|
Ubi caritas est, quid est quod possit deesse? Ergo omnes aliae
virtutes superfluunt. Et dicendum, quod hoc dicitur propter
necessariam connexionem aliarum virtutum, quarum ipsa quodammodo est
causa. Sequitur ut ejus fortitudo minus sit prudens. Hoc dicitur
secundum quod ab una virtute aliquid in aliam redundat, ut dictum est.
Quia vero non justificationis gratia, quam facit caritas, instituta
sunt, sed in figura futuri, et in onus imposita, ideo clarescente
veritate, cessaverunt velut umbra. De hoc dicendum in 1 dist. 4
libri. Sicut in sermone domini octo virtutes praemittuntur, ad quas
cetera referuntur. Loquitur de beatitudinibus, quae virtutes
dicuntur, inquantum sunt actus virtutum. Quia per caritatem
implentur. Videtur quod dicat duo contraria, scilicet quod caritas
sit principium et finis mandatorum. Et dicendum, quod hoc non est
inconveniens: quia sicut in naturalibus forma et finis incidunt in
idem, ita et in moralibus. Habitus enim, qui est principium actus,
ut imperans actum, est etiam quodammodo finis, inquantum ad finem
proprium utitur actu imperato. Totam magnitudinem et amplitudinem
divinorum eloquiorum possidet caritas. Secundum hoc videtur quod
prolixitas sacrae Scripturae sit superflua. Et dicendum, quod
continentur omnia divina eloquia in praecepto caritatis sicut in
radice; sed oportuit per ramos distingui.
|
|
