|
Ut amota ignea rhomphaea: quae quidem posita in Paradiso terrestri
significabat impedimentum quod prohibebat ingressum Paradisi
caelestis. Sed vel mox post carnis separationem anima impassibilitate
donata est. Hoc probabilius est: quia etiam aliae animae sanctorum,
quae nihil purgabile habent, mox post separationem a corpore
impassibiles fiunt. In qua forma crucifixus est, in ea exaltatus
est; contra. Exaltatio est usque ad aequalitatem patris, quod non
convenit sibi secundum humanam naturam, in qua crucifixus est.
Dicendum, quod exaltatio potest dupliciter intelligi: aut quantum ad
cognitionem nostram; et sic debetur personae ratione utriusque
naturae: aut quantum ad rem; et sic cum exaltatio duo importet,
terminum ad quem, et motum ad ipsum; terminus convenit personae,
secundum quod dicitur exaltari usque ad aequalitatem patris; naturae
autem assumptae, secundum quod dicitur exaltari ad potiora bona
patris; motus autem convenit tantum naturae: et ideo exaltatio
convenit personae ratione naturae. Non est autem inventus inter
homines aliquis qui id posset implere. Quia meritum unius puri hominis
non poterat in totam naturam. Vix unicuique sua sufficiebat virtus:
quia justitiae nostrae imperfectionem habent admixtam; et ideo vix
valent quantum ad personale meritum; nullo autem modo ad merendum pro
tota natura. Impleto autem Dei decreto aperire valuit. Decretum
dicitur Dei praeceptum, quod Adam transgressus est, quod Christus
obediendo implevit. Vel decretum dicitur sententia mortis, quam in
Adam tulit; et hoc etiam decretum Christus implevit quando mortem
sustinuit. Chirographum autem dicitur memoria praevaricationis Adae,
sive reatus ipsius, quod Christus pro nobis satisfaciendo delevit.
Tantum enim fuit peccatum nostrum ut salvari non possemus, nisi
unigenitus Dei filius pro nobis mereretur. De hoc infra, dist.
20, quaere.
|
|
