|
Hic ponit argumenta ad excludendam desperationem: et primo ex divina
misericordia; secundo ex divina justitia, ibi, ut conteret sub
pedibus omnes vinctos terrae; tertio ex divina potentia, ibi, quis
est iste qui dixit ut fieret, domino non jubente? Circa primum duo
facit. Primo ostendit divinam misericordiam quantum ad collationem
beneficiorum; secundo quantum ad relaxationem poenarum, ibi, quia non
repellet in sempiternum. Circa primum tria ponit. Primo
praeteritorum beneficiorum memoriam; secundo praesentium experientiam,
ibi, misericordiae domini quia non sumus consumpti; tertio quantum ad
expectationem futurorum, ibi, bonus est dominus sperantibus in eum.
Circa primum tria. Primo propheta inducit Deum ad considerationem
malorum quae sustinuerunt, dicens: domine, qui dissimulans oblitus
nostri videris, recordare, liberans, paupertatis, quantum ad
spoliationem bonorum, transgressionis, culpae, quae est causa tantae
miseriae, absinthii, quantum ad amaritudinem et afflictionem hominum.
Infra ult.: recordare, domine, quid acciderit nobis. Secundo
reducit seipsum in memoriam beneficiorum quae receperunt: memoria memor
ero, scilicet beneficiorum, et tabescet, deficiet ex admiratione,
vel desiderio. Ps. 41: haec recordatus sum, et effudi in me
animam meam. Tertio concludit fiduciam, haec recolens, scilicet
beneficia. Eccl. ult.: memoratus sum misericordiae tuae, domine.
|
|
