|
Postquam determinavit Magister de plenitudine perfectionis Christi
quantum ad gratiam et scientiam, hic comparat perfectionem Christi
secundum quod est homo, ad perfectionem divinam; et dividitur in duas
partes: primo comparat perfectionem animae Christi ad perfectionem
divinam quantum ad scientiam; secundo quantum ad potentiam, ibi: si
vero quaeritur, quare Deus non dederit ei potentiam faciendi omnia,
ut scientiam; responderi potest et cetera. Prima dividitur in duas:
primo movet quaestionem; secundo determinat eam, ibi: quibusdam
placet quod nec parem cum Deo habeat scientiam. Et haec pars
dividitur in duas: primo ponit determinationem aliorum; secundo
determinationem suam, ibi: quibus respondentes dicimus. Et circa hoc
tria facit: primo respondet ad quaestionem, et solvit rationes pro
prima determinatione positas; secundo confirmat suam determinationem
tum per rationem ab aliis inductam, quae est contra eos, ibi: illud
vero apostoli quod inducunt (...) pro nobis facit; tum etiam per
auctoritatem, ibi: Fulgentius etiam in sermone quodam multa inducit;
tum ex ratione, ibi: quod etiam ex ratione ostendi potest; tertio
docet evitare quoddam inconveniens, ad quod illi inducebant, si anima
Christi omnia sciret, ibi: ad id vero quod dicunt (...)
respondemus. Si vero quaeritur, quare Deus non dederit ei potentiam
faciendi omnia, ut scientiam, responderi potest et cetera. Hic
comparat animam Christi ad Deum secundum potentiam; et tria facit:
primo determinat veritatem; secundo objicit in contrarium, ibi: sed
si illa anima non habet tantam potentiam quantam et Deus, quomodo
(...) ergo intelligitur illud Ambrosii? Tertio solvit, ibi: ad
quod dicimus. Hic quaeruntur quatuor: 1 quam scientiam habuit; et
quia habuit divinam et humanam, de divina in primo libro dictum est;
propter hoc 2 quaeritur de perfectione humanae scientiae ipsius, qua
videt verbum; 3 de perfectione scientiae ipsius, qua videt res in
proprio genere; 4 de ipsius potentia.
|
|
