|
Quaestiuncula 1
1. Ad primum sic proceditur. Videtur quod Christus ad Infernum
non debuit descendere. Sicut enim dicit Augustinus ad Dardanum,
nomen Inferni in Scriptura semper in malo accipitur. Sed id quod
semper in malo accipitur, Christo non competit. Ergo nec descendere
ad Infernum.
2. Praeterea, Christus non descendit in mundum, nisi ut mundum
liberaret. Sed per passionem non solum liberavit eos qui in mundo
erant, sed etiam eos qui in Inferno detinebantur, soluto pretio pro
peccato, pro quo detinebantur. Ergo videtur quod ad Infernum
descendere non debuit.
3. Praeterea, descendere ad Infernum importat poenam damnationis
pro peccato. Sed in Christo nullum peccatum fuit. Ergo nec aliqua
damnatio sibi competit. Ergo ad Infernum descendere non debuit.
1. Sed contra est quod dicitur in symbolo: descendit ad Inferos.
2. Praeterea, Act. 2, 24: quem Deus suscitavit solutis
doloribus Inferni. Ergo videtur quod in Inferno fuerit.
Quaestiuncula 2
1. Ulterius. Videtur quod descenderit usque ad Infernum
damnatorum. Ipse enim sua morte humanum genus non solum liberavit a
peccato originali, sed etiam ab actuali. Sed Infernus damnatorum est
locus poenalis respondens peccato actuali, sicut Limbus patrum locus
debitus pro peccato originali. Ergo videtur quod etiam in illum
Infernum descendere debuerit, sicut in Limbum descendit.
2. Praeterea, Christi ascensio respondet suo descensui, quia qui
ascendit ipse est et qui descendit, Eph. 4. Sed ipse ascendit
super omnes caelos. Ergo debuit etiam usque ad inferiorem Infernum
descendere.
3. Praeterea, Eccli. 24, 45, dicitur: penetrabo omnes
inferiores partes terrae et inspiciam omnes dormientes. Sed inferiores
partes terrae sunt Infernus damnatorum, in quo aliqui de
dormientibus, idest mortuis, sunt. Ergo videtur quod ipse in illum
Infernum descenderit.
1. Sed contra, Luc. 16, 26, dicitur: inter nos et vos chaos
magnum firmatum est, ut illi qui volunt illuc ex nobis transire, non
possint. Sed illud chaos magis erat firmatum inter Christum, qui jam
erat comprehensor, et damnatos, quam inter sanctos qui erant in Limbo
expectantes beatitudinem, et illos qui erant in Inferno. Ergo
Christus ad illos non descendit.
2. Praeterea, sicut caelum Empyreum est locus aeternae gloriae,
ita Infernus est locus aeternae miseriae. Sed nullus damnatus potest
esse in caelo Empyreo. Ergo nulli beato competit esse in Inferno;
et sic nec Christo.
Quaestiuncula 3
1. Ulterius. Videtur quod in Limbo ullam moram non traxerit. Ad
hoc enim descendit in Infernum, ut sanctos, qui ibi detinebantur,
liberaret. Sed statim illuc descendens sanctos liberavit. Ergo
videtur quod moram illic trahere non debuit.
2. Praeterea, sicut per peccatum aliquis a caelo excluditur, ita
per emundationem a peccato aliquis ab Inferno liberatur. Sed
Diabolus, statim ut peccavit, de caelo cecidit. Ergo videtur quod
sancti statim ut mundati fuerunt a peccato, de Inferno educti sint,
et ita etiam Christus statim exivit.
3. Praeterea, anima Christi non potuit esse simul in diversis
locis. Sed Christus in die mortis suae fuit in Paradiso: quia
pendens in cruce latroni dixit: hodie mecum eris in Paradiso. Ergo
videtur quod illa eadem die de Inferno exierit.
1. Sed contra, Act. 2, 24: quem Deus suscitavit solutis
doloribus Inferni. Ergo videtur quod in Inferno fuerit usque ad
horam resurrectionis suae.
2. Praeterea, locus animae separatae est Infernus vel caelum. Sed
anima Christi ante diem ascensionis, in caelum non ascendit, et ita
ante resurrectionem in caelo non fuit. Ergo mansit in Inferno usque
ad diem resurrectionis.
Quaestiuncula 1
Respondeo dicendum ad primam quaestionem, quod Christus, ut nos ab
omnibus defectibus liberaret, in se nostros defectus qui universaliter
omnium erant, et in defectum gratiae non vergebant, accipere voluit.
