|
Quaestiuncula 1
1. Ad secundum sic proceditur. Videtur quod filius Dei humanam
naturam assumere debuit in omnibus suppositis humanae naturae. Quia,
ut Damascenus dicit, quod est inassumptibile est incurabile. Sed
humana natura curabilis est in omnibus suis suppositis. Ergo in
omnibus assumi debuit.
2. Praeterea, bonum est diffusivum et communicativum sui, ut ex
Dionysio patet. Cum ergo Deus sit summe bonus, et maxime in
incarnatione suam bonitatem ostenderit, videtur quod naturam quae
assumptibilis erat, communiter in omnibus suis suppositis assumere
debuerit.
3. Praeterea, Christus venit ad satisfaciendum praecipue pro
peccato naturae, quod per unum hominem in mundum intravit. Sed id
quod naturae secundum se debetur, debetur communiter et aequaliter in
omnibus suis suppositis. Ergo filius Dei naturam humanam in omnibus
suis suppositis assumere debuit.
4. Sed contra, filius Dei ad hoc carnem assumpsit, ut pro nobis
satisfaciendo principium humanae salutis esset. Cum ergo principium in
quolibet genere unum inveniatur, videtur quod in uno tantum supposito
humanam naturam assumere debuit.
Quaestiuncula 2
1. Ulterius. Videtur quod non debuerit assumere naturam humanam in
aliquo ex stirpe Adae generato. Sicut enim dicit apostolus ad Hebr.
7, talis decebat ut nobis esset pontifex qui esset segregatus a
peccatoribus. Sed magis esset segregatus a peccatoribus, si de stirpe
peccatorum carnem non assumpsisset. Ergo non debuit carnem assumere de
stirpe Adae.
2. Praeterea, peccatum originale est peccatum naturae, et non
personae, nisi per accidens. Non ergo requiritur ad satisfactionem,
nisi quod aliquis sit de humana natura. Sed si aliquis homo fieret non
de stirpe Adae, constat quod ad humanam naturam pertineret. Ergo
congrue pro natura humana satisfacere posset.
3. Sed contra, medicina in loco vulneris debet apponi. Sed humana
natura est vitiata tantum in his qui ex genere Adae descendunt, in quo
omnes moriuntur, 1 Corinth. 15. Ergo in aliquo ad ejus stirpem
pertinente, natura humana assumi debuit.
Quaestiuncula 3
1. Ulterius. Videtur quod naturam humanam assumere debuit in ipso
Adam. Assumptio enim carnis ad satisfactionem ordinatur. Sed decet
ut idem qui peccavit, satisfaciat. Ergo naturam humanam in ipso Adam
assumere debuit.
2. Praeterea, talis debuit esse humanae naturae reparatio, ut nihil
homini de sua dignitate periret. Sed Adam in primo statu hoc habuit
ut nullius hominis auxilio ad suam salutem indigeret. Hoc autem non
sibi restituitur, in alio homine humana natura assumpta: quia
beneficio illius hominis indiget ad suam salutem. Ergo non decuit
humanam naturam in alio quam in ipso Adam assumi.
3. Sed contra, contrariorum non est eadem causa. Sed Adam causa
fuit perditionis humanae naturae. Ergo non decuit ut ipse esset causa
salutis humanae naturae. Hoc autem contingeret, si humana natura in
ipso Adam assumpta esset. Ergo hoc decens non fuit.
Quaestiuncula 1
Respondeo ad primam quaestionem dicendum, quod non fuit decens quod
humanam naturam in omnibus suis suppositis assumeret: et hoc propter
quatuor rationes. Primo, quia omnia supposita humanae naturae non
reducerentur ad plus quam ad tria supposita. Cum enim assumens et
assumptum uniantur in eodem supposito, non possent esse plura supposita
naturae assumptae quam naturae assumentis. Secundo propter finem
assumptionis: est enim ad reparationem humani generis ordinata per
modum cujusdam mediationis inter Deum et hominem. Mediator autem qui
unitatem pacis facere intendit, unus congrue debet esse. Tertio
propter unitatem ipsius assumentis: sicut enim decuit ut divina natura
tantum in uno supposito incarnaretur, ita decuit ut una natura
individua assumeretur: sic enim unius ad unum decenter facta est
conjunctio. Quarto propter dignitatem ipsius filii incarnati, ut sit
ipse primogenitus in multis fratribus, Rom. 8, 29, in spirituali
generatione, sicut etiam est primogenitus creaturae in rerum emanatione
ab uno principio. Haec autem primogenitura sibi non competeret, si
plures numero humanae naturae assumptae essent.
