|
Quaestiuncula 1
1. Ad quintum sic proceditur. Videtur quod in Christo fuerit
spes. Ps. 30, 1: in te domine speravi; et exponitur in persona
Christi. Ergo habuit spem.
2. Praeterea, deerat ei aliquid ad beatitudinem, scilicet gloria
corporis. Ergo potuit illam sperare, cum spes sit expectatio
beatitudinis.
1. Sed contra, spes est de non visis, Rom. 8. Sed Christus
videbat bona aeterna, quorum est spes. Ergo non habuit spem.
Quaestiuncula 2
1. Ulterius. Videtur quod Angeli et animae sanctorum spem
habeant. Angelis enim accrescit gaudium ex salute illorum quos
custodiunt: Luc. 15, 10: gaudium est Angelis Dei super uno
peccatore poenitentiam agente; et similiter etiam sancti gaudent de
bonis aliorum, quae quotidie fiunt. Ergo habent aliquid quod
sperent.
2. Praeterea, animae sanctorum expectant stolam corporis; unde
dictum est eis, Apoc. 6, 11, ut expectarent adhuc modicum
tempus, donec compleantur conservi eorum. Sed expectatio est spei.
Ergo ipsi habent spem.
1. Sed contra: cum venerit quod perfectum est, evacuabitur quod ex
parte est, 1 Corinth. 13, 10. Sed spes ex parte est, quia
est de non habitis. Ergo cum sanctis venerit quod perfectum est,
videtur quod spem non habeant.
Quaestiuncula 3
1. Videtur quod nec patres qui erant in Limbo, spem habuerint.
Quia spes quae differtur, affligit animam, ut dicitur in Prov.
13, 12. Sed in sanctis patribus qui erant in Limbo, non erat
aliqua afflictio. Ergo non habebant spem.
2. Praeterea, spes procedit ex meritis. Sed ipsi non erant in
statu merendi; similiter nec illi qui sunt in Purgatorio. Ergo non
habent spem.
1. Sed contra, quicumque cupit aliquid quod nondum habet, expectat
illud. Sed patres qui erant in Limbo, cupiebant beatitudinem, quam
nondum habebant. Ergo expectabant illam; ergo habebant spem.
Quaestiuncula 4
1. Ulterius. Videtur quod etiam damnati et Daemones habeant spem.
Job 40, 28, dicitur de ipso: spes ejus frustrabitur eum. Ergo
habet spem.
2. Praeterea, sicut fides est informis, ita et spes. Sed habent
fidem informem. Ergo et spem.
1. Sed contra, spes non est de impossibili. Sed Daemones et
damnati, cum sint in malitia obstinati, non possunt pervenire ad vitam
aeternam. Ergo non possunt habere spem.
Quaestiuncula 1
Respondeo dicendum ad primam quaestionem, quod Christus non habuit
spem: quia spes imperfectionem importat, cum fundetur supra agnitionem
aenigmaticam; nihil autem imperfectionis ex parte perfectionum animae
fuit in Christo; et ideo non fuit in ipso spes.
Ad primum ergo dicendum, quod spes sumitur ibi pro expectatione
praemii accidentalis, de quo non est proprie spes, quae habet Deum
pro objecto; et ideo non sequitur quod Christus proprie spem
habuerit.
Et similiter dicendum ad secundum: quia gloria corporis non est
principalis in beatitudine.
Quaestiuncula 2
Ad secundam quaestionem dicendum, quod Angeli et beatorum animae,
proprie loquendo, spem non habent; et hoc patet ex duobus. Primo,
quia cum spes sit virtus theologica, habet Deum pro objecto; et quia
gaudium eorum, quod de Deo habent, crescere non potest, ideo illud
quod eis accrescit, non pertinet ad spem. Secundo, quia est de arduo
et difficili; et quia habenti gloriam essentialem, quae in Dei
visione consistit, quidquid aliud creatum est, parvum est; et ideo
non potest esse spes neque de gaudio quod de salute aliorum eis
accrescit, neque de gaudio quod accrescit animae de gloria corporis;
sed potest esse de eis desiderium; et hoc desiderium expectatio large
dicitur.
Et per hoc patet solutio ad objecta.
Quaestiuncula 3
Ad tertiam quaestionem dicendum, quod illi qui sunt in Purgatorio,
et patres qui erant in Limbo, habebant spem: quia spes non evacuatur
nisi secundum hoc quod aliquis habet actu id quod speravit; sicut fides
evacuatur per id quod videt illud quod credidit. Illi autem qui in
Limbo patrum erant, et qui sunt modo in Purgatorio, nondum habent
beatitudinem, de qua est spes; et ideo spes eorum quam in hac vita
habebant, non est evacuata.
Ad primum ergo dicendum, quod dilatio spei antiquis patribus non
faciebat afflictionem, quia afflictionis capaces non erant. Vel
dicendum, quod quamvis spes ratione absentiae speranti afflictionem
faciat, tamen ratione certitudinis delectationem facit. Et quia
certitudo spei in eis deficere non poterat, ideo delectatio quae ex
certitudine causabatur, absorbebat omnem afflictionem, quae ex
absentia contingere posset.
Ad secundum dicendum, quod quamvis non sint in statu merendi, tamen
prius meruerunt, et ex illis meritis spes eorum provenit.
Quaestiuncula 4
Ad quartam quaestionem dicendum, quod spes fundatur super facultatem
perveniendi ad illud quod speratur, vel veram vel aestimatam. In
Daemonibus autem et damnatis non est facultas ad beatitudinem
perveniendi neque in rei veritate neque in eorum aestimatione, quia
suae damnationis ignari non sunt; et ideo in eis spes futurae
beatitudinis esse non potest.
Ad primum ergo dicendum, quod spes ibi improprie sumitur pro
expectatione dilationis judicii: unde etiam Christo dicebant,
Matth. 8, 29: venisti ante tempus torquere nos.
Ad secundum dicendum, quod fides non est tantum de illis quae
pertinent ad se, sicut spes; et ideo possunt habere fidem de Deo et
de aliis, non autem spem de seipsis. Vel dicendum, quod fides
informis nullo modo facit tendere in Deum, sicut facit spes etiam
informis aliquo modo, ut prius dictum est; et ideo non est simile de
fide et spe.
|
|
