|
Factus est sine dubio id quod prius non erat. Haec locutio est
impropria; quia non potest intelligi neque de natura, quia Deus non
est factus humana natura; neque de persona, sive de supposito, quia
illud suppositum semper fuit, secundum secundam opinionem; unde
exponenda est: illud quod prius non erat, idest, habens naturam quam
prius non habebat. Quia Deus assumpsit hominem, idest humanam
naturam, ut supra, dist. 5, glossavit; alias esset contra hanc
opinionem quae dicit, hominem non esse assumptum, sed humanam
naturam. Variatur autem intelligentia, cum dicitur, Deus est homo,
et homo est Deus. Ratio variationis est quia divina natura
praedicatur de Christi persona, non autem humana. Quod etiam dictum
est utrumque est, Christus, et una persona, movere potest lectorem.
Hoc positum est supra in illo capitulo: sed his videntur adversari.
Hic etiam cum dicitur, minor est patre Christus secundum quod homo,
secundum habitum hoc intelligunt dictum. Ideo hoc exponit secundum
hanc opinionem, quia haec opinio non potest hoc sustinere, cum supra
dixerit Augustinus in 1 Lib., quod spiritus sanctus non est minor
seipso propter columbam in qua visibiliter apparuit. Hoc firmiter
tenens quod Deus hominem assumpsit. Exponendum est ut supra, ut homo
ponatur pro natura humana, sicut ipse docuit supra, dist. 5,
exponere.
|
|