|
Virtus altissimi obumbrabit tibi. Virtus altissimi, secundum
expositionem Damasceni sequentem intelligitur filius, de quo
Corinth. 1, dicitur: Christum Dei virtutem, et Dei sapientiam;
ut sic in verbis Angeli praenuntietur duarum personarum adventus in
virginem, scilicet spiritus sancti ad purgandum et potentiam
generativam praestandum, et filii ad carnem assumendum: propter quod
dicit: obumbrabit tibi virtus. Virtus enim altissimi per susceptionem
nostrae infirmitatis obumbrata est. Vel dicitur: obumbrabit tibi, ad
signandum extinctionem omnimodam fomitis: quia per adventum filii in
ipsam omnes reliquiae fomitis ab ea extirpatae sunt; et haec extirpatio
obumbratio dicitur, sicut et fomes incendium: umbra enim contra aestum
refrigerium praestat. Sicut divinum semen. Non dicit simpliciter
semen, ut caveret errorem Apollinaristarum qui ponebant spiritum
sanctum in uterum virginis vere sicut semen venisse. In hoc tamen
similitudinem seminis habet quod sicut semen est activum in
generatione, ita et spiritus sanctus in conceptione Christi, vel
filius quem virtutem altissimi dicit. Nostrae antiquae aspersionis:
non quantum ad vetustatem culpae, sed poenae. Per spiritum sanctum
creans. Contra, creare est ex nihilo aliquid facere. Sed corpus
Christi de materia formatum est. Ergo non est per spiritum sanctum in
conceptione creatum. Sed dicendum, quod creatio hic large accipitur
pro qualibet operatione supernaturali, quae ipsius tantum Dei est.
Si dixerimus quia peccatum non habemus, nos ipsos seducimus. Videtur
instantia esse de puero baptizato, et de adulto, qui statim vere
confessus est. Sed dicendum, quod ad hoc ut veritatem in omnibus
habeat dictum apostoli, dupliciter potest accipi. Uno modo ut per
peccatum non tantum intelligatur macula et reatus peccati, sed etiam
causa et sequela peccati. In puero enim baptizato, et adulto
poenitente manet fomes incitans ad peccandum, et ulterius aliquae
dispositiones ex actuali peccato relictae; in Christo autem neutrum
horum fuit: caro enim ejus sine corruptione fomitis concepta est; et
cum peccatum non fecerit, reliquiae peccati in eo non fuerunt:
similiter nec in beata virgine, quae immunis a peccato actuali fuit;
fomes autem etsi essentialiter in ea remansit post primam
sanctificationem, tamen ut ligatus, et non ut incitans ad peccatum,
ut dictum est. Alio modo potest verificari, ut intelligatur etiam de
peccato actuali quo ad reatum et maculam. Etsi enim homo ad breve
tempus sine actuali peccato esse possit, non tantum diu sic perseverare
potest, ut saltem in veniale peccatum non cadat; ut sic hoc verbum
habemus non determinatum, sed confusum praesens importet. In Christo
vero et matre ejus nullo modo peccatum actuale locum habuit, nec
mortale nec veniale.
|
|
