|
Accipitur autem fides tribus modis. Fides proprie dicitur ex hoc quod
aliquis assentit eis quae non videt. Hoc autem contingit dupliciter.
Uno modo secundum quod homo inducitur per rationem humanam: et sic
dicitur fides opinio vehemens. Et adhuc magis extenso nomine omnis
certitudo quae fit per rationem humanam, etiamsi ad visionem inducat,
dicitur fides, secundum quod argumentum dicitur ratio rei dubiae
faciens fidem. Dicitur autem et veracitas hominis fides, inquantum
est causa quod credat quis etiam de his quae non videt; et sic dicit
Tullius, quod fides est fundamentum justitiae, fidem pro fidelitate
accipiens. Et ulterius ipsa conscientia secundum quam aliquis hanc
veracitatem tenet, dicitur fides. Rom. 14, 23: omne quod non
est ex fide, Glossa: idest ex conscientia. Alio modo secundum quod
homo inducitur per rationem divinam: et sic dicitur fides ipse habitus
quo creditur, sive sit formatus sive informis, et actus, et
objectum, et sacramentum, inquantum est causa et signum hujus fidei,
et quaelibet certitudo quae habetur de divinis, extenso nomine dicitur
fides etiamsi videantur. Non sicut corpora. Sciendum, quod hic
Augustinus experimentalem cognitionem quam quis habet de fide sua
separat a quatuor generibus visionum: scilicet a visione exteriori,
per hoc quod dicit: sicut corpora; et a visione imaginationis quae ex
ipsa relinquitur, in hoc quod dicit: et per ipsorum imaginationem; et
a visione imaginativae, quae ex diversis imaginibus rerum visarum
format aliquam rem nunquam visam, in hoc quod dicit: non sicut ea quae
non videmus; et a visione intellectuali eorum quae sunt extra nos, per
hoc quod dixit: nec sicut hominem. Quid est fides nisi credere quod
non vides? Hic definit habitum fidei per actum proprium.
|
|
