|
1. Ad tertium sic proceditur. Videtur quod esse aeternum non sit
soli Deo proprium. Dicitur enim Danielis XII, quod qui ad
iustitiam erudiunt plurimos, erunt quasi stellae in perpetuas
aeternitates. Non autem essent plures aeternitates, si solus Deus
esset aeternus. Non igitur solus Deus est aeternus.
2. Praeterea, Matth. XXV dicitur, ite, maledicti, in ignem
aeternum. Non igitur solus Deus est aeternus.
3. Praeterea, omne necessarium est aeternum. Sed multa sunt
necessaria; sicut omnia principia demonstrationis, et omnes
propositiones demonstrativae. Ergo non solus Deus est aeternus.
Sed contra est quod dicit Hieronymus, ad Marcellam, Deus solus est
qui exordium non habet. Quidquid autem exordium habet, non est
aeternum. Solus ergo Deus est aeternus.
Respondeo dicendum quod aeternitas vere et proprie in solo Deo est.
Quia aeternitas immutabilitatem consequitur, ut ex dictis patet.
Solus autem Deus est omnino immutabilis, ut est superius ostensum.
Secundum tamen quod aliqua ab ipso immutabilitatem percipiunt,
secundum hoc aliqua eius aeternitatem participant. Quaedam ergo
quantum ad hoc immutabilitatem sortiuntur a Deo, quod nunquam esse
desinunt, et secundum hoc dicitur Eccle. I de terra, quod in
aeternum stat. Quaedam etiam aeterna in Scripturis dicuntur propter
diuturnitatem durationis, licet corruptibilia sint, sicut in Psalmo
dicuntur montes aeterni; et Deuter. XXXIII etiam dicitur, de
pomis collium aeternorum. Quaedam autem amplius participant de ratione
aeternitatis, inquantum habent intransmutabilitatem vel secundum esse,
vel ulterius secundum operationem, sicut Angeli et beati, qui verbo
fruuntur, quia quantum ad illam visionem verbi, non sunt in sanctis
volubiles cogitationes, ut dicit Augustinus, XV de Trin. Unde et
videntes Deum dicuntur habere vitam aeternam, secundum illud Ioann.
XVII, haec est vita aeterna, ut cognoscant et cetera.
Ad primum ergo dicendum quod dicuntur multae aeternitates, secundum
quod sunt multi participantes aeternitatem ex ipsa Dei contemplatione.
Ad secundum dicendum quod ignis Inferni dicitur aeternus propter
interminabilitatem tantum. Est tamen in poenis eorum transmutatio,
secundum illud Iob XXIV, ad nimium calorem transibunt ab aquis
nivium. Unde in Inferno non est vera aeternitas, sed magis tempus;
secundum illud Psalmi, erit tempus eorum in saecula.
Ad tertium dicendum quod necessarium significat quendam modum
veritatis. Verum autem, secundum philosophum, VI Metaphys., est
in intellectu. Secundum hoc igitur vera et necessaria sunt aeterna,
quia sunt in intellectu aeterno, qui est intellectus divinus solus.
Unde non sequitur quod aliquid extra Deum sit aeternum.
|
|