Ad primum ergo dicendum, quod per incarnationem proprie assumitur
natura, ut infra patebit: proprie etiam et primo curatur peccatum
naturae. Unde si aliqua natura assumptibilis non est, curabilis non
est. Non tamen oportet ut si haec natura individua non assumitur,
quod suppositum hujus naturae non curetur: quia per hoc quod natura in
aliquo individuo assumpta est, praeparatur curatio omnibus qui similem
naturam habent; sicut e contra per hoc quod una persona infecit naturam
humanam quae in ipso erat, in omnes homines peccatum transmisit.
Ad secundum dicendum, quod sicut bonitas divina, quae in creatione
rerum se manifestat, omnibus se communicat, non tamen aequaliter; ita
etiam prout se in incarnatione manifestat, praecipue quantum ad
dilectionem humani generis, omnibus se communicat, non tamen eodem
modo et aequaliter, sed uni per gratiam unionis, aliis per gratiam
adoptionis, qui gratiae non repugnant.
Ad tertium dicendum, quod aliquid debetur humanae naturae dupliciter:
vel ut sibi essentiale, et hoc invenitur communiter in omnibus naturam
habentibus humanam; vel ut superadditum essentialibus principiis, sive
sit per gratiam acceptum, sive operibus acquisitum; et hoc non
invenitur communiter in omnibus naturam habentibus: unde ratio non
procedit.
Quartum concedimus.
Quaestiuncula 2
Ad secundam quaestionem dicendum, quod non fuit decens ut aliunde quam
de stirpe Adae, filius Dei humanam naturam assumeret, praecipue
propter tria. Primo ad servandum justitiam satisfactionis. Si enim
de genere Adae non fuisset, ad eum non pertineret pro peccato Adae
satisfacere. Secundo ad perfectam reintegrationem dignitatis Adae,
qui hoc habuit ut ipse et suum genus nulla alia creatura indigeret,
quasi sustentante et salvante: et hoc generi ejus redditum non
fuisset, si redemptus fuisset per aliquem qui ad genus ejus non
pertineret. Tertio ad servandum dignitatem specialiter ipsius Adae,
qui in hoc quodam modo imaginem Dei singulariter habuit, ut sicut
Deus, cum sit ens primum, omnium entium principium est per
creationem; ita etiam Adam, cum sit primus homo, est principium
omnium hominum per generationem; quod sibi deperiret, si Christus non
de ejus genere homo fieret.
Ad primum ergo quod objicitur, quod debet esse segregatus a
peccatoribus, dicendum, quod verum est, inquantum peccatores sunt,
non inquantum homines sunt: venit enim peccatum destruere et naturam
salvare: unde convenientiam habuit in his quae ad naturam pertinent,
sed contrarietatem in his quae ad peccatum spectant: quia neque
contraxit neque commisit peccatum.
Ad secundum dicendum, quod natura humana non fuit infecta originali
peccato nisi secundum quod ab Adam trahitur: unde si Deus unum
hominem de limo terrae formaret, peccatum originale in eo non esset;
et ideo satisfactio de originali non pertinebat indifferenter ad
quemlibet hominem, sed ad quemlibet de genere Adae.
Tertium concedimus.
Quaestiuncula 3
Ad tertiam quaestionem dicendum, quod nullo modo fuit decens ut filius
Dei in ipso Adam humanam naturam assumeret propter duo. Primo, quia
Adam propria personalitate perfectus fuit; unde in unitatem personae
assumi non posset, nisi illa personalitas destrueretur, quod non
decebat, ut supra, art. 1, quaestiunc. 2, de Angelis dictum
est. Secundo, quia cum per assumptionem fiat communicatio
proprietatum, ut quidquid de homine dicitur, de Deo dicatur;
sequeretur ut diceretur, quod Deus peccasset, quia Adam peccavit:
quod est absurdum.
Ad primum ergo dicendum, quod per peccatum Adae fuit infectio
personalis in ipso, et infectio naturae creatae in ipso et propagandae
ab ipso: et pro infectione personali ipse gratia adjutus satisfacere
potuit secundum quosdam; sed requirebatur aliquis qui pro peccato
naturae satisfaceret; et ideo non oportuit quod esset idem in persona
cum Adam, sed idem in natura.
Ad secundum dicendum, quod non est inconveniens quod de dignitate
illius personae aliquid pereat ex culpa sua; sed inconveniens est ut
aliquid naturae deperiret, quae cum bona esset, homo male utendo ipsam
corrupit.
Tertium concedimus.
|
|
