|
1. Ad quartum sic proceditur. Videtur quod modus ille qui in
praecepto implicatur possit in via servari: quia Hieronymus dicit:
qui dicit Deum homini aliquid impossibile praecepisse, anathema sit.
Sed hoc Deus praecepit omnibus existentibus in statu viae. Ergo
haereticum est dicere, quod non possit in via observari.
2. Praeterea, caritas est magis necessaria virtus quam aliae. Sed
praecepta data de actibus aliarum virtutum, in via possunt impleri.
Ergo et praeceptum datum de actu caritatis.
3. Praeterea, omne praeceptum legis ligat, quia lex a ligando
dicitur. Sed nullus potest dimittere illud ad quod obligatus est,
quin peccet. Si ergo lex aliquid praecipiat quod observari non
possit, non solum occasionaliter, ut dicit apostolus, sed etiam
directe occideret; et sic erit mala; quod est inconveniens.
1. Sed contra, non possumus in hac vita sine peccato manere, sicut
patet 1 Joan., 1. Sed cum quis peccat, non diligit Deum ex toto
corde. Ergo illud praeceptum non potest totaliter impleri in via.
2. Praeterea, non potest homo simul cor ad multa habere. Sed
oportet, dum in hac vita sumus, quod cor rebus temporalibus aliquando
apponamus. Ergo non potest homo in hac vita Deum ex toto corde
diligere.
Respondeo dicendum, quod totum et perfectum idem est, ut dicit
philosophus. Ratio autem perfecti in hoc consistit ut nihil ei desit.
Sed hoc contingit dupliciter: aut ita quod nihil desit eorum quae
natum est habere; aut ita quod nihil desit eorum quae debet habere;
sicut aliquis habet perfectam quantitatem, quando habet tantam
quantitatem quantam requirit humana natura, etsi non habeat quantitatem
gigantis quam possibile est esse in humana natura. Prima ergo
perfectio humanae naturae est in statu gloriae, quando homo habebit
totum hoc quod possibile est esse in humana natura; sed secunda
perfectio est naturae conditae, quando scilicet homo habuit totum hoc
quod debebat habere secundum tempus illud. Et secundum hoc etiam
duplex totalitas in dilectione Dei attenditur. Una, qua nihil deerit
de his quae homo potest expendere in amorem Dei, quin in dilectione
ponat: et haec quidem perfectio, seu totalitas, non praecipitur, ut
facienda, sed magis ostenditur, ut sciatur quo perveniendum est, ut
dicit Augustinus; et per hanc perfectionem seu totalitatem excluditur
omne quod etiam ad tempus actum dilectionis interrumpere posset. Alia
secundum quam nihil homo subtrahit de his quae debet ponere secundum
tempus illud in amore Dei; et haec perfectio seu totalitas ponitur in
praecepto etiam ut nunc implenda, ut scilicet nihil omittat eorum quae
ponere debet in amore Dei; et haec totalitas excludit omne illud quod
est contrarium et repugnans dilectioni divinae, non autem illud quod ad
tempus actum dilectionis intercipit: quia semper agere secundum actum
virtutis, non est nisi eorum qui sunt in statu beatitudinis: quia
perfectio felicis est in operatione; perfectio autem virtutis est in
habitu.
Ad primum ergo dicendum, quod illud quod praecipit lex ut faciendum,
impleri potest, et impletur ab omnibus in statu salutis.
Ad secundum dicendum, quod actus aliarum virtutum non sunt finis
praecepti, quemadmodum actus caritatis; et ideo actus caritatis habet
aliquem modum, qui competit uno modo fini, et alio modo viae; non
autem ita est in aliis virtutibus.
Ad tertium dicendum, quod secundum hoc quod ponitur ut legis
praeceptum, secundum hoc ligat ad id quod implendum est in via;
quantum vero ad id quod de ipso impletur in patria, magis ponitur ut
documentum fidei, quam ut praeceptum legis.
Ad alia etiam patet solutio per ea quae dicta sunt.
|
|
