|
Quaestiuncula 1
1. Ad primum sic proceditur. Videtur quod Deo non competat aliquem
in filium adoptare. Adoptio enim est alicujus extraneae personae in
filium vel nepotem, vel deinceps, legitima assumptio. Sed Deo non
est aliqua persona extranea, quia omnes ipse condidit. Ergo ei non
competit adoptare.
2. Praeterea, apud nos adoptans non est principium essendi
adoptato. Sed Deus est omnibus principium essendi. Ergo non
competit ei aliquem adoptare.
3. Praeterea, ille qui filios naturales habet, non adoptat
aliquem, nisi ut condividat hereditatem cum filiis naturalibus. Sed
hereditas Dei patris indivisibilis est, quia est ipsemet. Ergo cum
ipse habeat naturalem filium, non competit ei aliquem adoptare.
1. Sed contra, adoptio contingit ex benignitate adoptantis ad
adoptatum. Sed Deus maxime benignus et amator est hominum. Ergo
ipsi maxime competit adoptare.
2. Praeterea, quicumque facit aliquos filios per gratiam, adoptat.
Sed hoc Deo competit; Joan. 1, 12: dedit eis potestatem filios
Dei fieri. Ergo ipse adoptat.
Quaestiuncula 2
1. Ulterius. Videtur quod adoptare sit tantum Dei patris. Quia
secundum leges, illius est adoptare cujus est filios generare. Sed
solius patris in Trinitate est filium generare naturalem. Ergo ejus
solius est filios adoptare.
2. Praeterea, per adoptionem efficimur fratres Christi; Rom.
8, 29: ut sit ipse primogenitus in multis fratribus. Sed
Christus non est filius nisi Dei patris, ut supra, dist. 3,
quaest. 1, art. 2, dictum est. Ergo et nos per adoptionem solius
patris filii sumus.
3. Praeterea, sicut supra, dist. 1, quaest. 2, art. 2,
dictum est, ideo solus filius incarnatus est, ne nomen filii transiret
ad alterum. Sed non est magis inconveniens nomen filii transire ad
aliam personam quam nomen patris. Ergo non debet dici adoptare nisi
Deus pater, ne nomen patris ad aliam personam transeat.
1. Sed contra, omne nomen effectum significans in creatura, dictum
de Deo, est commune toti Trinitati. Sed adoptare importat effectum
in creatura. Ergo toti Trinitati competit.
2. Praeterea, secundum hoc quod adoptamur in filios Dei, Deus
pater noster dicitur. Sed tota Trinitas dicitur pater noster, sicut
in 1 Lib., dist. 18, dictum est. Ergo totius Trinitatis est
adoptare.
Quaestiuncula 3
1. Ulterius. Videtur quod per filium tantum fiat adoptio; per hoc
quod dicitur ad Galat. 4, 4: misit Deus filium suum factum ex
muliere (...) ut adoptionem filiorum reciperemus.
2. Praeterea, secundum philosophum, 5 Metaph., illud quod est
primum in quolibet genere, est causa eorum quae sunt post. Sed
filiatio primo invenitur in filio. Ergo per ipsum omnes efficimur
filii, sicut per bonitatem filii Dei omnes efficimur boni; et sic ex
patre caelesti omnis paternitas in caelis et in terra nominatur: ad
Ephes. 3.
3. Sed videtur quod fiat per spiritum sanctum: per hoc quod dicitur
Roman. 8, 15: accepistis spiritum adoptionis filiorum, in quo
clamamus, abba, pater.
4. Praeterea, per caritatem efficimur filii Dei: 1 Joan. 3,
1: videte qualem caritatem dedit nobis pater, ut filii Dei nominemur
et simus. Sed caritas est spiritus sanctus. Ergo per ipsum
adoptamur.
Quaestiuncula 1
Respondeo dicendum, ad primam quaestionem, quod adoptatio transfertur
ad divina ex similitudine humanorum. Homo enim dicitur aliquem in
filium adoptare, secundum quod ex gratia dat jus percipiendae
hereditatis suae, cui per naturam non competit. Hereditas autem
hominis dicitur illa qua homo dives est; id autem quo Deus dives est,
est perfruitio sui ipsius, quia ex hoc beatus est, et ita haec est
hereditas ejus; unde inquantum hominibus, qui ex naturalibus ad illam
fruitionem pervenire non possunt, dat gratiam per quam homo illam
beatitudinem meretur, ut sic ei competat jus in hereditate illa,
secundum hoc dicitur aliquem in filium adoptare.
Ad primum ergo dicendum, quod quamvis nulla persona sit sibi extranea
quantum ad esse quod ab eo participat, est tamen sibi extranea aliqua
persona quantum ad jus percipiendae hereditatis.
Ad secundum dicendum, quod ex hoc ipso quod aliquis homo ex alio
nascitur, habet jus in hereditate paterna; unde non est extraneus, ut
adoptari possit. Sed non ex hoc quod aliquis habet esse a Deo,
competit sibi jus in hereditate caelesti; et ideo potest qui habet esse
a Deo per creationem, ab eo per gratiam in filium adoptari.
Ad tertium dicendum, quod accidit adoptioni quae est apud nos, ut per
eam dividatur hereditas, inquantum a multis simul tota haberi non
potest. Sed hereditas caelestis tota simul habetur a patre adoptante,
et ab omnibus filiis adoptatis; unde non est ibi divisio nec
successio.
Quaestiuncula 2
Ad secundam quaestionem dicendum, quod adoptare convenit toti
Trinitati: quia una est operatio totius Trinitatis, sicut et una
essentia; sed tamen potest appropriari patri, inquantum habet
similitudinem cum proprio ejus.
Ad primum ergo dicendum, quod quamvis sit solius patris generare
filium qui sit Deus, tamen totius Trinitatis est producere filios per
creationem; et ideo est etiam totius Trinitatis per gratiam filios
adoptare.
Ad secundum dicendum, quod ex adoptione quae est per gratiam,
efficimur fratres Christi, inquantum per hoc efficimur filii Dei
patris; non autem inquantum efficimur filii Christi, vel spiritus
sancti.
Ad tertium dicendum, quod filiatio est relatio ejus quod est a
principio; paternitas autem est relatio principii. Tota autem
Trinitas est principium creaturae. Unde magis potest trahi nomen
paternitatis ad alias personas respectu creaturae, quam filiationis
nomen.
Quaestiuncula 3
Ad tertiam quaestionem dicendum, quod haec praepositio per potest
denotare duplicem causam: scilicet agentem mediam; et sic sumus
adoptati a Deo patre per filium, ut appropriate loquamur: quia per
eum Deus pater multos filios in gloriam adduxit, ut dicitur ad Hebr.
2, secundum quod eum misit in mundum salvatorem. Potest etiam notare
formalem causam; et hoc dupliciter; vel inhaerentem, vel exemplarem.
Si inhaerentem, sic adoptati sumus per spiritum sanctum, cui
appropriatur caritas, secundum quam formaliter meremur. Ideo dicitur
Ephes. 1, 13: signati estis spiritu promissionis sancto, qui est
pignus hereditatis nostrae. Si vero designat causam exemplarem
formalem, sic sumus adoptati per filium; unde Rom. 8, 29: quos
praescivit conformes fieri imaginis filii sui, ut sit ipse primogenitus
in multis fratribus.
Et per hoc patet responsio ad objecta.
|
|
