tertia excludit objectionem, ibi: sed forte aliqui dicent.
Diligenter vero annotandum est et cetera. Hic assignat rationem quare
persona filii carnem assumpsit; et dividitur in duas partes: in prima
dicit, quod magis congruum fuit filium incarnari quam patrem aut
spiritum sanctum; in secunda inquirit, utrum possibile fuerit patrem
aut spiritum sanctum incarnari, ibi: si vero quaeritur, utrum pater
vel spiritus sanctus incarnari potuerit, vel etiam modo possit: sane
responderi potest, et potuisse olim et posse nunc carnem sumere.
Circa primum assignat tres rationes, quare filius carnem assumpsit:
quarum prima sumitur ex appropriato filii, quod est sapientia; secunda
ex origine ipsius, quia est ab alio, ibi: ideo est filius; tertio ex
proprio ipsius, quia filius est, ibi: quod ideo factum est ut qui
erat in divinitate Dei filius, in humanitate fieret hominis filius.
Hic est duplex quaestio: prima de incarnatione: secunda de persona
carnem assumente. Circa primum quaeruntur quatuor: 1 utrum Deum
incarnari fuerit possibile; 2 utrum fuerit congruum; 3 utrum
incarnatio fuisset, si homo non peccasset; 4 de tempore
incarnationis.
|
|
