|
Quaestiuncula 1
1. Ad secundum sic proceditur. Videtur quod Christus Limbum
patrum non illuminaverit. De ratione enim Inferni videtur esse
tenebra, sicut de ratione Paradisi lux. Ergo Inferno non competit
illuminari.
2. Praeterea, si locus aliquis illuminatur, omnes qui sunt in loco
illo lumen percipiunt. Sed aliqui erant in Inferno qui non debebant
percipere lumen Christi, sicut Daemones. Igitur videtur quod illum
locum non illuminaverit.
3. Praeterea, in Psalm. 106, 14, dicitur: eduxit eos de
tenebris et umbra mortis. Sed si Christus locum illum illuminasset,
tenebrae ibi non fuissent. Ergo Christus locum illum non
illuminavit.
1. Sed contra, Damascenus dicit: descendit ad Infernum anima
deificata, ut quemadmodum his qui in terra sunt, ortus est sol
justitiae, ita et his qui in Inferno et tenebris et umbra mortis
sedent, superlucescat.
2. Praeterea, Ambrosius dicit: in Inferno lumen vitae fundebat
aeternae.
Quaestiuncula 2
1. Ulterius. Videtur quod Christus animas extraxerit etiam de
Inferno damnatorum. Ipse enim dixit: eruisti animam meam ex Inferno
inferiori, et Job 17, 16: in profundissimum Infernum descendent
ossa mea. Sed profundissimum Inferni in quod descendit Job, et de
quo fuit eductus, constat quod fuit Infernus inferior: et Infernus
inferior est Infernus damnatorum. Ergo animas eduxit de Inferno
damnatorum.
2. Praeterea, Zachar. 9, 11: tu quoque in sanguine testamenti
tui emisisti vinctos tuos de lacu in quo non est aqua; dicit Glossa:
eos qui tenebantur vincti in carceribus, ubi nulla misericordia eos
refrigerabat, quam dives ille petebat, tu liberasti. Sed tales erant
damnati in Inferno. Ergo ipsi fuerunt liberati.
3. Praeterea, Sapient. 7, 30, dicitur: sapientia vincit
malitiam. Sed hoc non esset, si non omnes qui per malitiam in
Infernum descenderant, per sapientiam, quae Christus est, liberati
sunt. Ergo omnes sunt liberati, etiam de Inferno damnatorum.
4. Praeterea, Isai. 24, 22: congregabuntur congregatione
unius fascis in lacum, et claudentur in carcere, et post multos dies
visitabuntur; et loquitur ibi de damnatis, quod patet per hoc quod
ipse praemisit de militia caeli. Ergo videtur quod etiam damnati per
Christum visitati et liberati sunt.
1. Sed contra, Isai. ult., 24: ignis eorum non extinguetur.
2. Praeterea, in Inferno nulla est redemptio. Ergo inde aliqui
liberati non sunt.
Quaestiuncula 3
1. Ulterius. Videtur quod liberaverit illos qui erant in Limbo
puerorum. Quia ipsi non detinebantur nisi pro peccato originali sicut
patres sancti. Sed illi sunt educti. Ergo et pueri.
2. Praeterea, in eis non est peccatum nisi per alium. Ergo per
alium liberari debuerunt.
3. Praeterea, impotentia maximam meretur indulgentiam. Sed pueri
non potuerunt peccatum originale vitare. Ergo ipsi maxime debuerunt
consequi liberationem.
1. Sed contra, nullus liberatur per Christum nisi membrum
Christi. Sed pueri nunquam fuerunt membrum Christi neque per
sacramentum fidei, neque per fidem. Ergo per Christum non sunt
liberati.
2. Praeterea, post hanc vitam non datur gratia alicui, nisi
habenti. Sed pueri non habuerunt gratiam cum decesserunt. Ergo non
potest eis dari post vitam; et ita non possunt educi ad gloriam.
