|
Hic jam, assumpta fiducia, convertit se ad petendum divinam
misericordiam: et circa hoc duo facit. Primo ponit praeparationem ad
orationem; secundo ponitur oratio, ibi, nos inique egimus. Circa
primum duo. Primo paratur locus orationi per vitae emendationem:
scrutemur, discutiendo peccata praeterita, et quaeramus, dominum,
desiderio cordis, et petentes auxilium: quo accepto, revertamur,
bene operando. Jer. 2: vide vias tuas in convalle, scito quid
feceris. Secundo paratur locus per devotionem: levemus corda. 1
Tim. 2: volo viros orare in omni loco levantes manus suas. Nos
inique egimus. Hic incipit oratio: et primo captat benevolentiam;
secundo accusat culpam, ibi, vidisti, domine, iniquitatem; tertio
petit vindictam, ibi, reddes vicem, et cetera. Circa primum tria.
Primo captat benevolentiam ex persona sua, et populi conquerentis,
secundo ex persona adversarii, ibi, aperuerunt super nos os suum omnes
inimici; tertio ex persona judicis, ibi, invocavi nomen tuum,
domine. Benevolentiam autem ex persona sua et populi captat proponendo
sua incommoda: unde circa primum duo facit. Primo ponit populi
afflictionem; secundo suam compassionem, ibi, oculus meus afflictus
est. Circa primum duo. Primo confitetur culpam, ne sequens poena
vergat in judicis crudelitatem: inique, peccando contra proximum, ad
iracundiam, peccando in Deum, inexorabilis, quia non flexibilis ad
orationes nostras. Jer. 7: tu ergo noli orare pro populo isto,
neque assumas pro eis orationem et laudem, quia te non exaudiam.
Joan.: 9 peccatores Deus non ex audit: sed si quis cultor Dei
est, hunc exaudit. Secundo proponit peccatum.
|
|
