|
In dilectione, sacrificii exhibitione, et reverentia. Dilectio
refertur ad honorem interiorem Deo exhibitum; sacrificia ad bona
exteriora quae in ejus honorem assumuntur; reverentia, secundum quod
corpus nostrum ei in obsequium damus, sicut in prostrationibus, et
hujusmodi. Una adoratione cum incontaminata carne ejus. Ergo videtur
quod filius sit magis adorandus quam pater vel quam ipsemet ante
incarnationem. Dicendum, quod humanitas ejus non adoratur latria nisi
propter divinitatem: et ideo non facit ipsum magis adorabilem, sed
plura in ipso adorari; quia hoc quod additur, ut supra dictum est,
non additur ad bonitatem divinam. Nemo carnem ejus manducat, nisi
prius adoret. Loquitur de manducatione spirituali, quae sine
reverentia esse non potest: non autem de sacramentali, quia potest
aliquis irreverenter manducare. Vel dicendum, quod loquitur quantum
ad id quod debet fieri secundum institutionem Ecclesiae, quae prius
proponit carnem Christi adorandam quam tribuat manducandam; et non
secundum quod abusive potest fieri.
|
|