Quaestiuncula 4
1. Ulterius. Videtur quod liberaverit illos qui erant in
Purgatorio. Quia majus erat impedimentum peccati originalis quam
peccati venialis. Sed ab impedimento peccati originalis liberavit
trahens de Limbo. Ergo multo fortius ab impedimento peccati
venialis; et ita videtur quod a Purgatorio animas eduxerit.
2. Praeterea, passio Christi non minorem habet efficaciam quam
sacramentum passionis. Sed per sacramentum passionis Christi,
scilicet per Baptismum, aliquis liberatur ab omni poena quae debetur
in Purgatorio. Ergo videtur quod multo amplius per passionem Christi
illi qui ibi erant, liberati sunt.
3. Praeterea, Christus quod curavit in hac vita, totaliter
curavit. Sed illos qui erant in Purgatorio, curavit Christus a
reatu originalis. Ergo similiter curavit a reatu peccati venialis; et
ita videtur quod a Purgatorio eos liberavit.
1. Sed contra, passio Christi aequalem habet virtutem nunc quam
tunc habuit. Sed nunc virtute passionis non liberantur omnes qui sunt
in Purgatorio. Ergo nec tunc.
2. Praeterea, peccati quod quis per se commisit, per se debet
purgationem pati. Sed poenam Purgatorii sustinet homo pro peccatis
quae ex seipso commisit. Ergo per poenam quam ipse sustinet, purgari
debet, et non per poenam tantum Christi.
Quaestiuncula 1
Respondeo dicendum, ad primam quaestionem, quod cum tenebrae
exteriores Inferni tenebris interioribus respondeant; ex quo Christus
a patribus qui erant in Limbo, omnes tenebras interiores expulerat per
demonstrationem suae deitatis, congruum etiam fuit per praesentiam suae
humanitatis quantum ad animam etiam tenebras exteriores ab eis
excludere, locum illuminando.
Ad primum ergo dicendum, quod jam ille Infernus evacuandus erat,
quia post tempus illud nullus ad illum Limbum descendit: et ideo
decens fuit ut aliquid in eo fieret quod est contra rationem Inferni.
Ad secundum dicendum, quod sicut poena, quae est ignis Inferni,
inquantum agit ut instrumentum divinae justitiae, non affligit nisi
illos qui habent reatum poenae, etiam si aliquis alius ibi esset; ita
lux illa ut instrumentum divinae misericordiae agens, illos tantum
illuminabat exterius qui interius illuminati erant.
Ad tertium dicendum, quod eduxit eos de tenebris dum eos illuminavit:
et educens eos de loco illo dicitur de tenebris eduxisse, quas locus
ille de sui natura prius habuerat.
Quaestiuncula 2
Ad secundam quaestionem dicendum, quod poena non potest tolli manente
culpa: illi autem qui sunt damnati in Inferno, sunt obstinati in
malitia, sicut Daemones; et ideo de poena illi liberari non
potuerunt: et hoc non fuit ex insufficientia liberantis, sed ex
indispositione ipsorum.
Ad primum ergo dicendum, quod Limbus patrum dicitur Infernus
inferior, non simpliciter, sed respectu hujus habitationis, de quo
anima David, vel etiam Christi educta fuit. Similiter etiam ille
locus potest dici profundissimum Inferni comparative, ut profundum sit
respectu caeli aer caliginosus, in quo sunt Daemones, profundius
locus habitationis nostrae, profundissimum autem Limbus patrum, de
quo Job liberatus fuit.
Ad secundum dicendum, quod Glossa illa est impropria: loquitur enim
de Inferno communiter, secundum quod comprehendit omnes praedictas
distinctiones Inferni; unde Inferno aliquid attribuit ratione unius
partis, aliquid ratione alterius. Quod autem dicitur: nulla eos
misericordia refrigerabat, intelligitur quantum ad eos qui erant in
alia parte Inferni: vel dicitur de misericordia omnino absolvente,
quam etiam dives magis desiderabat, quamvis aliam peteret.
