|
Postquam determinavit Magister, qualiter ea quae sunt dignitatis in
humana natura, de Christo possunt vel non possunt dici; hic
determinat quomodo de Deo dici possunt ea quae ad defectum naturae
humanae pertinent; et dividitur in duas partes: in prima inquirit,
utrum nomen creaturae quod de humana natura dicitur, de Christo dici
possit; in secunda, utrum illi defectus qui consequuntur ipsam,
inquantum creatura, vel alio modo ipsi convenire possint, dist.
12, ibi: post praedicta quaeritur, utrum homo ille coeperit esse,
vel semper fuerit. Prima in tres: in prima movet quaestionem; in
secunda determinat eam, ibi: ad quod potest dici; in tertia excludit
objectiones quae contra solutionem fieri possunt, ibi: etsi ergo
Christus secundum hominem dicitur creatura, non tamen simpliciter
praedicandus est creatura. Circa primum duo facit: primo determinat
propositam quaestionem; secundo confirmat determinationem; et primo
quantum ad hoc quod Christus non possit simpliciter dici creatura,
ibi: qui Christum vel Dei filium, non esse factum vel creatum, in
Lib. 1 de Trin. ostendit; secundo quantum ad hoc quod possit dici
creatura cum determinatione, scilicet inquantum est homo, ibi: sed
addita determinatione recte dici potest. Hic quaeruntur quatuor: 1
utrum filius Dei sit creatura; 2 utrum Christus, vel iste homo,
possit dici creatura; 3 utrum sit creatura, secundum quod homo; 4
utrum omnia quae humanae naturae conveniunt, de Christo possint
praedicari.
|
|