Hoc autem erat omnibus hominibus commune ante passionem Christi quod
pro debito originalis peccati ad Infernum descendebant. Sed in nomine
Inferni duo importantur, scilicet locus, et poena vel damni, vel
sensus, scilicet afflictiva. Poena autem damni, scilicet carentia
divinae visionis, vergebat in defectum gratiae, quia scilicet non
poterat in eis esse gratia consummata, scilicet gloria. Similiter
etiam poena sensus post hanc vitam non est satisfactoria, quia illi non
sunt in statu merendi; sed est vel purgativa vel damnativa. Purgatio
autem debetur alicui impuritati et damnatio debetur peccato mortali;
unde etiam poena sensus post hanc vitam in defectum gratiae vergit. Et
ideo Christo fuit competens in Infernum descendere, secundum quod
Infernus importat locum, non autem secundum quod importat poenam.
Ad primum ergo dicendum, quod nomen Inferni secundum quod importat
locum, non sonat in malum tantum, et sic potest competere Christo:
secundum autem quod importat poenam damni vel sensus, sic Christo
competere non potest, quia sic sonat etiam in malum culpae. Vel
dicendum, quod descendere ad Infernum, quasi sub potestate
infernalium deduci, in malum sonat; sed descendere in Infernum ad
expoliandum ipsum per modum domini, sonat in maximam dignitatem; et
sic Christo competit.
Ad secundum dicendum, quod per passionem ejus solutum erat pretium,
unde amotum erat impedimentum quo sancti prohibebantur a visione Dei,
et ideo statim Deum viderunt; sed tamen oportuit quod in Infernum
localiter descenderet quantum ad liberationem eorum a loco poenali, et
iterum ut in se omnes defectus acciperet.
Ad tertium dicendum, quod secundum quod nomen Inferni importat poenam
sensus vel damni, sic Christus non dicitur in Infernum descendisse;
sed secundum quod tantum locum nominat.
Quaestiuncula 2
Ad secundam quaestionem dicendum, quod quadruplex est Infernus.
Unus est Infernus damnatorum, in quo sunt tenebrae et quantum ad
carentiam divinae visionis, et quantum ad carentiam gratiae, et est
ibi poena sensibilis; et hic Infernus est locus damnatorum. Alius
est Infernus supra istum, in quo sunt tenebrae et propter carentiam
divinae visionis, et propter carentiam gratiae, sed non est ibi poena
sensibilis; et dicitur Limbus puerorum. Alius supra hunc est, in
quo sunt tenebrae quantum ad carentiam divinae visionis, sed non
quantum ad carentiam gratiae, sed est ibi poena sensus; et dicitur
Purgatorium. Alius magis supra est, in quo est tenebra quantum ad
carentiam divinae visionis, sed non quantum ad carentiam gratiae,
neque est ibi poena sensibilis; et hic est Infernus sanctorum patrum;
et in hunc tantum Christus descendit quantum ad locum, sed non quantum
ad tenebrarum experientiam.
Ad primum ergo dicendum, quod Christus liberavit sua passione a
peccato mortali eos qui in via sunt, ut vel non committant, vel a
commisso absolvantur, si velint; non autem eos qui jam cum mortali
peccato decesserunt, quibus debetur ille Infernus damnatorum.
Ad secundum dicendum, quod ascensio congruit Christo ratione sui: et
ideo quia ipse est altissimus, super omnes caelos ascendere debuit:
sed descendere non competit sibi nisi pro nobis; ideo tantum descendit
quantum expediebat nostrae liberationi, et non sub omnibus
simpliciter.
Ad tertium dicendum, quod inferiores partes terrae dicuntur etiam illa
loca in quibus sancti patres erant; et qui ibi continebantur,
dormientes dicebantur, propter spem gloriosae resurrectionis; non
autem illi qui damnati erant in Inferno.
Quaestiuncula 3
Ad tertiam quaestionem dicendum; quod cum anima et corpus sint
proportionabilia, tantum debuit anima stare in Inferno quantum corpus
in sepulcro, ut per utrumque fratribus suis similaretur, et ut in
resurrectione novam vitam inchoaret et quantum ad animarum
liberationem, et quantum ad corporum resurrectionem, in suo corpore
inchoatam.
Ad primum ergo dicendum, quod liberare Christus nos voluit, defectus
nostros in se portando; et ideo quamdiu mortuus fuit, voluit secundum
animam in Inferno esse, sicut secundum corpus in sepulcro.
Ad secundum dicendum, quod dispensative factum est ut Christus tamdiu
mortuus esset, ut veritas mortis ostenderetur; et tamdiu debuit anima
ejus esse in Inferno, et corpus in sepulcro, quamdiu mortuus fuit,
sicut et de aliis ante ejus resurrectionem fuit.
Ad tertium dicendum, quod Paradisus est triplex. Unus Paradisus
terrestris, in quo Adam positus est; alius corporalis caelestis,
scilicet caelum Empyreum; alius spiritualis, scilicet gloria de
visione Dei; et de isto Paradiso intelligitur quod dominus latroni
dixit: quia statim peracta passione et ipse latro et omnes qui in
Limbo patrum erant Deum per essentiam viderunt.
|
|