Ad tertium dicendum, quod quantum in se est, sapientia omnem malitiam
vincit; sed quod in aliquibus non vincitur, est ex eorum
indispositione.
Ad quartum dicendum, quod loquitur de visitatione quae erit in
generali resurrectione, quando educentur de Inferno, iterum in
perpetuum includendi.
Quaestiuncula 3
Ad tertiam quaestionem dicendum, quod redemptio Christi non habuit
locum nisi in illis qui fuerunt membra Christi: unde cum pueri qui
erant in Limbo, nunquam fuerint membra Christi neque per propriam
fidem, neque per fidei sacramentum (quod nunc est Baptismus, tunc
autem erat circumcisio, vel sacrificium), constat quod ipsi liberati
non fuerunt.
Ad primum ergo dicendum, quod in patribus erat gratia, quae non erat
in pueris, per quam patres erant membra Christi; et ideo effectum
redemptionis perceperunt, quod non fuit de pueris.
Ad secundum dicendum, quod puerorum peccatum, quamvis esset per alium
expiabile, quantum ad genus peccati, non tamen habebant in se fidem et
caritatem, per quam conjungerentur illi per quem potuissent liberari
quantum ad genus peccati.
Ad tertium dicendum, quod quamvis quantum ad genus peccati esset eorum
peccatum propitiabile, tamen ex dispositione eorum, propitiationis
participes esse non potuerunt; sicut etiam patet de veniali in illis
qui mortaliter peccaverunt.
Quaestiuncula 4
Ad quartam quaestionem dicendum, quod quamvis hoc non inveniatur
determinatum a sanctis, potest tamen dici, quod illi qui erant in
Purgatorio, non fuerunt liberati: quia cum poena Purgatorii debeatur
peccato actuali; oportet quod expietur per proprium actum, vel
passionem illius qui peccavit, vel alterius specialis personae agentis
pro ipso. In Purgatorio autem non potest culpa expiari per aliquem
actum meritorium, quia non sunt in statu merendi: unde oportet quod
expietur eorum culpa per poenam, quam ipsi sustineant, nisi per
suffragia eorum qui sunt in statu merendi, liberentur. Passio autem
Christi immediate removet impedimentum ex peccato originali
proveniens, quod ex altero contractum est; sed ad removendum poenam
debitam actuali peccato, quod quisque ex seipso commisit, pertingit
ejus efficacia mediante aliquo sacramento circa personam exhibito, aut
aliquo actu ipsius personae, vel alterius ad ipsam relato; et ideo non
decebat ut per solam Christi passionem a Purgatorio liberarentur.
Nisi dicatur, quod in vita sua hoc meruerunt ut per passionem Christi
liberarentur. Vel hoc ex speciali gratia fuit quod illi qui in
Purgatorio inventi fuerunt, absoluti sint per passionem Christi;
quamvis nunc illi qui sunt in Purgatorio, non consequantur effectum
plenae liberationis ex sola passione Christi.
Ad primum ergo dicendum, quod quamvis impedimentum peccati originalis
sit gravius, tamen est solubile per alium totaliter, quod non est de
impedimento venialis peccati ratione praedicta.
Ad secundum dicendum, quod poena nunquam dimittitur virtute passionis
Christi, nisi inquantum aliquis passioni conformatur: quod potest
esse tripliciter. Uno modo sacramentaliter, sicut fit in Baptismo;
alio modo per meritum dilectionis, et fidei ex passione surgentis;
tertio modo per poenae similitudinem. Primi autem duo modi non possunt
esse in Purgatorio, quia non sunt in statu recipiendi sacramentum,
neque in statu merendi: unde oportet, si passio a veniali eos
liberet, quod conformentur Christo passo per poenae passionem.
Ad tertium dicendum, quod quidquid erat in eis curabile per alium,
totum curavit; sed poena purgans non erat eis per alium totaliter
remissibilis, ut dictum est.
Ad ea quae objiciuntur in oppositum, patet solutio ex dictis.
|
|
