|
Respondeo. Dicendum, quod contingit appetere praelationem
dupliciter: aut propter necessitatem urgentem, aut non urgentem.
Primo modo dupliciter: vel quando imponitur a superiori, vel quando
non invenitur aliquis qui velit onus praelationis subire. Tali
necessitate existente meritorium est appetere. Unde Is., VI,
8: quem mittam, et quis ibit nobis? Respondit: ecce ego, mitte
me; tamen ante dixit se indignum. Secundo modo, scilicet quando non
urget necessitas, sic non licet: quia non potest carere aut vitio
iniustitiae, si velit se minorem praeferri maioribus; aut vitio
praesumptionis, si reputet se sufficientem praeferri aliis; unde
Chrysostomus super illud reges gentium, etc.: primatus
ecclesiasticos concupiscere nec iustum nec utile.
|
|
